ரஹ்மான் என்ற ராஜசேகர் . . .

‘வணக்கம் ஸார்! நீங்க நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்ல வாரியன்னு ஜே கே அண்ணன் சொன்னாவொ!’

ரயிலிருந்து இறங்குவதற்கு முன்பே கையிலுள்ள பெட்டியை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடுங்கிக் கொள்வார் ரஹ்மான். மேலப்பாளையத்து இளைஞன். திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி பகுதிகளுக்கான திரைப்படப் படப்பிடிப்புகளுக்கு உறுதுணையாக இருக்கும் ‘லொக்கேஷன் மேனேஜர்’ ஜே கே’யின் உதவியாளர். கருத்த மினுமினுக்கும் மேனி. தொங்குமீசை.  படிய வாரியும் அடங்காமல் கலைந்து நிற்கும் சிகை. மினுமினுக்கும் வெவ்வேறு வண்ணங்களில் சட்டை அணிந்திருப்பார்.

‘ஸார்!சூட்டிங் வரும் போதுதான் இப்படி வாரான். கல்யாண வீட்டுக்குல்லாம் அவாள் போற தோரணயப் பாக்கணுமே! கவுன்ஸிலர் மாரி பாலீஸ்டர் வேட்டியும், ஃபுல் கை சட்டையுமா, அத ஏன் கேக்கிய?’ ஜே.கே சொல்வார்.

தூரத்தில் வரும் போதே   புனுகு வாசம் வீசி ரஹ்மானைக் காட்டிக் கொடுக்கும் வாசனைத் திரவியம்.

 

 

 

‘இந்த புனுகு செண்ட்டை மாத்தவே மாட்டியாடே?’

‘ஸார்! இது சவ்வாதுல்லா! நம்ம சர்வோதயாதானே சப்ளை! ’

திருநவேலியின் வட்டார வழக்கு சொற்களை அதன் மாறா ராகத்துடன் ரஹ்மான் பேசும் போது கேட்பதற்கு அத்தனை சுகமாக இருக்கும்.

படப்பிடிப்புக்குத் தேவையான ‘Crowd’ ஏற்பாடு பண்ணும் பொறுப்பை பெரும்பாலும் ரஹ்மானிடம்தான் கொடுப்பார், ஜே கே. திருநெல்வேலியைச் சுற்றியுள்ள கிராமத்து ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் கல்லூரி வகுப்பை மட்டம் போடும் மாணவ, மாணவிகளை அழைத்துக் கொண்டு வந்து விடுவார் ரஹ்மான்.

‘படிக்கிற பிள்ளேள ஷூட்டிங்குக்குக் கூட்டிட்டு வரலாமாடே? தப்புல்லா?’

‘ஸார்! நம்ம என்ன மாட்டக் கூட்டிட்டுப் போற மாரி க(ட்)ச்சிக் கூட்டதுக்குக்காக் கூட்டிட்டுப் போறோம்?! அந்தப் பிள்ளேளே இத கௌரதையா நெனச்சு வருது!’

படப்பிடிப்பின் போது மைக்கில் யாரை பெயர் சொல்லி அழைத்தாலும் ஓடோடி வந்து முதலில் நிற்பது ரஹ்மான்தான். ‘ஸார் கூப்ட்டேளா?’ சமயத்தில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் எச்சில் கையோடும் வந்து நிற்பதுண்டு. ஆனால் ரஹ்மானை அழைக்கும் போது ஆள் வராமல் தகவல் வரும். ‘ஸார்! சாப்பாட்டு வண்டிலக் கெடந்து உறங்குதான்’. பேக் அப் சமயம் ரஹ்மானே வந்து, ‘ராத்திரி பூரா க்ரௌடு ரெடி பண்ணதுக்கு அலைச்சல்லா. அதான் கொஞ்சம் கண் அசந்துட்டேன். கூப்ட்டேளா ஸார்?’ என்று கேட்கும் போது நாம் எதற்காக அழைத்தோம் என்பது மறந்து போயிருக்கும்.

அநேகமாக திருநவேலியைச் சுற்றியுள்ள எல்லா பகுதிகளிலும் எல்லோரையும் ரஹ்மானுக்கும், எல்லோருக்கும் ரஹ்மானையும் தெரியும். அனைவருடனும் இணக்கமான உறவு. லொக்கேஷன் பார்க்கச் செல்லும் போது காரின் முன் சீட்டில் அமர்ந்திருக்கும் ரஹ்மானிடம் திடீரென்று பரபரப்பு தெரிய வரும்.

டிரைவரிடம், ‘எண்ணே! கொஞ்சம் லெஃப்ட்ல ஒடிங்க. அங்கனதான் அந்தோணி ஸார்வாள் உக்காந்திருப்பாங்க. அவங்கக்கிட்டக் கேட்டா இன்னும் நாலு இடம் சொல்லுவாங்க!’.

‘இந்த ஊர்ல நம்ம மாமா ஒரு ஆள் உண்டு. பேரு ஞாவத்துக்கு வரல. வளத்தியா இருப்பாரு. மணிரத்னம் ஸார் படத்துக்கு நெறய எடம் காமிச்சாரு. ஓரமா நிப்பாட்டுங்க. முடி வெட்டுத கடைலதான் பேப்பர் படிச்சுக்கிட்டு இருப்பாரு.’

‘எல அவரு செத்து ஒரு வருசமாச்சு! நீ வண்டில ஏறு. அடுத்த ஊருக்குப் போவோம்’ என்பார் ஜே கே.

‘என்னண்ணே சொல்லுதிய? நல்லா பேசிப் பளகுவாரு. ஒரு வார்த்த சொல்லாமப் போயிட்டாரே! ச்சே! என்னய்யா ஒலகம் இது!’

இந்த மனிதன் சீரியஸான ஆள்தானா என்ற சந்தேகப்பட முடியாத முகபாவத்துடனே ரஹ்மானின் உதடுகள் முணுமுணுக்கும்.

படப்பிடிப்புக் குழுவினருடன் நெல்லையப்பர் கோயிலுக்குள் சென்றோம். எல்லோருக்கும் தலைமை தாங்குவது போல எங்களுக்கு முன்னால் விறுவிறுவெனச் சென்று கொண்டிருந்த ரஹ்மானைப் பார்த்து எனக்கு திக்கென்றிருந்தது. சட்டென்று சமயோசிதம் தோன்றி ‘ராஜசேகர்! ராஜசேகர்’ என்று ரஹ்மானை அழைத்தேன். முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த ரஹ்மான் சடாரெனத் திரும்பி கூட்டத்துக்குள் புகுந்து ‘ராஜசேகர் ஸார்! ராஜசேகர் ஸார்! உங்களைத்தான் ஸார் கூப்பிடுதாங்க’ என்று அங்கு இல்லாத ராஜசேகர் ஸாரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க, எட்டி ரஹ்மானின் கையைப் பிடித்து, ‘கோட்டிக்காரப்பயலே! உன்னத்தாம்ல ராஜசேகர்னுக் கூப்பிட்டேன். கோயில்லேருந்து வெளியே போற வரைக்கும் நீதான் ராஜசேகர் என்னா?’ என்றேன். ஒரு மாதிரியான மகிழ்ச்சியுடன், ‘சரி ஸார்’ என்றான். முகத்தில் நாணம் கலந்த சிரிப்பு.

 

நான் ஏன் ரஹ்மானுக்கு ராஜசேகர் என்ற பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்பது எனக்கே ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது. ‘ர’னாவுக்கு ‘ரா’வன்னா சரியாக இருக்கும் என்று நினைத்தேனா அல்லது முந்தின நாள் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த ‘திரிசூலம்’ படத்தின் திரிசூலங்களின் மூத்த சூலமான சிவாஜியின் பெயரான ராஜசேகரன் என்ற பெயர் என் மனதில் தங்கிவிட்டதா? ‘இந்த சிலைகளையெல்லாம் கொண்டு போய் வெளிநாட்டுல விக்கறதும், நம்ம தாயாரைக் கொண்டு போய் விக்கறதும் ஒண்ணுதான்’ என்று நம்பியாரிடம் கர்ஜிக்கிற ‘திரிசூலம்’ ராஜசேகராகத்தான் இருக்க வேண்டும். இப்படியெல்லாம் நினைத்தபடியே சென்று கொண்டிருந்தேன். குழுவினரிடமும் ரஹ்மானை கோயிலுக்குள் ராஜசேகர் என்றுதான் அழைக்க வேண்டும் என்று சொல்லி விட்டேன். உதவி இயக்குநர் தியாகு அஜீரண முகத்துடன் அருகில் வந்துக் காதைக் கடித்தான்.

’ஸார்! தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க! இந்த ராஜசேகர்ங்கற நேம் ரொம்ப ஓல்டா இருக்கு. எனக்கு வாய்லயே வர மாட்டேங்குது’.

‘கொஞ்ச நேரத்துக்கு நீ அவனைக் கூப்பிடாம இரு, தியாகு. படுத்தாதே’ என்றேன்.

திருப்தி இல்லாத முகத்துடன் தியாகு கடந்து சென்றான். ராஜசேகர் என்கிற புதிய பெயர் தந்த உற்சாகத்தின் காரணமாகவோ என்னவோ எல்லோருக்கும் முன்னால் படு சுறுசுறுப்பாக சென்று கொண்டிருந்தான், ‘ரஹ்மான் என்ற ராஜசேகர்’.

நெல்லையப்பரை நெருங்கும் போது ராஜசேகர் என் பக்கம் திரும்பி, ‘ஸார்! நீங்க முன்னாடி நில்லுங்க’ என்று பெருந்தன்மையாக இடம் பிடித்துக் கொடுத்தான். நெல்லையப்பருக்குக் காட்டப்பட்ட தீபாராதனையை வணங்கியபடியே கருவறைக்கு வெளியே நின்று கொண்டிருந்தோம். தியாகுவைப் பார்த்தேன். கை வணங்கியபடி இருந்தாலும், கண்கள் நெல்லையப்பரைப் பார்க்காமல் ரஹ்மானைப் பார்த்தபடி இருந்தது. ‘இவனைப் போயி ராஜசேகருங்கறாங்களே!’ என்பதாகவே இருந்தது, தியாகுவின் முகபாவம்.

தீபாராதனைத் தட்டுடன் கருவறைக்குள்ளிருந்து வெளியே வந்த கணேசப் பட்டர், விபூதியை வழங்கியபடியே வந்து ராஜசேகரைப் பார்த்ததும் சத்தமாக, ‘ஏய் ரகுமானு! ஒன்ன என்னடே ஆளயே காங்கல?’ என்றார்.

 

புகைப்படம்:ராமலக்‌ஷ்மி ராஜன்

 

 

ஒரு சிறு இசையுடன் மூன்று நாட்கள் . . .

அதிகாலை ஐந்து மணியளவில் ஜான் சுந்தரும், சாம்ஸனும் கோவை ரயில் நிலையத்தில் வரவேற்றனர். கூடவே ‘விஷ்ணுபுரம்’ இலக்கிய வட்டத்தைச் சேர்ந்த ‘ஷிமோகா’ ரவி. ரவியை அதற்கு முன் ஒரே ஒரு முறைதான் பார்த்திருக்கிறேனென்றாலும் அவரது முகம் மறக்கவில்லை. நான்கு வருடங்களுக்கு முன் கவிஞர் தேவதேவனுக்கு வழங்க இருந்த விஷ்ணுபுரம் விருது நிகழ்ச்சிக்காக இளையராஜாவுடன் நான் சென்றிருந்த போது, மேற்படி ரவிதான் எங்களை நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் சென்றார். முன் சீட்டில் டிரைவருக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தவர், காரின் பின்சீட்டில் இளையராஜாவுடன் அமர்ந்திருந்த என்னைத் திரும்பிப் பார்த்து, ‘தேவனின் கோயில் பிரமாதம்ங்க’ என்று சொல்லி என் வயிற்றில் சுடச் சுட புளிக்குழம்பைக் கரைத்த புண்ணியவான். ரயில் நிலையத்தின் வாசலில் எனக்காக இரண்டு கார்கள் தயாராக நின்றன. ‘நான் ஒரு கார்லயே போயிக்கிடறேனே’ என்று கெஞ்சும் தொனியில் தேவனின் கோயிலிடம் கேட்டேன். விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்து நண்பர்களுக்கே உரிய பரந்த மனதுடன் உடனே சம்மதித்தார்.

‘காபி குடிக்கலாமாண்ணா?’ என்று கேட்டார், ஜான். ‘இதென்ன கேள்வி? குடிக்கணும்’ என்றேன். அநேகமாக கோவையிலுள்ள எல்லா சைவ ஹோட்டல்கள் முன்னும் காரை நிறுத்துவது போல போக்கு காட்டி, ‘இங்கே வேண்டாம்ணா. வேற எடத்துக்குப் போகலாம்’ என்று சொல்லி, அரைமயக்கத்துக்கு என்னைத் தள்ளி, ஏதோ ஒரு ஹோட்டலில் இறக்கிய போது விடியத் துவங்கியிருந்தது. ஏற்கனவே ரயிலில் வரும் போது அதிகாலை நாலு மணிக்கு ஜான் ஃபோன் பண்ணி, ‘எங்கே வந்துக்கிட்டிருக்கீங்கண்ணா?’ என்று கேட்டு அப்போதுதான் உறங்கத் துவங்கியிருந்த என்னை எழுப்பியிருந்தார். தூக்கமின்மையுடன் சேர்ந்து காப்பி தாகம் பசியாக மாறத் துவங்கியிருந்தது. தான் ஒரு கவிஞர் என்பதால் குறிப்புணர்ந்த ஜான் சுந்தர், ‘டிஃபன் தயாராகியிருக்கும். ஏதாவது லைட்டா சாப்பிட்டுட்டு காஃபி சாப்பிடலாம்ணா’ என்றார். சூடாக பொங்கல் வந்தது. ‘லைஃப்ல இதுதாண்ணா ஃபர்ஸ்ட் டைம். இவ்வளவு சீக்கிரமா அதுவும் பல் விளக்காம சாப்பிட்டதே இல்ல’ என்றார், சாம்ஸன். ‘ஜான் என்ன பல்லா வெளக்கறாரு. சும்மா சாப்பிடுங்க சாம்ஸன்’ என்றேன். சாம்ஸனும் ஒரு கவிஞர் என்பதால் முதலில் அவர்தான் சாப்பிட்டு முடித்தார்.

வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியும், நானும் தங்குவதற்காக சகோதரர் மரபின் மைந்தன் முத்தையா ஏற்பாடு செய்திருந்த விடுதிக்கு நாங்கள் சென்ற சில நிமிடங்களில் அண்ணாச்சி திருநவேலியிருந்து வந்தார்கள். அவர் குளித்து தயாராகி வரும் வரை என்னுடன் ஜானும், சாம்ஸனும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்தைச் சேர்ந்த அரங்கசாமியும், விஜய சூரியனும் வந்தார்கள். அரங்கசாமி கட்டித் தழுவி என் தாடியைத் தடவிக் கொஞ்சினார். வழக்கமாக ஜெயமோகன் என் தலையைத் தடவிக் கொடுத்து, ‘உயர்ரக நாய்க்குட்டியை தடவிக் குடுக்கற மாதிரியே இருக்கு’ என்பார். ஜெயமோகன் அளவுக்கு இல்லையென்றாலும் அரங்கசாமி, ‘ஃபோட்டோல தாடி உங்களுக்கு ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு. நேர்ல இவ்வளவு அழகா இருக்கும்னு நெனைக்கலேண்ணா’ என்றார். நம்பிச் சிரித்தேன்.

அப்படி இப்படி என்று மணி ஒன்பதானது. அண்ணாச்சியுடன் என்னையும் ஆனந்தா ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். மரபின் மைந்தன் வந்து சேர்ந்தார். மரபின் மைந்தனும், நானும் அண்ணாச்சியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். வழக்கம் போல அண்ணாச்சி அதிகம் பேசாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அண்ணாச்சியுடன் பேச இயலாத பலர் என்னை அழைத்திருந்தனர். பேராசிரியர் கு. ஞானசம்பந்தன், நடிகர் இளவரசு, வின்சென்ட் ஆரோக்கியசாமி அண்ணாச்சி, நண்பன்கள் குஞ்சு, தங்கதுரை,பகவதி, ராமசுப்ரமணியன் என பலரும் சாகித்ய அகாதமி விருதுக்காக எனக்கு வாழ்த்து சொன்னார்கள்.

மதியத்துக்கு மேல் கோவை காஸ்மோபாலிட்டன் கிளப்பில் தங்கியிருந்த ‘பாட்டையா’ பாரதி மணியைப் பார்க்க அண்ணாச்சியும், நானும் கிளம்பிச் சென்றோம். புகையிலை மணக்கும் அறைக்குள் நுழைந்த போது அறையில் பாட்டையாவுடன் அவரது ரசிகர்கள் சிலரும், ரசிகை ஒருவரும் அமர்ந்திருந்தார். கட்டிலில் அமர்ந்திருபடியே எங்களை வாய் நிறைய சிரிப்புடனும், சந்தோஷக் கூக்குரலுடனும் வரவேற்ற பாட்டையா என்னைக் கழுத்தோடு கட்டிக் கொண்டு, ‘எத்தனை நாளாச்சுடா உன்னைப் பாத்து’ என்றார். அந்த ஒரு அணைப்பு ஆயுசுக்கும் போதும். ‘ரொம்ம்ம்ம்ப்ப சந்ந்த்ந்த்ந்த்த்தோஷம் கல்யாணி’ என்றபடி அண்ணாச்சியையும் அணைத்துக் கொண்டார். பார்க்கிற, பழகுகிற மனிதர்களிடத்திலெல்லாம் தனது உள்ளார்ந்த அன்பை வாரி வாரி வழங்குவது ஒன்றையே பிரதானமாகச் செய்து வரும் அற்புதக் கிழவர் அவர். அறையிலிருந்த மற்றவர் விடைபெற்றுக் கிளம்பும் போது, அவரது அழகிய தோழியைச் சுட்டிக் காட்டி, ‘எல! அவதான் என் காதலி’ என்றார் பாட்டையா. எரிகிற நெருப்பில் இன்னும் கொஞ்சம் மண்ணெண்ணையை ஊற்றும் விதமாக அந்த அம்மையாரும் நின்று திரும்பி நாங்கள் இருக்கும் திசையைப் பார்த்து, ‘ஆமா. நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப வருஷமா காதலிச்சுக்கிட்டு இருக்கோம்’ என்று சொல்லி விட்டுச் சென்றார். பாட்டையாவை மனதார திருநவேலி பாஷையில் நான் ஏசிய சொற்கள் அந்த அறையில் இருந்த மற்றவர் காதுகளில் விழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. பாட்டையாவின் மனச்செவியில் அவர் கேட்டிருப்பதை என்னை அவர் பார்த்த நாரோயில் பார்வை சொல்லாமல் சொல்லியது.

இதற்கு மேலும் அங்கு இருக்க வேண்டாம் என்று கிளம்ப எத்தனிக்கும் போது, விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்துத் தோழர்கள் வந்து அறையை நிரப்பினர். தெரிந்த முகங்களுடன் தெரியாத ஒருசில முகங்களும் இருந்தன. அவர்களில் ஒருவர் தேவையில்லாத அளவுக்கு உயரமாக இருந்தார். எவ்வளவு பெரிய வாசலிலும் ஒருச்சாய்த்துதான் நுழைய வேண்டிய ஆகிருதி. சீலிங் ஃபேனைப் பார்த்துதான் ‘ஹலோ’ சொல்ல வேண்டியிருந்தது. ‘ஏன் பிரதர்! கடலூர் சீனுவைக் காணோமே! உங்க கோட்டுக்குள்ள இருக்கானா? பாவம் மூச்சு முட்டப் போகுது. அவனை இறக்கி விடுங்களேன்’ என்று சொல்ல வாய் பரபரத்தது. அப்போதுதான் அவர் ஏதோ வடமாநிலத்தின் கலெக்டர் என்கிற தகவல் சொல்லப்பட்டது. இன்னொரு முறை சீலிங் ஃபேனுக்கு ஹலோ சொல்லிவிட்டு, அதற்கு மேலும் அங்கிருக்காமல் பயந்துக் கிளம்பினோம்.

மறுநாள் காலை மரபின் மைந்தன் முத்தையா குறுஞ்செய்தி மூலம் காலை வணக்கம் சொல்லி எழுப்பினார். அண்ணாச்சியை தொந்தரவு செய்யாமல் இருவரும் நடைப் பயிற்சிக்குக் கிளம்பினோம். ’25 ஆம் தேதி விழாவுக்கு கல்யாண்ஜி ரெண்டு நாள் முன்னாடியே வந்திடறாங்க. நீங்களும் ஏன் சீக்கிரமே வரக் கூடாது?’ என்று மரபின் மைந்தன் அழைத்திருந்தார். கூடவே இன்னொரு செய்தியையும் சொல்லி என் வருகையை அவரே உறுதி செய்திருந்தார். ‘நம்ம அலுவலகத்துக்குக் கீழே ஒரு கோல்டன் ரெட்ரைவர் குட்டி வந்திருக்கான். பய படுசுட்டி’. நாங்கள் தங்கியிருந்த விடுதிக்கு அருகிலேயே இருந்த மரபின் மைந்தனின் அலுவலகத்துக்குச் சென்றோம். பாய்ந்து வந்தான், பயல். பொன்நிறத்தில் புசுபுசுவென இருந்தான். ஏழு மாதத்து அழகன். வாரி அள்ளி அணைத்துக் கொண்டேன். பொதுவாக லேப்ரடார் வகை நாய்கள் பாசமலர்கள். அவை முறைக்கும் இனமல்ல. குழையும் இனம். பொறுமையாகக் காத்திருந்து ‘போகலாமா’ என்று மரபின் மைந்தன் கேட்கும் வரைக்கும் கொஞ்சினேன். மனமே இல்லாமல் பிரிந்து வந்தேன்.

விடுதிக்கு வரவும் அண்ணாச்சி குளித்துக் கிளம்பியிருந்தார். கைபேசியில் கமல் அண்ணாச்சியின் ஒன்றிரண்டு தவறிய அழைப்புகள் இருந்தன. திரும்ப அழைத்தேன்.

‘என்னய்யா இது? வண்ணதாசனும் ஃபோன எடுக்க மாட்டெங்காரு! ஒங்க லைனும் கிடைக்கல’ என்றார்.

‘ஒரு நிமிஷம் இருங்க’ என்று அருகிலிருந்த அண்ணாச்சியிடம் கொடுத்தேன். இரண்டு அண்ணாச்சிகளும் சில நிமிடங்கள் பேசினர். ‘ரொம்ப மகிழ்ச்சி கமல். உங்க கூட பேசலேன்னா என்ன? அதான் சுகா கூட பேசறேனே’ என்பதாக அண்ணாச்சி பேசி விட்டு ஃபோனைக் கொடுத்தார். ‘பொறாமையா இருக்குய்யா. வண்ணதாசன் கூடல்லா இருக்கிய’ என்றார் அவர் பங்குக்கு, கமல் அண்ணாச்சி. அடுத்தடுத்து மற்ற நண்பர்களும் ஃபோனில் பேச, நாகர்கோயிலிலிருந்து ஜெயமோகன் வந்து சேர்ந்தார். விடுதிக்குக் கூட செல்லாமல் நேரே வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியைப் பார்க்க வந்தார். ‘நாம பாத்து எத்தனை மாசமாச்சு’ என்று வழக்கம் போல நாங்களிருவரும் கட்டிக் கொஞ்சிக் கொண்டோம். ‘யார் தொப்பை பெருசு?’ என்று ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளவும் தவறவில்லை.

பதினோறு மணிவாக்கில் குஜராத் சம்மேளனக் கட்டிடத்தில் நடந்த இலக்கிய அமர்வுக்குச் சென்றோம். அரங்கம் முழுக்க சிரிப்பலைகளும் ஆரவாரமும் அதிர நாஞ்சில் நாடன் சித்தப்பா பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியை எழுந்து நின்று வரவேற்று அருகில் அமர வைத்துக் கொண்டு தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தார். சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்து விட்டு மீண்டும் விடுதிக்குத் திரும்பினோம். மதியம் ஜான் சுந்தரின் குழந்தைகள் வந்தனர். புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டு, சுவாரஸ்யமாக மாலை வரை சூழலை அமைத்துக் கொடுத்தனர் பிள்ளைகள். எழுத்தாளர் கனகதூரிகா தனது கணவருடன் வந்திருந்தார். அன்று அவரது பிறந்த நாள். அவரது ‘கால்புழுதி’ நாவலுக்கு நான் அணிந்துரை எழுதியிருக்கிறேன். நேரில் அப்போதுதான் அவரைப் பார்க்கிறேன். அண்ணாச்சியுடனும், எங்களுடனும் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு தம்பதியர் கிளம்பிச் சென்றனர். இரவு உணவுக்கு ஜான் சுந்தர் அவரது இல்லத்துக்கு அழைத்துக் கொண்டிருந்தார். அண்ணாச்சி என்னை நோக்கி கை காட்ட நான் மறுத்தேன். ‘ஜான்! வீட்டுக்கு வர்றோம். ஆனா சாப்பாடுல்லாம் செய்யச் சொல்லாதீங்க. நாளைக்கு கிறுஸ்த்மஸ்ல! அவங்களுக்கு ஆயிரம் வேலையிருக்கும். சிரமப்படுத்தாதீங்க’ என்றேன். ஜான் சுந்தர் சமாதானமடையவில்லை. அவரது இல்லாளுக்கு ஃபோன் செய்து என் கையில் கொடுத்தார்.

‘வர முடியுமா, முடியாதாண்ணா?’ டீச்சர் மிரட்டினார். ‘இதோ கிளம்பி வர்றோம்’ என்று கிளம்பிச் சென்றோம். அடுத்த சில நிமிடங்களில் ஜானின் சின்னஞ்சிறிய வீட்டின் வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தோம். பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகள் புடைசூழ ரோஜா பாப்பா பாட ஆரம்பித்தாள்.

மண்ணுக்கு மரம் பாரமா மரத்துக்கு இலை பாரமா?
கொடிக்குக் காய் பாரமா பெற்றெடுத்த குழந்தை தாய்க்கு பாரமா?

பாடி முடிக்கவும், ‘ஜான்! இவள் வெறும் பாடகியில்ல. பெர்ஃபார்மர்’ என்றேன். குழந்தை அத்தனை உணர்ச்சிபூர்வமாகப் பாடினாள். திருமதி ஜான் தந்த சிற்றுண்டியையும், தேநீரையும் அருந்திவிட்டுக் கிளம்ப எத்தனித்த போது, ‘பாப்பா! முழுமதி பாடிக் காட்டேன்’ என்றார், ஜான். ‘நாலு லைன் தான்ப்பா தெரியும்’ என்றாள் ரோஜா. கொஞ்சம் பிகு பண்ணிக் கொண்டு அவளாகப் பாடத் துவங்கினாள்.

முழுமதி அவளது முகமாகும்
மல்லிகை அவளது மணமாகும்
மின்னல்கள் அவளது விழியாகும்
மௌனங்கள் அவளது மொழியாகும்

குழந்தை பாடி முடிக்கும் போது எங்கோ உள்ளில் உடைந்து பெருகியது. கண்களைத் துடைத்து முடியவில்லை. அதற்கு மேல் அங்கு பேச ஒன்றுமில்லாமல் போனது. ‘அய்ய! என்ன பெரியப்பா அழுகறீங்க?’ என்றாள் ரோஜா. பதில் சொல்ல இயலாமல் கிளம்பி வந்தோம். அண்ணாச்சியும் கலங்கித்தான் இருந்தார். சாம்ஸனின் காரில் ஏறி அவரது வீட்டுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தோம். காருக்குள் நிலவிய நிசப்தம் ஜானை பயமுறுத்தியிருக்க வேண்டும். ‘ரொம்பக் கொடுமையா இருக்கு. யாராவது பேசுங்க’ என்றார். வழியெங்கும் ஒட்டப்பட்டிருந்த அஞ்சலி சுவரொட்டிகளில் சிரித்துக் கொண்டிருந்த ஜெயலலிதாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்து, ‘இந்தம்மா செத்துப் போச்சுன்னே நம்ப முடியலல்ல?’ என்றேன். ஏதோ பேச வேண்டுமென்பதற்காக அதை சொல்கிறேன் என்பது எனக்கே புரிந்தது. இதற்குள் கார், சாம்ஸனின் இல்லம் வந்தடைந்தது. ‘லிஃப்ட்ல போலாம்’ என்று சொன்ன சாம்ஸனை பொருட்படுத்தாது படிகளில் ஏறினோம்.

கிறுஸ்த்மஸ் கொண்டாட்டத்துக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த சாம்ஸனின் இல்லத்துக்குள் நுழைந்த எங்களை சாம்ஸனின் மகள் வரவேற்று சிரித்து, பின் வெட்கப்பட்டு சோஃபாவில் சாய்ந்து கொண்டாள். நாகர்கோயில்க்காரரான சாம்ஸனின் மாமனார் கட்டம் போட்ட சாரமும், முழுக்கை சட்டையும் அணிந்திருந்தார். திங்கள்சந்தையில் அவரது சாயலையொத்த மனிதர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். சாம்ஸனின் இரண்டாவது குழந்தையை தூக்கி வைத்திருந்த சாம்ஸனின் மாமியார் தச்சநல்லூர் இசக்கியம்மை அத்தையை ஞாபகப்படுத்தினார்.

‘ஹெமிலாதான் எனக்கு எல்லாமே! இன்னிக்கு நான் ஒரு ஆளா இருக்கேன்னா அதுக்கு அவதான் காரணம். தனி ஒரு மனுஷியா நின்னு என்னையும், என் குடும்பத்தையும் காப்பாத்தி இன்னிக்கும் எங்களுக்கு அவதான் சக்தியா இருக்கா’. தனது மனைவியை அறிமுகப்படுத்தி அழைத்து வந்தார் சாம்ஸன். ‘அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லீங்க’ என்றபடி சாய்ந்து நடந்து வந்து எங்களை வணங்கிய அந்தச் சகோதரியின் சிறு குறையுமில்லாத மனதை அவரது சிரிப்பு காட்டியது. மாறா மலர்ச்சியுடன் அந்த மகராசி, ‘காபி சாப்பிடுங்கண்ணா’ என்று காபிக் கோப்பையை வழங்கியபோது வாய் விட்டுக் கதறத் துவங்கினேன். எழுந்து வெளியே ஓடி தெருவுக்குச் சென்று விட்டேன். சில நிமிடங்கள் என்னைத் தனியே விட்ட சகக்கோட்டியான ஜான், பிறகு மெல்ல அருகில் வந்து, ‘போலாமாண்ணா?’ என்றார். மீண்டும் அந்த வீட்டுக்குள் சென்று அமர்ந்தேன். என் தோள்களில் கைகளைப் போட்டபடி வண்ணதாசன் அண்ணாச்சி ‘இவன் இருக்கானே’ என்று தொடங்கி, ஏதேதோ சொல்கிறார். ஒன்றும் என் காதில் விழவில்லை. ஒருமாதிரியாக அங்கிருந்து விடைபெற்றுக் கொண்டுக் கிளம்பினோம். வாசல் வரைக்கும் வந்த சகோதரி ஹெமிலா, ஜெயமோகனின் வாசகி என்பதை சாம்ஸன் சொன்னார். ‘அப்ப நாளைக்கு நிகழ்ச்சிக்குக் கூட்டிக்கிட்டு வாங்க. ஜெயமோகனை அறிமுகப்படுத்தி வைக்கலாம்’ என்றேன்.

ஜான் சுந்தரின் இசைப்பள்ளியை நான் அதுவரை பார்த்திருக்கவில்லை. பின்னணியில் இசைக்கருவிகள் ஒலிக்க ஜானுடன் தொலைபேசியில் பேசிய முன் அனுபவங்களில் அந்தப் பள்ளியைப் பார்க்கும் ஆர்வம் அதிகமாக இருந்தது. சாம்ஸனின் வீட்டிலிருந்து ஜானின் இசைப்பள்ளிக்குச் சென்றோம். ஜானின் மகன் டிரம்ஸ் பயிற்சியில் இருந்தான். உள்ளே நுழைந்ததும் ‘ரொம்ப சந்தோஷம்ணா. ரெண்டு பேரும் உக்காருங்க. ஃபோட்டோ எடுக்கணும்’ என்றார் ஜான். மாட்டியிருந்த புகைப்படங்களில் ஒரு கருப்பு வெள்ளை புகைப்படத்திலிருந்து கோவில்பட்டிக்காரரான ஜானின் தகப்பனார் என்னிடம் ‘யய்யா! வந்ததுதான் வந்தே! என்னமாது வாசிக்கக் கூடாதாடே?’ என்றார். சட்டென்று எழுந்து, ‘கீ போர்டை ஓப்பன் பண்ணுங்க, ஜான்’ என்றேன். என் மகன் வைத்திருக்கும் அதே யமஹா. ‘ஆகா’ என்றபடி அவசர அவசரமாக கீ போர்டைத் திறந்து இணைப்பு கொடுத்தார், ஜான். ‘ஸ ப ஸ’ பிடித்து விட்டு சம்பிரதாயமாக மாயாமாளவ கௌளை மட்டும் வாசிக்கத்தான் எண்ணினேன். அடங்காக் கொந்தளிப்பில் இருந்த மனம் சிவரஞ்சனியைத் தேர்ந்தெடுத்து இசைக்கப் பணித்தது. சில நிமிடங்கள் வாசித்திருப்பேன். என்னைச் சுற்றி நின்று சாம்ஸனும், வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியும் புகைப்படங்கள் எடுத்திருக்கிறார்கள் என்பதை அதற்குப் பிறகே அறிந்தேன். வாசித்து முடிக்கவும் அண்ணாச்சி என் கைகளைப் பிடித்தபடி, ‘நான் என்னன்னு சொல்ல? இப்படி உன் கையப் பிடிச்சுக்கிடத்தான் முடியும்’ என்றார்.

விஷ்ணுபுரம் விழா நடைபெறும் ஞாயிறு காலை குளித்துக் கிளம்பி மீண்டும் குஜராத் சமாஜக் கட்டிடத்துக்குச் சென்றோம். கட்டிடத்தின் கீழ்த் தளத்தில் அமர்ந்து செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருந்த ‘தமிழினி’ வசந்தகுமாரைப் பார்த்து, அருகில் சென்று தொட்டு அழைத்து வணங்கினேன். தனது வழக்கமான உதாசீன வணக்கத்தைத் திரும்ப வழங்கினார் திரு வசந்தகுமார். இந்த விஷயத்தில் சாகித்ய அகாதமி அறிவிக்கப் பட்டிருப்பவர், சாமானியன் என்றெல்லாம் வசந்தகுமார் பிரித்துப் பார்க்கக்கூடியவர் அல்லர் என்பது வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியையும், என்னையும் அவர் வரவேற்ற விதம் காட்டியது. அரங்கத்துக்குள் நுழைந்த போது என் அபிமான எழுத்தாளர் சு. வேணுகோபால் பேசிக் கொண்டிருந்தார். வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியைப் பார்த்ததும் எழுந்து தன் பேச்சை முடிக்க போனவரைத் தடுத்து, ‘நீங்கள் பேசுங்கள். நான் அமர்ந்திருக்கிறேன்’ என்று அவரருகில் அமர்ந்து கொண்டார், அண்ணாச்சி. பார்வையாளர் வரிசையில் கவிஞர் தேவதேவனுக்கு அருகில் உள்ள நாற்காலியில் என்னை அமரச் செய்தார்கள்.

தேவதேவன் அண்ணாச்சியைப் பார்த்து வணங்கி, ‘அண்ணாச்சி நல்லாருக்கேளா?’ என்றேன். முகத்தில் உணர்ச்சியில்லை. ‘வணக்கம் அண்ணாச்சி. நான் தான் சுகா’ என்றேன். அதற்கும் பதிலில்லை. இது எத்தனைன்னு சொல்லுங்க பாப்போம் என்று விரல்களை முகத்துக்கு முன் அசைத்தாலும் கண்களில் சலனமே இருக்காது போல! தேவதேவன் எப்போதும் அப்படித்தான். கவிமனது என்றார்கள். நானறிந்த ஒப்பற்ற கவிஞர்களான சுகுமாரன், யுவன் போன்றோரெல்லாம் தேவதேவனைப் போன்ற கவிமனதுடன் நடந்து நான் பார்த்ததில்லை. எல்லா மனிதர்களையும் போல அவர்கள் சிரிப்பார்கள், அழுவார்கள். காலை மிதித்தால் ‘யம்மா’ என்று அலறுவார்கள். இந்த கவிமனதுக்காரருக்காகத்தான் நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு அத்தனை சிரமப்பட்டு இளையராஜாவை இதே விஷ்ணுபுரம் விழாவுக்கு அழைத்து சென்றிருந்தேன். அடுத்த முறை கவிஞர் தேவதேவனைப் பார்க்கும் போது, அவர் முன்னால் ரோஸ்கலர் இரண்டாயிர ரூபாய் நோட்டைப் போட்டுப் பார்த்து கவிமனதை சோதிக்க வேண்டும்.

தனது வாசகர்களுடனான கலந்துரையாடலை அத்தனை சிறப்பாகப் பங்கேற்று, இயல்பாக நிறைவு செய்தார் அண்ணாச்சி. வாசகர்களோடு வாசகராக எங்கோ தூரத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்க்காமலேயே அது ஜெயமோகனின் குரல் என்பதை அறிந்து கொண்டேன். விஷ்ணுபுரம் விழாக்களில் ஜெயமோகன் எங்குமே முன்னே வந்து நிற்கவில்லை என்பதற்கு அது ஓர் உதாரணம். பள்ளித் தோழர் மருத்துவர் சிவராமன் வந்திருந்தார். அவர் எழுதிய ‘ஆறாம் திணை’ புத்தகத்தை அவரே படித்திருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. என்னை விட புஷ்டியாக இருந்தார். எழுத்தாளர் இரா. முருகன், தோழர் பவா செல்லத்துரை, எம். கோபாலகிருஷ்ணன், மோகன ரங்கன், ஓவியர் ஜீவானந்தன் அண்ணாச்சி, அன்புத்தம்பி ராஜகோபால் போன்றோரைப் பார்க்க முடிந்தது. தம்பி கடலூர் சீனு ஓடி வந்து கட்டியணைத்தான். அரங்கசாமியைப் போலவே அவனும் என் தாடியைத் தடவிக் கொஞ்சினான். ‘உன்னை கேலி பண்ணி ஒரு கட்டுரை எழுதணும்டே’ என்றேன். ‘அதுக்கு நான் கொடுத்து வச்சிருக்கணும். எழுதுங்கண்ணே’ என்றான் கடலூரை தன் பெயருக்கு முன்னால் வைத்திருக்கும் திருநவேலி சீனு.

மதியம் மரபின் மைந்தன் வீட்டுக்குச் சென்றேன். அதற்கு முன்பாக மரபின் மைந்தன் அவர் மனைவியிடம் கைபேசியில் சொன்னார். ‘சுகா வர்றாரு. வீட்லதானே இருக்கே? வழக்கம் போல அவர் நம்மளயெல்லாம் பாக்க வரல’. முத்தையா தம்பதியருக்கு கல்லூரியில் படிக்கும் ஒரு மகள். வீட்டிலேயே இருக்கும் ஒரு மகனான ‘பக்’ வகை நாய்க்குட்டி. இந்த முறை சென்னையிலிருந்து வந்திருக்கும் அவரது சகோதரர் வீட்டு ‘பீகிள்’ வகை நாய்க்குட்டியும் உடன் இருந்தது. உற்சாகம் கொப்பளிக்க இருவருடனும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். வீட்டுக்குள்ளேயே செல்லவில்லை. அதற்கான அவசியமே ஏற்படவில்லை. இரண்டு பயல்களுல் வெளியே வந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

நட்பைப் பேணுதல், உறவுகளைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளுதல், படைப்பாளிகளை மதித்தல் போன்றவற்றை மரபின் மைந்தன் முத்தையாவிடம் கவிமனதுக்காரர்கள் உட்பட எல்லோரும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். கோவையில் நாங்கள் இருந்த மூன்று நாட்களும் அவர் எங்களுடனே இருந்து எங்களை கவனித்துக் கொண்டார். அந்த மூன்று நாட்களும் அவரது தகப்பனாரின் கடைசி நாட்கள் என்பதை அறிந்த நானும், வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியும் பதறியபடி சகோதரர் முத்தையாவின் விருந்தோம்பலை மறுத்து மறுத்துத் தோற்றுப் போனோம்.


மாலை விஷ்ணுபுரம் விழா நடைபெறும் அரங்கில் வாசக வெள்ளம். விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்துச் சகோதரர்கள் தங்கள் இல்ல வைபவத்தை நடத்துவது போல வேலைகளை இழுத்துப் போட்டு செய்து கொண்டிருந்தார்கள். ஓர் எழுத்தாளனாக நண்பர் ஜெயமோகன் அடைந்திருக்கிற, அடையவிருக்கிற புகழெல்லாம் இந்த மனித சம்பாத்தியத்துக்கு முன் ஒன்றுமே இல்லை என்று தோன்றியது. அத்தனை ஒற்றுமையும், ஒருங்கிணைப்புமான இயக்கம். ஜான் சுந்தர் ‘வண்ண வண்ண லீலி மலர் அன்னை மரி நீயே ஆரோக்கிய தாயே’ பாடினார். சட்டென்று திருநவேலி சாஃப்டர் பள்ளி கோயில்பிள்ளை ஸார்வாள் நினைவுக்கு வந்து சென்றார். அவர் பெடல் ஆர்கனில் அமர்ந்திசைக்க நான் இந்தப் பாடலைப் பாடியிருக்கிறேன். சாத்தான்குளம் தம்பி செல்வேந்திரன் இயக்கத்தில் வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியைப் பற்றிய டாக்குமெண்டரியிலிருந்து சில காட்சித் துணுக்குகள் திரையிடப்பட்டது. பல்வேறு படைப்பாளிகள் நிறைந்திருந்த சபையில், ஒரு மூத்த எழுத்தாளரை கௌரவிக்கும் நிகழ்ச்சியை, தமிழ் சினிமாவின் ஆடியோ வெளியீட்டு விழா போல செல்வேந்திரன் தொகுத்து வழங்கிய விதத்தில் என் கவனம் கலைந்து, அரங்குக்கு வெளியே சென்றது. அதன் பிறகு ஒவ்வொரு முறையும் உரைகளை கவனிக்க பிரயத்தனப்பட வேண்டியிருந்தது. எப்படியும் காணொளிகளில் அவற்றைக் கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன். வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியின் ஏற்புரையில் மனம் வசப்பட்டது. எழுத்தில் நெகிழ வைப்பவர், பேச்சில் உருக வைத்தார். நிரம்பி வழிந்த அரங்கத்தில் பேரமைதி நிலவியது.

வண்ணதாசனின் கதைகளில் எனக்குப் பிடித்த கதைகளான ‘போய்க்கொண்டிருப்பவள், நடுகை, ஈரம்’ போன்ற கதைகளிலிருந்து சில குறிப்பிட்ட வரிகளை அண்ணாச்சியின் குரலிலேயே கேட்டதில் அத்தனை மகிழ்ச்சி. அவரது உரையை, அவரே குறிப்பிட்ட அவரது கவிதை வரி நிறைத்துக் கொண்டதாகத் தோன்றியது. ‘நின்று கொண்டிருப்பதை விட சென்று கொண்டிருக்கலாம்’. இந்தக் கவிதை சொல்லாமல் சொல்லும் செய்தி எல்லோருக்குமானது என்று தோன்றியது. அவருக்கு சாகித்ய அகாதமி விருது பெற்று தந்திருக்கும் ‘ஒரு சிறு இசை’ தொகுப்பில் உள்ள ‘நிரப்புதல்’ சிறுகதையில்ஒரு வரி வரும். ‘குண்டு பல்புக்கும் முறுக்கு வயருக்கும் இடையே தொங்கிய நூலாம்படையின் நிழல் எதிர்ச்சுவரில் அரூபச் சித்திரங்களை வரைந்து வரைந்து விலகியது’. அன்றைய ஏற்புரையில் அண்ணாச்சி அப்படித்தான் அரூபச் சித்திரங்களாக வரைந்துத் தள்ளினார்.

விழா முடிந்ததும் விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்ட நண்பர்கள் அனைவரும் அண்ணாச்சியுடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டனர். எழுத்தாளரும், நண்பருமான எஸ்.கே.பி. கருணாவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். பின்னாலிருந்து கவிஞர் இசை என் தோள்களைத் தொட்டு ஆசீர்வதித்தார். ஒரு வாரத்துக்கு முன்பிலிருந்தே ‘எப்பண்ணா வரீங்க?’ என்று கேட்டுக் கொண்டே இருந்தார், கவிஞர் இசை. சனிக்கிழமை இருகூரிலிருந்து கோவை வந்ததும் ஃபோன் பண்ணி விட்டு நேரில் வந்து சில மணித்துளிகள் மட்டுமே உடனிருந்தார். அதன் பிறகு கோவையில் இருந்த இரண்டு நாட்களும் முழுக்க முழுக்க தனது அடுத்த படைப்புக்கான சிந்தனையில் இருந்ததாக அறிந்தேன். சொந்த தாய்மாமனை விட என் மீது அதிகம் பாசத்தைக் காட்டும் கலாப்ரியா மாமாவிடம் ஓரிரு வார்த்தைகள்தான் பேச முடிந்தது.

மறுநாள் காலை மீண்டும் மரபின் மைந்தனும், நானும் நடைப்பயிற்சி கிளம்ப அண்ணாச்சியும் எங்களுடன் இணைந்து கொண்டார். பேசிக் கொண்டே நடந்து சென்று அன்னபூர்ணாவில் ஒரு காபி அருந்திவிட்டுத் திரும்பும் போது மரபின் மைந்தனின் அலுவலகக் காம்பவுண்டை எட்டிப் பார்த்தேன். முந்தைய நாள் கொஞ்சிய கோல்டன் ரெட்ரைவர் என்னைக் கண்டதும் தவழ்ந்து வந்தான். அந்த வீட்டின் உரிமையாளர்களான தாயும், மகளும் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர். ‘வந்து ரெண்டு மாசமாகுதுங்க. எங்கக்கிட்டக் கூட இத்தன பாசம் காமிச்சதிலீங்க’ என்றனர். ‘நேத்து காலைல வந்தே! அதுக்கப்புறம் எங்கே போனே?’ என்று அந்த நாய்க்குட்டி என்னிடம் பேசியது என்பதை என்னை விடவும் நாய்க்கோட்டியான நண்பர் கோலப்பன் மட்டும்தான் இந்த உலகில் நம்புவார். அந்தக் குழந்தையிடம் பிரியாவிடை பெற்றேன். வாசலுக்கு வரும் போது அந்தப் பெண்மணி சொன்னார். ‘வேணா உங்க வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போங்க!’. இன்னொரு முறை அவர் சொல்லியிருந்தால் தூக்கிக் கொண்டு வந்திருப்பேன்.

இன்றைய என்னை நான் வடிவமைத்துக் கொள்ள தானறியாமல் தன் எழுத்து மூலம் உதவிய மகத்தான படைப்பாளியுடன் மூன்று தினங்கள் இருந்த மனநிறைவுடன் கிளம்பினேன். அண்ணாச்சியை வணங்கி விடைபெற்றேன். விமான நிலையத்துக்கு தனது காரில் அனுப்பி வைத்தார் சகோதரர் முத்தையா. விமான நிலைய வாசலில் ஜான் சுந்தரிடம் விடைபெறும் போது இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் முகம் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை. விமானம் கிளம்பும் போது வழக்கமாகச் சொல்லும் சண்முக கவசத்தைச் சொல்லவில்லை. மனம் அலைந்து கொண்டிருந்தது. கோல்டன் ரெட்ரைவர், பக் மற்றும் பீகிள் குட்டிகள், ‘முழுமதி அவளது முகமாகும்’ பாடிய ரோஜா பாப்பா, தகப்பனார் மரணப்படுக்கையில் இருக்கும் போது எங்களுடனே இருந்து உபசரித்த மரபின் மைந்தன், உங்களுக்குத்தாண்ணா நன்றி சொல்லணும் என்று ஃபோனில் ஒலித்த அரங்கசாமியின் குரல், ஏன்ணே அழுதீங்க? காபி சாப்பிடுங்க’ என்ற ஹெமிலா சாம்ஸன் என மனதுக்குள் குரல்களும், முகங்களுமாகச் சுழன்றன. கண்ணீர் பெருகியது.

அழுகையை அடக்கவோ, கண்ணீரைத் துடைக்கவோ தோன்றவில்லை. பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த, நெற்றியில் திருமண் தரித்திருந்த பெரியவர், என் கைகளைப் பற்றி ‘என்ன ஸார்! வேண்டியவா யாருக்காவது ஒடம்புக்கு முடியலியா? ஏதாவது சாப்பிடறேளா?’ என்று கேட்க, கண்ணீருடன் தலையை மட்டும் அசைத்தேன். என் பதிலை எதிர்பாராமல், விமான பணிப்பெண்ணை அழைத்து, ‘இவருக்கு ஏதாவது குடிக்கக் குடுங்கோ’ என்றார். அவரை வண்ணதாசனின் கதைகளில் பார்த்திருக்கிறேன்.

புகைப்படங்கள்: ஸ்ருதி டிவி, வண்ணதாசன், முத்தையா, சாம்சன்

அசலிசைக் கலைஞன்

 

74497_162201910485452_4781405_n

அம்மாஆஆஆஆஆடி ஈஈஈஈஈஈஈ . . . பொண்ணுக்குத் தங்க மனசு’ என்கிற ‘ராமன் எத்தனை ராமனடி’ படப்பாடல் எனக்கு சௌந்தர்ராஜனையோ, கணேசனையோ, விஸ்வநாதனையோ நினைவுபடுத்துவதில்லை. இப்போதும் எங்காவது தூரத்திலிருந்து, காற்றில் கலந்து என் காதுகளை அந்தப் பாடல் எட்டும் போது திருநவேலியின் பூதத்தான் முக்கில் சிவப்புச் சட்டை அணிந்து அந்தப் பாடலைப் பாடிய நாகர்கோயில் தமிழ்மகன் உசேனின் புதல்வர் ஷாஜி தான் நினைவுக்கு வருகிறார். ‘காதலிக்க நேரமில்லை’ பாடல், லாலா சத்திரமுக்கு மேடையில் பாடிய டிரெம்பெட் மாரியப்பனை ஞாபகப்படுத்துகிறது. அதற்குப் பிறகுதான் கோவிந்தராஜனும், முத்துராமனும் வந்து சேர்வார்கள். ‘உயர்ந்த மனிதன்’ படத்தின் ‘பால் போலவே’ பாடலைக் கேட்கும் போது கவிஞர் இசைக்கு உறவினரான வாணிஶ்ரீயைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு கண்ணம்மாக்காவே முன்னே வருகிறார். எண்பதுகளில் பதின்வயதுகளைக் கடந்த திருநவேலி இளைஞர்களுக்கு, ‘அவள் ஒரு நவரச நாடகம்’ பாடலைப் பாடியது பாலசுப்ரமணியமல்ல. ‘ஆடலரசன்’ பிரபாகரன்தான்.

இப்படி அசலை மறக்கடித்த நகல்களுக்கு மத்தியில் ஒரு நகலை இன்னொரு நகல் பின்னுக்குத் தள்ளி அதுவே எனக்கு அசலானது. ‘அடி கோமாதா’ என்கிற பாலசுப்ரமணியனின் பாடலை, நான் திருநவேலி சம்சுதீனை நினைத்தபடியேதான் கேட்பது வழக்கம். கோவையைச் சேர்ந்த மெல்லிசைப் பாடகரும், கவிஞருமான ஜான் சுந்தரின் குரலில் அந்தப் பாடலைக் கேட்ட பிறகு, இளைய திலகம் மறைந்து, ‘இளைய நிலா’ ஜான் என் கண்களுக்குள் வந்தார்.

திருநவேலிப் பகுதிகளில், ‘நன்றாகப் பாடுபவர்களை’ நல்லா பாட்டு படிப்பான் என்பார்கள். ஜானுக்கு பாட்டு பாடவும் தெரியும். படிக்கவும் தெரியும். எழுதவும் தெரியும்.

சுய நலத்தின் உச்சத்தில்
நிற்குமிவனை நெருங்காதிருங்கள்
பெருங்கருணையுடன் அணுகும் உங்களிடம்
கொஞ்சம் சுதந்திரம்
கொஞ்சம் செல்வம்
கொஞ்சம் போகம்
கொஞ்சம் தாய்மையென
சகலத்தையும் இரவல் கேட்குமிவன்
நீங்கள் வற்றத்துவங்குகையில்
வேறொரு வாசலில் குவளையோடு நிற்பான்
நீங்கள் புலம்பத் துவங்கியிருப்பீர்கள்
சுய நலத்தின் உச்சத்தில்
நிற்குமிவனை நெருங்காதிருங்கள்.

மேற்கண்ட கவிதை, ஜான் சுந்தர் எழுதியதுதான். ஜான் கட்டுரைகள் எழுதுவார் என்கிற விவரத்தை ஒளித்து வைத்திருந்தார். ‘நகலிசைக் கலைஞன்’ என்னும் கட்டுரைத் தொடர், புத்தகமாக வெளிவந்த பிறகு அந்த உண்மையும் வெளிச்சத்துக்கு வந்திருக்கிறது.

14079485_798163146991369_7278479656802010952_n

தனது மேடைக் கச்சேரி அனுபவங்களையும், தான் சந்தித்த கலைஞர்களையும், அவர்களுக்குள் இருந்த மேன்மையான மனிதர்களையும், அவர்களது வறுமையின் செம்மையையும் சுவாரஸ்யமாகச் சொல்லி, நம்மைச் சிரிக்க, அழ வைக்கிறார். பெரியக்கா ரோஸ்மேரியின் இன்னும் நரைக்காத தலைமுடியும், தங்கை காளியம்மாவின் ‘எண்ணே’ என்கிற விளிப்பும், அத்தையின் ‘எய்யா ச்சாப்பிடுதியா’வும்தான், பின்னாளில் ஜான் எழுதுவதற்கான உரமாகியிருக்க வேண்டும். தமிழகத்து மூவிருந்தாளி அப்பாவுக்கும், மலையாளத்து அம்மைக்கும் மகனாகப் பிறந்த ஜான் தன்னை ‘இரு வேறான கலாச்சாரங்களுக்கு நான் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டிருந்தேன். ’செம்மீனும் கட்டபொம்மனுமான’ சேர்மானம் அது’ என்கிறார்.

ஒரு மெல்லிசைப் பாடகனை அவனது அபார ரசனை கையைப் பிடித்து எழுதக் கொண்டு சென்று விட்டதை நகலிசைக் கலைஞனின் பல இடங்களில் நம்மால் உணர முடிகிறது. ’ஜானி’ திரைப்படத்தின் ’ஒரு இனிய மனது’ பாடல் காட்சியில் ரஜினி, திருட வந்ததை மறந்து பாட்டுக்குள் சிக்கிக்கொள்வார் (அவர் மட்டுமா?). ஒருவர் பாடுவதை இத்தனை வகையாக ரசிக்க முடியுமா? இயக்குனர் மகேந்திரன் நமக்குக் காட்டிய அழகு ரஜினியை அதற்குப்பிறகு பார்க்கவே முடியவில்லை என்று வியக்கிற இடம் ஜானின் ரசனைக்கு ஒரு சான்று. ‘தவில்காரர் பாலையாவும் அவரது சகா சாரங்கபாணியும் பொறுப்பில்லாமல் செத்துப்போனால் பாவம் தமிழ்த்திரைதான் என்ன செய்யும்’ என்று புலம்பவும் ஜான் தயங்கவில்லை.

சினிமா பாடல்களும், சினிமாவும் மட்டுமேதான் ரசனையில் சேர்த்தியா என்ற கேள்வி எழலாம். சக நகலிசைக் கலைஞர்களின் வாழ்வை ஜான் சொல்லியிருக்கும் விதத்தைப் படிக்கும் போது எண்ணற்ற சினிமா பாடல்களே அவரது வாழ்க்கையின் சகலத்தையும் நிரப்பியிருக்கிறது என்பதைக் காண முடிகிறது. சக கலைஞர் வசந்தன் குடிக்கு அடிமையாகிறார். (அப்போதுதானே அவர் கலைஞர்!?) ஓடுகிற பேருந்தில் இருந்து இறக்கி விடப்படுகிறார். சொல்லப் போனால் தள்ளப்படுகிறார். அதற்குப் பிறகு நடந்ததை ஜான் சொல்கிறார். “கீழே விழுந்து புரண்டு  கொண்டிருக்கும் போது, இன்னொரு பேருந்து அவரைக் கடந்து செல்கிறது. அடுத்து வந்த பேருந்து அவரைத் தாண்டிப் போக அதன் உள்ளிருந்து ’என்ன என்ன கனவு கண்டாயோ சாமீ’ எனக் கசிந்த பாடல் காதில் விழுந்த கணத்தில் வெடித்துக் கதறினார் வசந்தன். இளையராஜாவின் குரல் கொண்ட அந்த பஸ்ஸுக்குப் பின்னால் ’அப்ப…… அப்ப……’ என்று கத்திக் கொண்டே ஓடினார்”. இந்த சம்பவத்தை அப்படியே சொல்வது எல்லோராலும் முடியும்தான். ஆனால் ‘இளையராஜாவின் குரல் கொண்ட அந்த பஸ்’ என்கிற வரி எல்லோருக்கும் சிக்காது.

தொண்ணூறுகளில் போத்தனூர் ரயில் நிலையமும் ரயில்வே குடியிருப்புகளின் சில வீதிகளும் மிதமான குளிரும் ’நாம் பாலுமகேந்திரா படத்துக்குள் உலவிக் கொண்டிருக்கிறோமோ?’ என்று நினைக்க வைக்கும்’ என்கிற ஜானின் வரிகளை நான் ‘வாத்தியார்’ பாலு மகேந்திராவிடமே சொல்லியிருக்கிறேன். நான் சொன்ன இடங்களும், காலமும்தான் வேறு. ஆனால் வார்த்தைகளும், உணர்வும் ஜானைப் போலவே!

நான் பார்த்தவரையில் மெல்லிசை மேடைக் கலைஞர்கள் ஏதோ ஒருவகையில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். திரைத்துறையில் தம் வாழ்வின் கடைசித் துளி வரை தம்மை எந்த வகையிலும் நிரூபிக்க இயலாமல் மக்கிப் போனவர்களின் துயர வாழ்க்கை மெல்லிசை மேடைக் கலைஞர்களுக்கில்லை. ஒன்றுமே இல்லையென்றாலும், ஒரு மேசை மீது ஏறி நின்று பாடி நூறு ஜோடிக் காதுகளையாவது சென்றடைவார்கள். ஆனால் வறுமையும், அவமதிப்பும் எல்லா கலைக்கோட்டிகளின் உடன்பிறந்தவைதான். ஜானின் சக நகலிசைக் கலைஞர் வசந்தனை ஊரே கொண்டாடுகிறது. ஆனால் அவர்களுக்கே உரிய நியாயத்துடன் வீட்டில் அவரை நடத்தும் விதத்தை வசந்தன் இப்படி சொல்கிறார்.’அந்த முண்டை ’ம்க்கும்’ம்பா’ அவங்காத்தா ’ஏம்ப்பா மில்லுக்கே போலாமில்ல’ம்பா… எல்லாம் நேரம்…

இந்த வசந்தன் தான் ‘இளையராஜாவின் குரல் கொண்ட பஸ்ஸைத் துரத்திக் கொண்டு அழுதபடியே ஓடுகிறார்.

மெல்லிசைப் பாடகர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையிலும் அவ்வப்போது சூழலுக்கேற்ப திரையிசைப் பாடல்களை பயன்படுத்துவார்கள் என்பது நகலிசைக் கலைஞன் மூலம் எனக்கு ஊர்ஜிதமானது. வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியின் ‘வேர்’ சிறுகதையில் ஒரு கதாபாத்திரமாக வரும் ‘தாடி’ ரத்தின பாகவதரின் மகன்கள் குடும்பச் சண்டையை பாடல்கள் மூலமே நிகழ்த்துவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். மாடியில் அமர்ந்தபடி தன்னைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரிக்கும் தன் இளைய சகோதரனுக்கு பதில் சொல்லும் விதமாக, கைக்குழந்தையாக இருந்த தனது மகனை கையில் தூக்கிப் பிடித்தபடி ரத்தின பாகவதரின் மூத்த மகன் பாடுவார்.

‘அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும் அது ஆணவச் சிரிப்பு.
இங்கே நீ சிரிக்கும் புன்சிரிப்போ ஆனந்தச் சிரிப்பு.

பயல் கூப்பாடு போட்டு அழுவான். ‘பச்சப்புள்ளய ஏன் இப்படி பயங்காட்டி அள வக்கிய?’ என்று அவர் வீட்டம்மா பிள்ளையைப் பிடுங்கிச் செல்வார்.

நகலிசைக் கலைஞர் டேனியலும் இப்படி சூழலுக்கேற்ப வீட்டிலும் ‘யாரை நம்பி நான் பொறந்தேன் போங்கடா போங்க’ பாடுபவர்தான். அவரே தன் மகள் தான் தேர்ந்தெடுத்த துணையுடன் வீட்டை விட்டு விலகிச் சென்ற பிறகு ‘நீயில்லாத மாளிகையை பார் மகளே பார்’ என்று தன் சின்னஞ்சிறிய வீட்டிலிருந்தபடி கதறுகிறார். டேனியலைப் பற்றிய கட்டுரை முடிந்த பிறகு அதைக் கடந்து வர எனக்கு சில மணி நேரம் பிடித்தது.

நகலிசைக் கலைஞனில் குரலை விற்று தொழிலை வாங்கியிருக்கிற சூரியை நான் சந்தித்திருக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை ஆண்டு காலம் இளையராஜாவின் வீட்டு வாசலில் காத்துக் கிடந்து, அவரிடம் பாடிக் காட்டி ஒலிப்பதிவுக்கு அவர் அழைக்கும் வரைக்கும் சென்னையில் காத்திருக்க இயலாமல் கோவைக்குத் திரும்பியவர். இன்றைய சூரியைப் பற்றி ஜான் இப்படி சொல்கிறார்.

“இளமையின் துடிப்பு மிகுந்த குரலால் கேட்பவரைக் கட்டிப் போட்ட அந்த அப்பாவிக் கலைஞன், தனது இருபது வருடக் கனவை அவிழ்த்து எறிந்துவிட்டு வெற்றுடம்புடன் இடுப்பில் கட்டியிருந்த வேட்டியின் மேல், துண்டைக் கட்டிக் கொண்டு புரோகிதம் செய்யத் தயாரானான். வேதம் ஓதுவதில் எந்த விதமான கவுரவக் குறைச்சலும் இல்லை. நான் செய்யப் போவது கடவுள் தொண்டு. தனக்கு சேவை செய்ய பணிக்கிறான் சிவன். சரணடைந்து விடும் மனோபாவத்திற்கு வந்து விட்டான் இவன்.

“பாடிக் கொண்டே இரு சக்கர வாகனத்தை ஓட்டிச் செல்லும் நபர்களை நீங்கள் கடந்திருக்கக் கூடும். அழுது கொண்டே வண்டி ஓட்டும் எவரையாவது கவனித்திருக்கிறீர்களா? பிறக்கும் போதே உடன்பிறந்த இசையை, ஆன்மாவோடு ஒட்டியிருக்கிற கவச குண்டலத்தை பிய்த்து எடுப்பது எத்தனை வேதனை? வலிக்க வலிக்க வாளால் அறுத்து அதை உடம்பிலிருந்து உரித்து எடுக்கப் பார்க்கிறான் கர்ண மகாராஜன்! “

சூரியின் குரலில்

‘ஸ்ரஸ்வத்யா ஸ்ரிதோ கௌரீ நந்தந ஸ்ரீநிகேதந
குருகுப்த பதோ வாசா ஸித்தோ வாகீஸ்வரேஸ்வர’

கேட்பதில் எனக்கு விருப்பமில்லை. அதை ராஜாமணி மாமாவின் குரலில் பல நூறு முறை கேட்டாகிவிட்டது. சூரி பாடி ‘வா வா வசந்தமே, சுகம் தரும் சுகந்தமே’ கேட்க வேண்டும்.

நகலிசைக் கலைஞனில் ‘தண்ணீர் பிடித்து வைக்கிற சாக்கில் எதிர் வீட்டுப் பெண்ணை ’நோக்கலாம்’ என்று ஒளிவுமறைவில்லாமல் தன்னைத் திறந்துக் காட்டுகிற ஜானை, உருவம் கண்டு எள்ளாமையை அவருக்குச் சொல்லாமல் சொல்லிக் கொடுத்த மைக்கேலை, ‘இருதயத்துல வால்வு போச்சுன்னா வாழ்வே போச்சு சார்’ என்று சொல்கிற இளங்கோ மாஸ்டரை, நோட்ஸ் ஸ்டாண்டில் குமுதத்தின் நடுப்பக்கத்திலிருந்து நாகராஜை பார்த்து வெட்கப்படுகிற சிலுக்கு ஸ்மிதாவை . . . இப்படி பலரைப் பார்க்க முடிகிறது. ‘ஆத்து என்றால் டிமிக்கி. டிமிக்கி என்றால் எஸ்கேப். எஸ்கேப் என்றால் எஸ்கேப்புதான்’ என்பது மாதிரியான புது வார்த்தைகளும், விளக்கங்களும் கிடைக்கின்றன.

“நீங்கள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்ட ஒரு சில நாட்களில் வேறு வேறு பாவாக்கள் ’பாமாலை’யில் வந்தாலும் உண்மையில் எங்கள் பள்ளிப்பருவத்து விடியல்களை சாம்பிராணிப் புகைமுழக்கி ரட்சித்தவர் நீங்களல்லவா ஷாஹென்ஷா?”

“மாதாக்கட்சிக்காரன் ஒருத்தன் பால்யத்தின் பேதமையில் ரொம்ப நாளாக ’ஓடிவருகிறான் உதயசூரிய’னை அல்லாக்கட்சி பாட்டு என்றே நினைத்திருந்தான். லத்தீப்பின் வாப்பாதான் அவனை அப்படி நம்பச்செய்தார். அப்படி நம்பச்செய்தது அவரா அல்லது பாட்டுக்கு இஸ்லாமிய நிறஞ்சேர்க்கும் மேண்டலின், ஹார்மோனியம், புல்புல் தாரா, டெனர் பேஞ்ஜோ, ஷெனாய், டேப், டோலி, தப்லா முதலான வாத்தியங்களுள் உங்கள் குரல்வளையும் ஒன்று என அவன் நம்பக் காரணமாயிருந்த தாங்களா ஜனாப் ?”

“நாபியிலிருந்து எழும் நாதம் கேட்கும் உயிர்களைத் தொட்டே விடுகிறது என்கிறார்கள். அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக எங்களைக் கட்டி வைத்திருக்கும் ரகஸியமும் அதுவேதானா? அப்படியானால் நமக்குள் இருப்பதும் தொப்புள் கொடி உறவா? உங்கள் நாபிக்கமலம் மலர்த்தி நபிக்கமலம் சேர்ந்தீர்களா?”

அலை முழங்கிய கடல்’ என்ற நாகூர் ஹனீஃபாவுக்கான அஞ்சலிக் கட்டுரையில் இப்படியெல்லாம் எழுதியிருக்கிற ஜான், காட்டூர் கிறிஸ்து அரசர் ஆலயத்தின் பங்குத்தந்தை அந்தோணிமுத்து சொல்லிக் கொடுத்து ”என் ஆயர் ஆண்டவர் எனக்கென்ன குறைவு” என்று பாடி தன் பாட்டுப் பயணத்தைத் துவக்கியவர். இவர் ஏன் சங்கீதமே படித்திராமல் சங்கராபரணம் பாடுகிற கலைச்செல்வனைப் பார்த்து ‘சரஸ்வதி கடாக்‌ஷம்’ என நூர்தீன் பாய் சிலாகிப்பதைக் கேட்டு பரவசமடைகிறார் என்றுதான் புரியவேயில்லை.

இந்தக் கட்டுரை முடியாமல் நீண்டுகொண்டே போகுமோ என்று அஞ்சினேன். அப்போதுதான் நகலிசைக் கலைஞனில் உள்ள ஒரு வரி நினைவுக்கு வந்தது.

“தனித்த கருவியொன்றை தேர்ந்தெடுக்கும் வளர்கலைஞன், கொஞ்சம் இலக்கணப் பிழைகளோடு வாசிக்கிறான் என்றாலும் மேடையையும், ரசிகனின் விழிகளையும் நிரப்பிவிடுகிறான்.”

இந்தக் கட்டுரையின் கடைசிவரி, இதுதான்.

பழைய பாடல்

img_9588

தொண்டர் சன்னதி திருப்பத்திலேயே ‘மலரே மலரே தெரியாதோ மனதின் நிலைமை புரியாதோ’ என்று சுப்பம்மாக்காவின் குரல் சோமு மாமாவின் வீட்டிலிருந்து கசிந்து வரும். மதியச் சாப்பாட்டுக்குப் பிந்தைய உறக்கத்தில் இருக்கும் பர்வத சிங்க ராஜ தெருவை மேலும் ஆழ்ந்த உறக்கத்துக்குள் அனுப்பும் விதமாக சுப்பம்மாக்கா பாடிக் கொண்டிருப்பாள். வாசல் அழியை மட்டும் பொத்தினாற் போல சாத்திவிட்டு, பட்டாசல் நடையில் தலை வைத்து சோமு மாமா தூங்கிக் கொண்டிருப்பார். அவர் கால்களை மெல்ல அமுக்கியவாறே சுப்பம்மாக்கா பாடிக் கொண்டிருப்பாள். மாமாவின் தலைமாட்டில் வெற்றிலை தட்டும், பித்தளைச் செம்பில் தண்ணீரும் இருக்கும். தொந்தி தரையில் சரிய, ஒருச்சாய்த்து உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் சோமு மாமாவின் மெல்லிய குறட்டையொலி, சுப்பம்மாக்காவின் பாட்டுக்கு ஏற்ப, தம்பூரா சுதி போல சன்னமாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும். பொதுவாக கச்சேரி இல்லாத நாட்களில்தான் இப்படி நடக்கும். கச்சேரி இருந்தால் அன்றைக்கு மதியம் வயிறு நிறைய சாப்பிட மாட்டாள், சுப்பம்மாக்கா. சோமு மாமாவுக்கும் இட்லி, தோசை, உப்புமா என பலகாரம்தான் செய்து கொடுப்பாள். எப்போதுமே உப்பும், புளிப்பும் குறைவாகச் சேர்த்த சமையல்தான். சோமு மாமா கொஞ்சம் காரசாரமாக சாப்பிடுபவர்.

‘கூட ரெண்டு மெளகாவ நுள்ளிப் போட்டா என்னட்டி?’ என்று அலுத்துக் கொள்வார். சுப்பம்மாக்காவின் தம்பி ‘தபலா குமாரும்’ அந்த வீட்டில்தான் இருந்தான். அவனுக்கு காரம் ஆகாது. இத்தனைக்கும் குமாருக்கென்று தனியாகத்தான் சட்னியோ, குழம்போ எடுத்து வைப்பாள் சுப்பம்மாக்கா. அப்படியிருந்தும் சாப்பிடும் போது கண்களில் நீர் வழிய, ‘உஸ் உஸ்’ என்றபடி சாப்பிடுவான்.

‘ஏன் மூதி உஸ் உஸ்ஸுங்கெ? அப்படியா எரிக்கி? ஒனக்கு தனியாத்தானே செஞ்சு வச்சேன்?’

அக்காவின் கேள்விக்கு பதிலேதும் சொல்லாமல் தலையை இல்லை என்று ஆட்டியபடி அவசர அவசரமாக சாப்பிட்டுவிட்டு எழுந்திருப்பான், ‘தபலா குமார்’.

கச்சேரிகளில் தபலா வாசிக்கும் குமார், சோமு மாமாவை நேருக்கு நேர் பார்த்துப் பேசுவதே இல்லை. என்ன கேள்வி கேட்டாலும் தலை குனிந்தபடிதான் பதில் சொல்லுவான். ‘அவன் வாய் பேசாதத்தான் வெரல் பேசுதுல்லா! பாரதி கண்ணம்மா பாட்டுக்கு அவன் உருட்டுத உருட்டுல நம்ம சேவியரு அடுத்த வரிய எடுக்காம எத்தன மட்டம் இவன் வாசிக்கதயே பாத்துட்டு நின்னிருக்கான்!’ அதிகம் பேசாத தபலா குமாரின் சுபாவத்தை வயலினிஸ்ட் சந்திரன் இப்படித்தான் சிலாகிப்பார்.

சோமு மாமாவின் ‘சோமு டோன்ஸ்’ கச்சேரியின் முதல் பாடலாக ‘இறைவன் வருவான் அவன் என்றும் நல்வழி தருவான்’ என்கிற ‘சாந்தி நிலையம்’ பாடலைப் பாடி சுப்பம்மாக்காதான் துவங்குவாள். பாடலின் துவக்கமாக ‘இறைவன் இறைவன் இறைவன்’ என்று சுப்பம்மாக்கா பாடும் போது, ‘ஏட்டி! சோமு கச்சேரி ஆரம்பிச்சுட்டு. சீக்கிரம் சாப்பிட்டுட்டு வா’ என்று பெண்கள் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக் கொண்டு கச்சேரிக்குக் கிளம்புவார்கள்.

மெல்லிசை குழு வைத்து நடத்துபவர்களுக்கு அதன் மூலம் அப்படி என்னதான் வருமானம் கிடைத்து விடுமோ தெரியவில்லை. ஆனால் சோமு மாமா போட்ஸாகத்தான் இருந்தார். தினம் இரண்டு உடுப்பு, மைனர் சங்கிலியுடன் தங்க ருத்திராட்சம், ஹீரோ ஹோண்டா மோட்டார் சைக்கிள், கட் ஷூ என அலங்காரத்துக்கு ஒரு குறைச்சலுமில்லை. சோமு மாமாவுக்கு கொஞ்சம் பூர்வீக சொத்து இருந்தது. அவரது அம்மா ஒரு பழைய பாடகி என்றும், அவருக்கு புளியங்குடியைச் சேர்ந்த ஒரு பண்ணையார் சில சொத்துக்களை எழுதி வைத்ததாகவும் அரசல் புரசலாகச் சொல்லுவார்கள்.

‘நம்ம சோமு டோன்ஸ் சோமோட அப்பா நம்ம புளியங்குடி பண்ணையார்தாம், தெரியும்லா! ஒனக்கு சந்தேகமா இருந்தா ஒருநா என்கூட புளியங்குடிக்கு வா. பண்ணையார் வீட்டு வாசல்ல அவாள் போட்டோ ஒண்ணு மாட்டியிருக்கும். சாடை அப்படியே அச்சு அசல் நம்ம சோமுதான்’.

‘சோமு டோன்ஸ்’ சோமுவை வயதில் மூத்தோர் சோமு என்றும், இளையோர் ஏனோ சோமு மாமா என்றுமே அழைத்தனர். யாருமே அவரை அண்ணே என்றோ அண்ணாச்சி என்றோ அழைத்ததில்லை. சுப்பம்மாக்கா மட்டும் அவரை அத்தான் என்றுதான் அழைப்பாள். அதில் சோமு மாமாவுக்கு சங்கடம் உண்டு. எத்தனை பேர் கூடியிருக்கும் சபையிலும் சோமு மாமாவை ‘அத்தான்’ என்று சத்தம் போட்டே கூப்பிடுவாள் சுப்பம்மாக்கா. அவள் இப்படி கூப்பிடுவது தெரிந்ததும் வேக வேகமாக அவளருகில் வந்து, ‘எத்தன மட்டம் சொல்லியிருக்கென், இப்படி நாலு பேர் மத்தில அத்தான் நொத்தான்காதென்னு? என்ன விஷயம் சொல்லித் தொல’ என்று ரகசியமாகக் கடிந்து கொள்வார்.

‘நல்ல கதயா இருக்கெ! அத்தான அத்தான்னுக் கூப்பிடாம வேற எப்படி கூப்பிட?’ விகற்பமில்லாமல் சுப்பம்மாக்கா கேட்பாள். ‘என் தலைலெளுத்து’ என்று தலையில் அடித்துக் கொள்வார் சோமு மாமா.

சுப்பம்மாக்காவை சோமு மாமா ‘ச்சுப்ப்பு’ என்றழைப்பார். கச்சேரிகளில் அவள் பெயரை சுப்பம்மா என்றே அறிவிப்பார்கள். ஆனால் சோமு மாமாவைத் தவிர மற்ற எல்லோருக்கும் அவள் சுப்பம்மாக்காதான். அவளை விட வயதில் மூத்தவரான ஃப்ளூட்டு கோபாலும் அவளை சுப்பம்மாக்கா என்றழைப்பதை அவளால் ஜீரணிக்கவே முடியாது. ‘கோவாலண்ணாச்சி! ஒங்க கடைசி தங்கச்சி விஜயாவும், நானும் அப்பர் கிளாப்டன்ல ஒரே செட்டு. என்னைப் போயி அக்காங்கேளே! கேக்கதுக்கு நல்லாவா இருக்கு!’. ஃப்ளூட்டு கோபால் அதற்கும், ‘இருக்கட்டும்க்கா’ என்பார். தன் முதலாளி சோமுவின் மீது இருக்கும் மரியாதை காரணமாகவே கோபால் தன்னை அக்கா என்றழைக்கிறார் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு மேலும் பேச்சை வளர்க்க மாட்டாள் சுப்பம்மாக்கா.

img_9589

கச்சேரிகளில் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் பாடிய பாடல்களை மட்டும் பாடுவார் சோமு மாமா. ‘அல்லா அல்லா, சம்போ சிவசம்போ, இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை, எதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு’ போன்ற பாடல்களுக்கு மத்தியில் சுப்பம்மாக்காவுடன் இணைந்து சோமு மாமா பாடும் ‘சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்’ பாடல் அவரது கச்சேரியின் ஸ்பெஷல் பாட்டு. சோமு மாமாவுடன் ஒன்றாக மேடையில் நின்று பாடும் போது சுப்பம்மாக்கா அநியாயத்துக்கு வெட்கப்படுவாள்.

‘பால் போலவே பாட்டெல்லாம் அஸால்ட்டா பாடீருதே! ஆனா சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் பாடும் போது மட்டும் அந்த பதறு பதறுதே! ஏன்?’ என்று கேட்டால், ‘பொறவு! அவ்வொ கூட ஒண்ணா நின்னுப் பாடணும்னா வெக்கமா இருக்காதா?’ என்று பதில் சொல்வாள்.

விஸ்வநாதனின் குரலில் பாடுவதைத் தவிர மற்ற சமயங்களில் ஹார்மோனியத்தில் நின்று கொள்வார் சோமு மாமா. மற்ற படி சுசீலா, ஜானகி பாடிய பாடல்கள் அனைத்தும் சுப்பம்மாக்காதான் பாடுவாள். ஈஸ்வரி, வாணி ஜெயராம் பாடல்களை பாடுவதற்கென்றே சோமு டோன்ஸில் உள்ள பாடகிதான் நாஞ்சில் பிரேமா. சக பாடகியான பிரேமா பாடும் பாடல்களில், ‘தீர்க்க சுமங்கலி’யின் ‘மல்லிகை என் மன்னன் மயங்கும்’ பாடல், சுப்பம்மாக்காவுக்குப் பிடித்தமான ஒன்று. ‘சின்னப்பிள்ளைல அரசு பொருள்காச்சில வாணி ஜெயராமே பாடி கேட்டிருக்கென். ஆனா நீ பாடுததுதான் எனக்குப் புடிச்சிருக்கு, பாத்துக்கொ’ என்று பிரேமாவின் கைகளைப் பிடித்தபடி சொல்வாள், சுப்பம்மாக்கா.

சோமு மாமாவுக்கென்றே ‘நெல்லை லாட்ஜில்’ ஒரு அறை இருந்தது. மாலை நேரங்களில் சோமு மாமா நெல்லை லாட்ஜ் அறையில்தான் இருப்பார். சாயங்காலக் குளியல் முடித்து, சுப்பம்மாக்கா கையால் காபி வாங்கிக் குடித்து விட்டு, சாலைக்குமார சாமி கோயிலுக்குப் போய் சாமி கும்பிட்டுவிட்டு நெல்லை லாட்ஜுக்கு சென்றாரானால் செகண்ட் ஷோ விடும் நேரம்தான் வீடு திரும்புவார். என்றைக்காவது வீடு திரும்பவில்லையென்றால் அன்று சோமு மாமா மருந்து சாப்பிட்டிருக்கிறார் என்பதை சுப்பம்மாக்கா புரிந்து கொள்வாள். ஆனால் நாளடைவில் மருந்து சாப்பிடாமலேயே சோமு மாமா வீட்டுக்கு வருவது குறைய ஆரம்பித்தது. கச்சேரியும் குறைய ஆரம்பித்தது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். சுப்பம்மாக்கா இல்லாமல் கச்சேரிகள் நடக்க ஆரம்பித்தது. அதற்கு ஒரு வகையில் சுப்பம்மாக்காவும் காரணம்தான். ‘இந்த மாரி அஸ்கு புஸ்கு பாட்டெல்லாம் என்னய பாடச் சொல்லாதிய’ என்று சோமு மாமா நல்ல மூடில் இருக்கும் போது ஒருநாள் சொல்லி விட்டாள். அதற்குப் பிறகு சோமு மாமா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுப்பம்மாக்காவை கச்சேரிக்கு அழைப்பதைக் குறைத்து பின் சுத்தமாக நிறுத்திக் கொண்டார்.
‘அவ்வொளும் என்ன செய்வா? கல்யாணக் கச்சேரி புக் பண்ணும் போதே பாட்டு லிஸ்ட் அவங்களே குடுக்காங்க. ஒரு பளைய பாட்டு இல்ல. எல்லாம் இப்பம் உள்ள இங்கிலீஸ் பாட்டுங்க. எனக்கு அதுல்லாம் வாய்லயெ நொளயாது. அதான் என்னய சங்கடப்படுத்த வேண்டாம்னு அவ்வொ கூப்பிட மாட்டங்கா. . . . ஆனா அதுக்காக இப்படி ஒரேயடியா வீட்டுக்கு வராம இருக்கதத்தான் தாங்க முடியல’.

ரகசியமாக தன் தம்பி ‘தபலா குமாரிடம்’ சொல்லி கண்ணீர் சிந்துவாளே தவிர வேற்றாள்களிடம் சோமு மாமாவை சுப்பம்மாக்கா விட்டுக் கொடுத்ததே இல்லை.

‘நைட்டு லேட்டாத்தான் வந்தாக. ஒதயேத்துலயே எந்திரிச்சு சங்கரன்கோயில் கச்சேரிக்குக் கிளம்பிட்டாக’ என்று சொல்லி சமாளிப்பாள். ஆனால் இந்த சமாளிப்பெல்லாம் கொஞ்ச நாட்களுக்குத்தான் செல்லுபடியானது. சோமு மாமா வீட்டுக்கு வருவதே இல்லை என்பதை ஊரும், சுப்பம்மாக்காவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தனர். அதன் பிறகு அந்த விஷயம் இயல்பான ஒன்றாக ஆகிப் போனது.

‘சோமு மாமாவைப் பாக்கணும்னா நெல்லை லாட்ஜ்லதான் பாக்கலாம். இல்லேன்னா பெருமாள்புரத்துக்குத்தான் போகணும். ஆனா அட்ரஸ் சரியாத் தெரியல. அவாள் யாருக்கும் பெருமாள்புரம் அட்ரஸ குடுக்கலெல்லா!’

ஹார்மோனியத்திலிருந்து கீ போர்டுக்கு மாறிய சோமு மாமா காலத்துக்கேற்றார் போல தானும் மாறி, தன் குழுவையும் மாற்றி அமைத்துக் கொண்டார்.

‘முந்தில்லாம் சோமு டோன்ஸ்லதான் அத்தன வயலினைக் கேக்கலாம். சங்கீத சபால ‘ராஜபார்வை’ டைட்டில் மியூஸிக்லாம் சோமு டோன்ஸ் வாசிச்சுக் கேட்டது இன்னும் ஞாவம் இருக்கு. இப்பம் அவாளும்லா வாத்தியத்தைக் கொறச்சுட்டா. எல்லாம் கீ போர்டுலயே வாசிக்கானுவொ. நல்லாவால இருக்கு?’

சோமு மாமாவின் குழுவில் இப்போது சுப்பம்மாக்காவும் இல்லை. நாஞ்சில் பிரேமாவும் இல்லை. ஃப்ளூட் கோபால் எப்போதாவது வருகிறார். அவரது பீஸ்களையும் கீ போர்டிலேயே கிஷோர் வாசித்து விடுகிறான். வயலின், ஷெனாய், கிளாரினெட்டும் கிஷோர் கைகளுக்குள் அடைபட்டுவிட்டன. குழுவும் சுருங்கிப் போனது. புதிய பாடகி சவீதா குழுவுக்கும் சோமு மாமாவுக்கும் இணக்கமாகி விட்டாள்.

‘பெருமாள்புரம் வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன். கூட அந்த சவீதா இருக்கா’. குனிந்த தலை நிமிர்ந்து தன் அக்காவின் முகத்தைப் பார்க்க முடியாமல் சாப்பிட்டபடியே  ‘தபலா குமார்’ சொல்லும் போது சுப்பம்மாக்கா அதற்காக பெரிதாக ஒன்றும் வருத்தப்பட்டு விடவில்லை. ‘இதுல என்னலெ இருக்கு? அவ புது பாட்டுல்லாம் பாடுதாள்லா. சாம்பார் ஊத்தட்டுமா?’ என்றாள் சுப்பம்மாக்கா.

நன்றி : வலம்

விளி

1655161_10153822749095089_1416723869_o
பள்ளித்தோழன் கோமதிநாயகம் மேல்நிலைப்பள்ளிக்குச் சென்றவுடன் பிற பையன்கள் தங்களின் தகப்பர்களை பன்மையில் விளிப்பதைப் பார்த்து தன் வீட்டில் அதைப் பிரயோகித்துப் பார்த்தான். விளைவாக கன்னம் வீங்கி என்னைப் பார்க்க வந்தான்.

 

‘எங்கப்பாவ எப்பமும் நான் ‘நீ நான்’ன்னுதான் பேசுவேன். இன்னைக்கு மத்த பயலுவள மாரி ‘நீங்க’ன்னு சொன்னதுக்கு ‘நான் என்ன மூணாம் மனுசனாலெ? நீங்க நாங்கங்கென்னு அறை விளுந்துட்டு, மக்கா’ என்றான். எந்த உறவையும் ஒருமையில் விளித்து பேசும்போதுதான் இணக்கம் கூடுகிறது. அப்பாவை ஒருமையில் விளிக்கும் பிள்ளைகளை விட அம்மாவை ஒருமையில் விளிக்கும் பிள்ளைகளே அதிகம். அம்மாவை, அப்பாவைப் பெற்ற ஆச்சிகளை ஒருமையில் அழைத்தால்தான் அந்நியோன்யமாக இருக்கும். தாத்தாக்களையும்தான். எனது தாய்மாமன்களை நான் ஒருமையில்தான் விளிக்கிறேன். மாமன்களைப் பற்றிய பேச்சு வரும்போதும் கூட ‘பெரிய மாமா சொன்னான். சின்ன மாமா வந்தான்’ என்றுதான் வாயில் வரும். அப்படி சொல்லும் போது மாமன்களின் முகங்கள் புன்னகை பூத்து மகிழும். எங்கள் குடும்பத்தில் எங்கள் தலைமுறையின் மூத்த மகனான, எனது ஒன்று விட்ட சகோதரனுக்கும் எனக்கும் குறைந்தது பதினைந்து வருட இடைவெளி. ஓய்வு பெற்ற வங்கி அதிகாரியான பெரியண்ணனை ஒருமையில்தான் விளிக்கிறேன். சபைநாகரிகம் கருதி எங்காவது பொது இடத்தில் நான் அவனை பன்மையில் மரியாதையுடன் விளித்தால் தபலா வாசிக்கும் தன் கரங்களால் என் உடம்பில் ‘தனி’ வாசித்து விடுவான்.

கேரளத்தில் அடுத்த தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்களைப் பார்க்கும் போது பெரியவர்கள் இயல்பாக உறவு சொல்லியே விளிக்கின்றனர். பெண்பிள்ளையாக இருந்தால் ‘மோளே’. ஆண்பிள்ளையாக இருந்தால் ‘மோனே’. அந்த உச்சரிப்பில் அத்தனை வாஞ்சையைப் பார்க்க முடியும். திருநெல்வேலியில் வயதில் மூத்த மனிதர்கள் எல்லோருமே அண்ணாச்சிதான். ஆனால் சென்னையில் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த திருநவேலிக்காரர்கள் மட்டும்தான் ‘அண்ணாச்சி’ என்பதாக ஒரு புரிதல் இருக்கிறது. அதுபோல ‘அவாள்’ என்கிற விளிசொல் ஏதோ சாதியக் குறியீடு என்பதான புரிதலும் எனக்கு ஆச்சரியமளிக்கும் ஒன்று. ஏனென்றால் பிற மனிதர்களை மரியாதையுடன் சொல்லும் போது ‘அவாள்’ என்ற விளிசொல்லை பாஷாபாய் அண்ணன், ஆல்பர்ட் வல்தாரீஸ் சித்தப்பா, புலவர் கிரகோரி பெரியப்பா, ‘தலையாரி’ வண்ணத்துரை அண்ணன், களக்காட்டு பத்தையைச் சேர்ந்த ராமச்சந்திரன் அண்ணன் இப்படி பலரும் சொல்லி நான் கேட்டிருக்கிறேன். ஒளிப்பதிவாளரும், கவிஞருமான நண்பர் செழியன் என்னுடன் அம்பாசமுத்திரம், பாபநாசம், செங்கோட்டை, தென்காசி, குற்றாலம் உள்ளிட்ட திருநவேலி பகுதிகளில் சுற்றி விட்டு சொன்னார்.

 

‘ஒங்க ஊர்ல அல்வாவும் அவாள்தான். ஆட்டுக்குட்டியும் அவாள்தான். ஆச்சரியம்யா!’.

 

திருநவேலி பகுதிகளில் அதிக காலம் இருந்து படப்பிடிப்புகளில் கலந்து கொண்ட அனுபவத்தில் நடிகர் இளவரசுவும் செழியனின் அபிப்ராயத்தை ஆமோதித்தார்.

 

தெற்கே, குறிப்பாக திருநவேலியில் ஒரு பெரிய மனிதரை ‘அவர்’ என்று சொல்வதே முன்பெல்லாம் அவமரியாதை. இன்றைய ஃபேஸ்புக் காலத்தில் இதைச் சொன்னால் நம்மை கேலி செய்து அரை நொடியில் மீம்ஸ் தயார் செய்து நமக்கே வாட்ஸ் அப்பில் அனுப்பி வைப்பார்கள். இன்றைக்கும் எங்கள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த, பழகிய, தெரிந்த பெரியவர்களைப் பற்றிப் பேச வரும் போது ‘அவர்’ என்ற சொல்லை நான் பயன்படுத்துவதில்லை. பெரியவர்கள் எல்லோரும் எனக்கு அவாள்தான். சென்ற நவம்பர் மாதம் புதுவையில் உள்ள கி.ராஜநாராயணன் பாட்டையாவின் இல்லத்துக்குச் சென்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, ‘ஒங்களால அலைய முடியாதுன்னு சொன்ன உடனயே ‘அப்பம் நாம கெளம்பிப் போயிருவோம்னு’ இவாள் சொல்லிட்டா’ என்று அருகில் இருந்த கமல்ஹாசன் அவர்களைக் காட்டி பாட்டையாவிடம் சொன்னேன். கி.ரா பாட்டையாவிடம் பேசும் போது இயல்பாக எங்கள் பகுதி பேச்சுதான் எனக்கு வந்தது. மற்றவர்களுக்கு அது அந்நியமாகவும், கேலியாகவும் கூட தோன்றலாம்.

 

மதுரையில் எல்லோரும் ‘அண்ணே’தான். ‘நள்ளிருளில் நட்டம் பயின்றாடும் நாதண்ணே’ என்று சொக்கநாதனையே மதுரைக்காரர்கள் ‘அண்ணே’ என்றுதான் விளிப்பார்கள்.

 

தமிழகத்திலேயே சகமனிதர்களை மரியாதையுடன் விளிப்போர் கொங்கு நாட்டுக்காரர்கள்தாம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. வளர்ப்பு பிராணிகளைக் கூட அவர்கள் மரியாதையுடன் தான் விளிப்போர்களோ என்ற சந்தேகம் எனக்குண்டு.

 

‘ஏனுங்க டைகர்? வாசல்ல ஏதோ சத்தம் கேக்குதுங்க. போயிக் கொஞ்சம் குலைக்கறீங்களா?’

 

 

தமிழகத்தில் மரியாதை மிகுந்த பகுதி கொங்கு பகுதி என்றால், சகமனிதர்களை மரியாதை இல்லாமல் விளிக்கும் ஊர் சென்னை என்ற நம்பிக்கை பரவலாக உள்ளது. அதுவும் தென்மாவட்டக்காரர்களுக்கு சென்னையைப் பற்றிய மனச்சித்திரம் அதுதான். சென்னைவாசிகள் சகமனிதரை கொங்கு நாட்டைச் சேர்ந்தவரைக் காட்டிலும் பிரியமும், வாஞ்சையுமாக விளிப்பவர்கள் என்பதே என் புரிதல். குறிப்பாக ஆட்டோ, கார் ஓட்டுநர்களிடம் நான் இதை உணர்ந்திருக்கிறேன்.

 

‘பத்து ரூபாக்குல்லாம் யோசிக்காதே ஸார். ஏறி ஒக்காரு. ஷார்ட் கட்ல பூந்து போயிரலாம். வா ஸார்’!

 

சமீபத்தில் ஒருநாள் கைபேசியிலுள்ள செயலி மூலம் காருக்கு பதிவு செய்து விட்டுக் காத்திருந்த போது ஓட்டுநர் அழைத்தார்.

 

‘ண்ணா! மேப்ல ஒன் அட்ரஸ தப்பாக் காட்டுதுண்ணா! டென் மினிட்ஸா ஒரே எடத்துல சுத்திக்கினே இருக்கேன்’!

 

‘இல்லியே பிரதர்! கரெக்டா டைப் பண்ணியிருக்கேன். நேத்து கூட ஒங்க ஆள் வந்து பிக் அப் பண்ணினாரே! நான் வெளியேதான் வந்து நின்னுக்கிட்டிருக்கேன். பொறுமையா வாங்க’!

 

‘ஐயோ என்னண்ணா இது? நீ ஏண்ணா ரோட்டாண்ட வந்து நிக்கறே? நீ வீட்ல இருண்ணா! நான் எப்படியாவது கண்டிபுடிச்சு வந்து கால் பண்றேன்’.

 

உற்ற உறவின் குரலாக ஒலித்தது, எடுத்த எடுப்பிலேயே ‘ண்ணா’ என்றழைத்துப் பேசிய, முகமறியா அந்த இளைஞனின் வாஞ்சையான வார்த்தைகள்.

 

மாநிலம் தாண்டிய அனுபவத்தில் வாரணாசியில் கேட்க நேரும் தமிழ் விளிசொற்கள் வித்தியாசமானவை. வாரணாசியில் படகு ஓட்டுபவர்கள் , ‘குகா’ வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள். (குகனொடு ஐவரானோம்) வாரணாசியிலுள்ள பிரமோத், ‘குகா’ வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். பிரமோத்துக்கு தமிழ் பேச வரும். வட இந்திய ஊடகவியலாளர்களைப் போலவே பிரமோத்துக்கும் தமிழ் என்றாலே ‘பிராமண பாஷை’தான். தமிழ்நாட்டிலிருந்து வரும் எல்லா ஆண்களையும் ‘மாமா’ என்றே விளிப்பார், பிரமோத். வயது வித்தியாசமில்லாமல் எல்லா தமிழ்நாட்டு பெண்களும் பிரமோத்துக்கு ‘மாமி’தான். வாரணாசி ரயில் நிலையத்தில் என்னை வரவேற்ற பிரமோத், ‘வாங்கோ மாமா!’ என்றபடி கையிலிருந்த பெட்டியை வாங்கியபடி, ‘என்ன மாமி டல்லா இருக்கா? காஃபி வாங்கிக் குடுக்கலயா, மாமா?’ என்று சகபய ணியான யாரோ ஒரு மாமியைக் காண்பித்துக் கேட்டார். பிரமோத்துக்குத் தெரிந்த தமிழ் பாஷை புரியாத காரணத்தால், என் மூதாதையர்களை வடநாட்டு பாஷையில் ஏசாமல் விநோதப் புன்சிரிப்புடன் கடந்து சென்றார், அந்த ‘யாரோ’ மாமி.

 

ஆஷா

 

சில மாதங்களுக்கு முன் தெரியாத எண்ணிலிருந்து என் கைபேசிக்கு ஓர் அழைப்பு வந்தது. எண்ணைப் பார்த்தவுடனேயே ஏதோ வெளிநாட்டு எண் என்பது புரிந்தது. தயக்கத்துடன் எடுத்து, ‘ஹலோ’ என்றேன்.

 

‘எந்தா ஆஷானே! சுகந்தன்னே! இவிட ஆஷாவானு!’

 

‘பாபநாசம்’ திரைப்படத்தில் ஐ ஜி கீதா பிரபாகராக நடித்த ஆஷா சரத்.

 

சுதாரித்துக் கொண்டு, ‘ஆங் . . . ஆங் . . . ஆஷா! சௌக்கியமா?’ என்றேன்.

 

‘என்ன சுகா ஸார்! எந்து குழப்பம்? நீங்க என்னை மறந்துட்டியா?’ என்று ஆஷா கேட்டதை மரியாதையான விளித்தலில் வைக்கவா, தோழமையாக எடுத்துக் கொள்ளவா என்று புரியவில்லை.

 

நல்லதோர் வீணை செய்தே . . .

 

kumaraguruparan

 

‘உக்கிரம் என்பது
நிலவின் வெளிச்சத்தில் அருகும் தனிமை’.

கவிஞர் குமரகுருபரன் எழுதிய இந்தக் கவிதை வரிகளை ஜெயமோகன் சிலாகித்துச் சொன்ன போதுதான் குமரகுருபரன் என்கிற கவிஞரை நான் அறிந்தேன். அன்றைய தினம் குமரகுருபரன் எழுதிய ‘மறுபடியும் முதலில் இருந்து ஆரம்பிக்க முடியாது‘ கவிதைத் தொகுப்பின் வெளியீட்டு விழாவில் கலந்து கொள்வதாக இருந்தார், ஜெயமோகன். அந்த நிகழ்ச்சிக்கு நானும் சென்றிருந்தேன். நானறியாத குமரகுருபரன் என்னை அறிந்திருந்தார். அருகில் வந்து பிரியமும், கனிவுமாக என் கைகளைப் பிடித்துக் குலுக்கி, நிகழ்ச்சிக்கு வந்ததுக்கு நன்றி, சுகா’ என்றார்.

ஜெயமோகனுடன் 21 மணிநேரம்’ என்கிற கட்டுரையில் இதைப் பற்றி எழுதியிருந்தேன். அந்தக் கட்டுரையை தனது முகநூல் பக்கத்தில் பகிர்ந்து, நம்ம ஊர்க்காரரா இருந்துக்கிட்டு, நம்மள ஒரு வார்த்த சாப்பிடச் சொல்லலியே’ என்று நான் வேடிக்கையாக எழுதியிருந்ததற்காக, ‘அன்பும், மாப்பும்’ என்று குமரகுருபரன் எழுதியிருந்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன். அந்த ஒரு முறைதான் குமரகுருபரனைச் சந்தித்திருக்கிறேன்.

‘அறுபடும் வேர் ஒன்று
மரத்தின் நினைவுகளை
எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது’

என்று எழுதிய குமரகுருபரனைப் பற்றிய என்னுடைய நினைவுகள் இவ்வளவுதான். ஆனால் அவரது மறைவுச் செய்தி வந்ததிலிருந்து மனம் அவரைச் சுற்றியே வந்து கொண்டிருக்கிறது. கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்பு கோவையில் கவிஞர் ப.தியாகுவும் இப்படித்தான் குமரகுருபரனைப் போலவே இள வயதில் மறைந்தார். தியாகுவை எனக்கு அறிமுகமில்லையென்றாலும் அவரது மறைவு குறித்து தொலைபேசியில் என்னிடம் பகிர்ந்த தியாகுவின் நண்பரும், சக கவிஞருமான ஜான் சுந்தரின் சிதறிய குரலொலி இன்னமும் நினைவில் உள்ளது.

இளம் கவிஞரான வைகறையும் மிகச் சமீபத்தில் மறைந்தார். எழுகிறவர்கள், கலைஞர்கள், குறிப்பாக கவிஞர்கள் ஏன் இப்படி சீக்கிரமே நம்மிடமிருந்து விடைபெற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. எல்லோரும் சொல்வது போல் குடி மட்டுமே காரணமாக இருக்குமா? அல்லது ஓர் ஒழுங்கில் அமையாத வாழ்க்கைமுறை காரணமா? இல்லை, கவியுள்ளம் கொண்ட மற்ற கவிஞர்களும், எழுத்துக்காரர்களூம் சொல்வது போல புறக்கணிப்பால், தனிமையின் உக்கிரத்தால் இறந்து போகிறார்களா?

எழுதுகிறவர்கள் தங்களை அசாதாரணர்கள் என்றும், தங்களுக்கு இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட கொம்புகள் உண்டு என்றும் நம்புகிறார்கள். எல்லோரையும் போல தமக்கும் மனித உடம்புதான் என்பதை அவர்கள் உணர்வதாக இல்லை. சகோதரர் குமரகுருபரன் குடிப்பழக்கம் உடையவரா, அல்லாதவரா என்பது பற்றி எனக்குத் தெரியாது. போதுமான அளவு தூங்காதவராக இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அவரது அநேக புகைப்படங்களில் புகையும் சிகரெட்டுடனேயேதான் பார்த்திருக்கிறேன். அவரது உயிரைக் குடித்ததில் சிகரெட்டுக்கு பெரும் பங்கு இருந்திருக்கும் என்பதை மறுக்கவே முடியாது. எழுதுகிறவன் விசேஷமானவன் என்று அவனே நம்பும் பட்சத்தில், மற்றவர்களை விட கூடுதல் சிரத்தை எடுத்து தன் உடலைப் பேணுவதுதானே, அவனது படைப்பாற்றலுக்கு அவன் தரும் மரியாதை? சிவசக்தியிடம் விசையுறு பந்தினைப் போல் உள்ளம் வேண்டியபடி செல்லும் உடலை பாரதி கேட்டது அதற்காகத்தானே?

இந்த இடத்தில் மூத்த படைப்பாளிகளையும் குறை சொல்ல வேண்டிதான் வருகிறது. தங்களுக்கிருக்கும் குடிப்பழக்கத்தை தாங்களே அறியாமல் இளம் படைப்பாளிகளுக்குக் கடத்துகிறார்கள். மறைந்த மூத்த கலை ஆளுமை ஒருவரிடம் இது குறித்து கடுமையாக நான் பேசியபோது, ‘நான் ரெண்டு ரவுண்டுதான்யா போடுவேன்’ என்றார். அப்போது அவரிடம் சொன்னேன். ‘ஸார்! நான் உங்களைக் குடிக்க வேண்டாம்னே சொல்லல. நீங்க குடிக்கிறவர். ஆனா குடிகாரர் இல்ல. சின்னப் பசங்க கூடக் குடிக்காதீங்க. பிற்காலத்துல அவங்க உங்கள முன் உதாரணமா வச்சுக்கிட்டு கன்ட்ரோல் இல்லாம குடிகாரங்களா ஆகறதுக்கு சான்ஸ் இருக்கு’.

இதுவேதான் இன்னொரு மூத்த எழுத்தாளர் மீதும் எனக்கிருக்கும் வருத்தம். அவர் எனக்கு தகப்பனார் ஸ்தானத்தில் இருப்பவர் என்பதால் கூடுதல் உரிமையும், கோபமும் உண்டு. ஒரு புகைப்படத்தில் இளைஞர்களோடு அவர் வேஷ்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு நடனமாடுவதைப் பார்த்தேன். நிச்சயம், அது குடிக்குப் பின் எழுந்த குதூகலத்தில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம். அதை ஒரு கொண்டாட்டமாக என்னால் எடுத்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை. குடியை, பாலுறவு போல அந்தரங்கமாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள் மூத்தவர்களே என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது.

பெருந்தலைவர் காமராஜ் அவர்களைப் பற்றி ஒரு செய்தி கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். புகைப்பிடிக்கும் பழக்கம் உள்ள காமராஜ் அவர்கள் ஒரு முறை புகைப்பிடித்துக் கொண்டிருந்ததை அவரறியாமல் புகைப்படம் எடுத்திருக்கிறார், ஒரு புகைப்படக் கலைஞர். கடும் கோபம் கொண்ட காமராஜ், அந்தப் புகைப்படச் சுருளை எடுத்து அழிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார். ‘நான் சிகரெட் குடிக்கிறதே தப்பு. நீ இதை படம் புடிச்சு காமிச்சேன்னா, காமராஜே சிகரெட் குடிக்காருன்னு சின்னப்பயலுவளும் சிகரெட் குடிச்சுக் கெட்டுப் போயிருவானுகள்லாண்ணே’ என்றாராம்.

இவன் கனவில்
அடிக்கடி
ஒயில் பெண்கள்

நிறைய தரம்
புதையல்

அபூர்வமாய்
மழை

ஒவ்வொரு நேரம்
பௌர்ணமி நிலா

சிலசமயம்
மலையருவி

எப்போதாவது
இராட்ஷஸன்

நேற்று
நீலவானம்

முந்தா நாள்
நீ

ஒரே
ஒரு தடவை கடவுள்

இன்றுவரை நான் சந்தித்தேயிராத மூத்த கவிஞரான ‘அண்ணாச்சி’ விக்ரமாதித்யனின் இந்தக் கவிதை குறித்து யாரும் பேசி  நான் கேட்டதில்லை. அவரைப் பற்றி என்னிடம் பேசிய அத்தனை இளம் கவிஞர்களும் அவரது குடி புராணத்தைப் பற்றித்தான் அதிகம் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

குடி ஒழுக்கம் சார்ந்து அல்ல என்பது அறிவுஜீவிகளின் கூற்று. இன்னும் சிலர் கொலையும், கொள்ளையையும் கூட ஒழுக்கம் சார்ந்ததல்ல என்று கூறக் கூடும்.

தனிமை அணைத்த சிறான் ஒருவனின் வரலாறு
வாட் சுழற்றலுக்கு இடையே வந்துபோகிற
வினைக்காற்று மாதிரி,எழுதப் படுவதில்லை.
அவன் இப்போதும் தனிமையிலேயே
இருக்க நேர்வது தான் கொஞ்சம் உறுத்துகிறது
பறவையின் குரலை
குரலில் அமைகிற சங்கீதத்தை
ஓவியமொன்றின் நடனத்தை
பிள்ளையார் சதுர்த்தி கொழுக்கட்டையை
முக்கியமாக, பெற்றோரின் ஊடல், கூடலைக் குறித்த
அவனது வினைகள்,எதிர்வினைகள்
முக்கியமில்லாமல் போயிருந்ததற்கு
தனிமையும் காரணம் என்று நம்புகிறான்.
அவனுக்குச் செய்ய ஒன்றுமில்லை
தனிமை நேசிக்கிற மானுடன் ஒருவனைப் பற்றிய
கதையை இதிகாசங்கள் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை.
வெறுமனே அமர்ந்திருக்கிற ஒவ்வொரு பொழுதிலும்
அவனுடன் தத்துவம் மட்டுமே நீட்டாங்கால் போட்டு
இளைப்பாறிக் கொண்டிருக்கிறது.
அவன் இறந்தபிறகே
அவனுடன் உலகம் இருக்கும் என்று தெரிந்தபோதும்
அந்த தத்துவக் குரங்கும் மென்று விழுங்கிக் கொண்டு
இருக்கிறது எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல்.
அப்படியே இருக்கட்டும்
கல்லில் சில கல்.
கல்லில் சில சிற்பம்.
கல்லில் சில கடவுள்.

இப்படி இன்னும் பல ஆயிரம் கவிதைகளை எழுதியிருக்கக் கூடிய கவிஞர் குமரகுருபரன், என்னை விட வயதில் இளையவர். என்னை விட வயதில் மூத்த படைப்பாளிகளிடம் எனது வேண்டுகோள் இதுதான். ‘அண்ணாச்சிகளா! நீங்க குடிச்சு கட்டமண்ணாப் போனது போகட்டும். சின்னப் பயலுகக்கிட்ட உங்க வீரக்குடிப்பிரதாபங்களைச் சொல்லிக் கெடுக்காதிய.’

என்னைவிட வயதில் இளைய படைப்பாளிகளுக்கு: ‘பெருசுகள எல்லா விஷயங்கள்லயும் பின்பற்றாதீங்க. அவங்க எல்லாருமே சாதிச்சும் முடிச்சுட்டாங்க. வாள்ந்தும் முடிச்சுட்டாங்க. நீங்கல்லாம் இன்னும் நெறய எளுதணும். அவங்க கூட உக்காந்து குடிக்கறதனாலயோ, அவங்கள மாதிரியே குடிக்கறதனாலயோ அவங்களா ஆக முடியாது. குடிக்காமலயும், சிகரெட் புடிக்காமலும் அவங்க எல்லாரயும் விடவும் நல்லா எளுத வரும். எல்லாத்துக்கும் மேல ஒண்ணு. அஞ்சலிக் கட்டுரை எளுதறதுக்கு தெம்பு இல்லப்பா’.

 

 

புகைப்பட உதவி – thetimestamil.com

நான்காவது புத்தகம் . . .

image‘அந்திமழை’ ஜூன் இதழில் கி.ராஜநாராயணன், அசோகமித்திரன், நாஞ்சில் நாடன், வண்ணநிலவன், கலாப்ரியா, ஜெயமோகன், சுகுமாரன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், சாரு நிவேதிதா, கோணங்கி போன்ற எழுத்தாளர்கள் தங்களின் முதல் புத்தகம் வெளிவர அவர்கள் எடுத்துக் கொண்ட முயற்சிகளையும், அனுபவித்த இன்னல்களையும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். படிக்கப் படிக்க ஆச்சரியமாகவும், சங்கடமாகவும் இருந்தது. இவை எதுவுமே எனக்கு ஏற்படவில்லை. ‘வார்த்தை’ சிற்றிதழில் எனது ஆரம்பகால கட்டுரைகள் வெளிவந்தன. பின் அந்தக் கட்டுரைகளை கோவையிலிருந்து வெளிவந்த ‘ரசனை’ இதழில் சகோதரர் மரபின் மைந்தன் முத்தையா பிரசுரித்து வந்தார். பின்னர் ‘சொல்வனம்’ மின்னிதழ் துவக்கப்பட்ட போது, அதன் முதல் இதழிலிருந்துத் தொடர்ச்சியாக எழுதி வந்தேன். திடீரென்று ஒருநாள் ‘சொல்வனம்’ ஆசிரியர் குழுவிலிருந்த தம்பி சேதுபதி அருணாசலம் அழைத்தார். ‘ஒங்க கட்டுரைகளையெல்லாம் புத்தகமா போடலாம்னு இருக்கோம். அதுக்காகவே ஒரு பதிப்பகம் துவக்கறதாவும் உத்தேசம்’ என்றார். ‘சரி’ என்றதோடு என் வேலை முடிந்தது. ஒரு மாதத்துக்குள்ளாக ‘தாயார் சன்னதி’ புத்தகத்தைக் கொணர்ந்து என் கையில் கொடுத்தார், நண்பர் ‘நட்பாஸ்’ என்னும் பாஸ்கர். தமது முதல் புத்தகம் வெளிவருவதற்காக தாங்கள் பட்ட பாட்டை மூத்த எழுத்தாளர்கள் பலரும் சொல்லியிருப்பதைப் படித்த இந்த வேளையில் எனது முதல் புத்தகம் வெளிவந்த விதத்தை இப்போது யோசித்துப் பார்க்கிறேன். அத்தனை பிரியமாக என்னிடம் புத்தகம் போடுவதற்கான அனுமதியைக் கேட்ட சேதுபதி அருணாசலம், அதற்கு சம்மதம் தெரிவித்த ரவிசங்கர், வ. ஶ்ரீநிவாசன் உள்ளிட்ட ‘சொல்வனம்’ ஆசிரியர் குழு, புத்தக உருவாக்கத்தில் உழைத்த ஹரன் பிரசன்னா, தான் எழுதிய எழுத்துக்களிலேயே சிறந்ததாகக் கருதுவதாக ‘தாயார் சன்னதி’க்கான அணிந்துரையைக் குறிப்பிட்ட மரியாதைக்குரிய ‘அண்ணாச்சி’ வண்ணதாசன், இவர்கள் இல்லையேல் ‘தாயார் சன்னதி’ இல்லை. எனது இரண்டாவது புத்தகமான ‘மூங்கில் மூச்சு’, ஆலமரமான ‘ஆனந்த விகடன்’ வெளியிட்டு பரவலான வாசகர் வட்டத்துக்கு இட்டுச் சென்றது. மூன்றாம் புத்தகமான ‘சாமானியனின் முகம்’ வெளிவந்ததில் என்னுடைய பங்கு எதுவுமே இல்லை.  ‘வம்சி’ பதிப்பகத்தின் சார்பாக தோழி ஷைலஜா அழைத்து பேசினார். அதற்கு முன் அவர் எனக்கு அறிமுகமே இல்லை. நான் சம்மதம் தெரிவித்து கட்டுரைகளை அனுப்பினேன். அவ்வளவே. அழகான ஓர் அணிந்துரையை நண்பர் செழியன் எழுதிக் கொடுத்தார். இப்போது எனது நான்காவது புத்தகமும் எனக்கு எந்த சிரமமும் கொடுக்காமல் இன்னும் ஒன்றிரண்டு தினங்களில் வெளிவர இருக்கிறது. முந்தைய புத்தகமான ‘சாமானியனின் முகம்’ வெளியாகி மூன்றாண்டுகள் ஆகின்றன. அடுத்த புத்தகம் குறித்த எந்த யோசனையும் இல்லாமல் இருந்த என்னிடம் வழக்கம் போல ஒரு தொலைபேசி அழைப்புதான் இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றிய விருப்பத்தைச் சொன்னது. அழைத்தவர் அத்தனை பிரியமானவர். உடனே ‘சரி’ என்றேன்.

அழைத்தவர், ‘ஹரன் பிரசன்னா’.
பதிப்பகம், ‘தடம்’.(விகடன் அல்ல)

புத்தகத்தின் தலைப்பு, ‘உபசாரம்’.
அணிந்துரை எழுதியிருப்பவர், ‘ஜெயமோகன்’.

கல்பனா அக்காவும், கலாபவன் மணியும் . . .

kalpana-sathileelavathi435-crop

 

வழக்கமாக நடிகர், நடிகைகளுக்கு நான் வசனம் சொல்லிக் கொடுக்கும் போது ‘வாத்தியார்’ பாலுமகேந்திரா காமெராவை விட்டு இறங்கி அருகில் வருவதில்லை. கொஞ்சம் சுணங்கினால் ‘ரெடியா? நேரம் ஆகுது’ என்பார். அவ்வளவுதான். அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்வதில்லை.

‘சதிலீலாவதி’ திரைப்படத்தின் படப்பிடிப்பின் போது, நடிகை கல்பனாவுக்கு வசனம் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் நான் சொல்வதைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. என் முகத்தை உற்று நோக்குகிறார். பின் வேறெங்கோ பார்க்கிறார். சொல்லிக் கொடுத்த வசனத்தைத் திருப்பிச் சொல்லவே இல்லை. பொறுமை இழந்த வாத்தியார் காமெராவிலிருந்து இறங்கி அருகில் வந்து என் தோளில் கை போட்டபடி, ‘ம்ம்ம். இப்ப சொல்லு’ என்றார். சில நிமிடங்களில் முதல் ஷாட் எடுக்கப்பட்டது. காமெரா கோணம் மாறும் போது கல்பனா சற்றுத் தள்ளி அமர்ந்தபடி என்னைப் பார்த்து தன் உதவியாளரான ஒரு வயதான அம்மாளிடம் ஏதோ சொல்வதை கவனிக்க முடிந்தது.

லஞ்ச் பிரேக்கின் போது கல்பனாவின் உதவியாளர் என்னருகில் வந்து என் கைகளைப் பிடித்தபடி, ‘எய்யா! இப்பதான் விசாரிச்சேன். ஒனக்கும் திருநவேலியாம்லா? எனக்கு கொக்கிரகுளம்’ என்றார். சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்ததிலேயே என் உறவினர்கள் பலரையும் அந்த அம்மாளுக்குத் தெரிந்திருப்பதை அறிய முடிந்தது. அடுத்த நாளும் கல்பனா என்னிடம் நடந்து கொண்ட விதத்தில் மாற்றமில்லாததால் அவரது உதவியாளரிடம், ‘ஆச்சி! உங்க மேடம் ஏன் என்னை முறச்சு முறச்சுப் பாக்காங்க? நான் ரொம்ப மரியாதயாத்தானெ வசனம் சொல்லிக் குடுக்கென்! வேற ஒண்ணும் பேசலயே!’ என்றேன். அன்றைய லஞ்ச் பிரேக்கின் போது அந்த அம்மாள் என்னை எங்கள் யூனிட்டோடு சாப்பிட விடவில்லை. ‘எய்யா! அக்கா உன்னக் கூப்பிடுதா. வா’ என்று அழைத்துச் சென்றார்கள்.

அப்போதெல்லாம் கேரவன் வசதி வரவில்லை. ஷூட்டிங் ஹவுஸின் ஒரு தனியறையில் கல்பனா அமர்ந்திருந்தார். தயக்கத்துடன் உள்ளே சென்றேன். சேரிலிருந்து எழுந்து என் கைகளைப் பிடித்து, சிரித்தபடி ‘பயந்துட்டீங்களா தம்பி?’ என்றபடி தன்னருகில் இருந்த சேரில் அமர வைத்தார். ஒன்றும் புரியாமல் கூச்சத்துடன் அமர்ந்த என்னிடம் சரளமாகப் பேச ஆரம்பித்தார்.

‘எமோஷனலானவதான் நான். ஆனா இப்ப அழப்போறதில்ல. நேத்திக்கு உன்னை, நீன்னு சொல்லலாமில்ல? எப்படியும் நீ என்னை விட சின்னவன்தானே!’

‘ஐயோ தாராளமா சொல்லுங்க’.

‘நேத்திக்கு உன்னை ஃபர்ஸ்ட் டைம் பாத்த உடனே சட்டுன்னு டிஸ்டர்ப் ஆயிட்டேன். அதான் ஒருமாதிரி ரெஸ்ட்லெஸ்ஸா இருந்தேன். ஒரே ஜாடைன்னு சொல்ல முடியாது. ஆனா, ஏனோ ஒன்னக் காணும்போது நந்து ஞாபகம்’.

நந்து கல்பனாவின் இளைய சகோதரன் என்பதும், தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்பதையும் பின்னர் அறிந்தேன்.

‘இன்னைக்கு என் கூட சாப்பிடேன்’ என்றார்.

நான் தயங்கியபடி, ‘இல்லக்கா. நான் வெஜிட்டேரியன். எனக்காக அங்கெ தனியா சாப்பாடு எடுத்து வச்சிருப்பாங்க’ என்றேன். இயல்பாக நான் அக்கா என்றழைத்தது அவரை சந்தோஷப்படுத்தி விட்டது. எழுந்து ‘மோனே’ என்று கட்டியணைத்துக் கொண்டார். அந்த நிமிஷத்திலிருந்து நடிகை கல்பனா எனக்கு அக்கா ஆனார். மறுநாள் படப்பிடிப்பில் எந்த சிக்கலுமில்லை. வசனங்களை நான் சொல்லச் சொல்ல, உடனே ரெடி என்றார் கல்பனா அக்கா. வாத்தியார் என்னிடம் மெதுவான குரலில், ‘என்னடா மேஜிக் பண்ணினே?’என்றார். நான் அவரிடம் எதுவும் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. மறுநாளிலிருந்து மதிய உணவு கல்பனா அக்காவுடன் தான். எனக்கான சைவ உணவையும் அவரது அறைக்கு வர வைத்திருந்தார். அவர் நடித்த மலையாளப் படங்களை நான் பார்த்திருப்பதில் அவருக்கு அத்தனை ஆச்சரியம்.

‘என்ன தம்பி சொல்றே? பஞ்சவடி பாலம் நீ பாத்திருக்கியா?’

‘பொக்குவெயிலும் பாத்திருக்கேன்கா’.

ஒரு தமிழ்நாட்டு இளைஞன் மலையாளத்தின் முக்கியமான திரைப்படங்கள் பற்றிப் பேசுவது கல்பனாக்காவுக்கு நம்பவே முடியாத மகிழ்ச்சியை அளித்தது. ‘பெருவண்ணப்புரத்தே விசேஷங்கள், ஒருக்கம்’ மற்றும் கல்பனாக்கா நடிக்காத ‘தாழ்வாரம், தாளவட்டம், கள்ளன் பவித்ரன், ஓரிடத்தொரு பயில்வான், மற்றொரு ஆள், ஹிஸ் ஹைனஸ் அப்துல்லா’ போன்ற படங்களைப் பற்றியெல்லாம் அவரிடம் சிலாகித்துப் பேசியிருக்கிறேன்.

‘கேரளத்துல உன் வயசுல உள்ள ஒருத்தனும் இந்தப் படங்களையெல்லாம் பத்திப் பேசறத நான் கேட்டதில்ல, தம்பி’ என்பார்.

கல்பனாக்காவுக்கு சங்கீத ஞானம் இருந்தது. ஶ்ரீதேவி ஹவுஸில் படப்பிடிப்பு இடைவேளைகளில் சொக்கலிங்க பாகவதரை ஏதாவது ராகம் பாடச் சொல்லிக் கேட்பேன். அப்போதெல்லாம் கல்பனாக்காவும் அவரது அறையின் வாசலில் அமர்ந்தபடி கேட்டுக் கொண்டிருப்பார். அப்புறமாக என்னிடம் தனியே விசாரிப்பார்.

‘தம்பி! ஐயா பாடுனது நாட்டைதானே?’

‘அட! ராகம்லாம் தெரியுமாக்கா?’

‘டேய்! மிருதங்கமே வாசிப்பேன்டா, நான்!’

தான் குண்டாக இருப்பதனால்தான் தனக்கான பிரத்தியேக வேடங்கள் தேடி வருகின்றன என்பதை இயல்பாகப் புரிந்து வைத்திருந்த கல்பனாக்காவுக்கு தன் உடல்வாகு குறித்த சிறு கூச்சம் உண்டு. காரில் சென்று கொண்டிருக்கும் போது சாலையில் சென்று கொண்டிருக்கும் யாரையாவது காண்பித்துக் கேட்பார். ‘தம்பி தம்பி! அந்த யெல்லோ ஸாரி லேடி என்னை விட குண்டுதானே?’

சரளமாக தமிழில் பேசக் கூடியவர்தான் என்றாலும் அவரது சில தமிழ் வார்த்தைகளின் உச்சரிப்பில் சுத்தமான மலையாளம் கேட்கும். ‘சதிலீலாவதி’யில் ஓர் இடத்தில் ‘ஐயோ முருகா’ என்று அவர் சொல்ல வேண்டும். எத்தனை முறை முயன்றும் அவரால் ‘ஐயோ முர்யுகா’ என்றுதான் சொல்ல முடிந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் கமல் அண்ணாச்சி திருத்தி சொல்லிக் கொடுத்தும் அவரால் ‘முர்யுகா’தான் சொல்ல முடிந்தது. பல முறை எடுக்கப் பட்ட அந்த ஷாட் முடிந்தவுடன் வேக வேகமாக என்னருகில் வந்து என் வயிற்றில் குத்தினார்.

‘என்னை ஏன்க்கா குத்தறீங்க? நான் சிரிக்கக் கூட இல்லியே!’

‘நின்ன ஞான் அறியுன்டா, கள்ளா! நீ மனசுக்குள்ள சிரிச்சே!’.

பின்னர் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இந்த சம்பவத்தை நண்பர் ஜெயமோகனிடம் நினைவுகூர்ந்து சொல்லிச் சிரித்திருக்கிறார், கல்பனாக்கா.

ஒரு திரைப்படத்தில் இணைந்து பணிபுரியும் போது நெருக்கமாகப் பழகுபவர்கள், அந்தப் படம் முடிந்தவுடன் சுத்தமாக மறந்து விடுவார்கள். ஆனால் கல்பனா அக்காவுடனான பந்தம் அப்படி இல்லை என்பதை சதிலீலாவதி முடிந்த பிறகு அவரது திருமண அழைப்பிதழை எனக்கு அனுப்பி வைத்ததன் மூலம் உணர்த்தினார். வாத்தியார் பாலுமகேந்திரா, ‘டேய்! எனக்கு இன்விட்டேஷன் அனுப்பலடா, அந்தப் பொண்ணு!’ என்றார். ‘ஏ என்னப்பா! கூட நடிச்ச என்னைக் கூப்பிடல. ப்ரொடியூஸர் கமல் ஸாரக் கூப்பிடல. பாலு ஸார கூப்பிடல. உன்னை மட்டும் கூப்பிட்டிருக்காங்க! கண்டிப்பா போயிடு’ என்றார், ரமேஷ் அரவிந்த்.

ஆனால் கல்பனா அக்காவின் திருமண சமயத்தில் மகேஷ் பட் தயாரிப்பில் வாத்தியாரின் ‘அவுர் ஏக் பிரேம் கஹானி’ படப்பிடிப்பு ஆரம்பமாகிவிட்டது. படத்தின் தயாரிப்பு நிர்வாகம் உட்பட கூடுதல் பொறுப்புகள். என்னால் கல்பனா அக்காவின் திருமணத்துக்குச் செல்ல முடியவில்லை. அக்காவிடம் ஃபோனில் பேசுவதற்கும் தயங்கினேன். சில நாட்கள் கழித்து ஃபோன் பண்ணினேன். என்னிடம் பேச மறுத்தார். பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சமாதானம் ஆகி பேசத் துவங்கினார். ஆனாலும் கோபம் குறையவில்லை. ‘அத்தான் எப்படி இருக்காருக்கா? உங்களை நல்லா பாத்துக்கறாரா?’ என்றேன். கோபம் முற்றிலும் வடிந்தது. பிறகு அவ்வப்போது தொலைபேசியில் பேசிக் கொள்வதுண்டு. ஒவ்வொரு முறையும் அவரது திருமணத்துக்கு நான் செல்லாததைக் குத்திக் காண்பிப்பார். ‘என்னடா அக்கா? பெரிய அக்கா! அக்கா கல்யாணதுக்கு வராத துரோகிதானடா, நீ?’

அடுத்த ஓரிரு வருடங்களில் அம்மா காலமான செய்தி அறிந்து ஃபோன் பண்ணினார். பிரியப்பட்டவர்களைப் பார்க்கும் போது, அவர்களின் குரலைக் கேட்கும் போது மனதில் உள்ள சோகம் வெடித்துக் கிளம்புவது நிகழ்ந்தது. அக்காவின் குரலைக் கேட்டதும் உடைந்து அழ ஆரம்பித்து விட்டேன். ‘கரயண்டா மோனே! நினக்கு அம்மயா ஞான் உண்டுடா’ என்றார்.

என்னுடைய திருமண அழைப்பிதழை அனுப்பி வைத்திருந்தேன். அது அவருக்குக் கிடைத்ததா என்பதை அறிய முடியவில்லை. அந்த சமயம் தொலைபேசியில் அக்காவை அணுக இயலவில்லை. எனது திருமண வரவேற்பு பாலக்காட்டில் நடந்தது. அதற்காகவாவது அக்கா வரவேண்டும் என்று விரும்பினேன். தொடர்ந்து தொலைபேசியில் முயன்று கொண்டே இருந்தேன். திருமண வரவேற்பன்றுதான் பேச முடிந்தது. அழைப்பிதழ் கிடைக்கவில்லை என்பதைச் சொன்னார். ‘இன்னைக்கு ரிஸப்ஷனை வச்சுக்கிட்டு கூப்பிட்டா நான் எப்படிடா வர்றது?’ என்றார். நியாயமாகப் பட்டது.

அதன்பிறகு ஒன்றிரண்டு முறைதான் பேசியிருப்பேன். குரலில் அத்தனை உற்சாகமில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் அவர் கணவரை விசாரிப்பேன். பேச்சை மாற்றுவார். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு படப்பிடிப்பு தளத்தில் பார்க்க நேர்ந்தது. அவர் என்னை கவனிக்கவில்லை. அப்போதுதான் அவருக்கு விவாகரத்து ஆகியிருந்தது. எனக்கு ஏனோ அருகில் போய் பேசத் தோன்றவில்லை. சென்ற வருடம்தான் அவரது கைபேசி எண்ணை ஒரு தயாரிப்பு நிர்வாகியிடம் வாங்கினேன். ஆனால் அழைக்கவில்லை. நான் யாரிடம் அவரது கைபேசி எண்ணை வாங்கினேனோ, அதே மனிதரிடம் அக்காவும் என் எண்ணைக் கேட்டு வாங்கியிருப்பதாக அறிந்தேன். ஆனால் அவரும் அழைக்கவில்லை.

சென்ற மாதம் ஹைதராபாத்திலிருந்து தெலுங்கு திரைப்பட வசனகர்த்தா அபூரி ரவி அழைத்தார்.

‘சுகா ஸார்! நான் எழுதியிருக்கிற ‘ஊப்பிரி’ படத்துல கல்பனா மேடம் நடிக்கிறாங்க. ஒங்களுக்கு அவங்க க்ளோஸ் இல்ல! சதிலீலாவதி பத்தி சொல்லியிருக்கீங்களே! ஞாபகம் இருக்கு. நாளைக்கு ஷூட்டிங் ஸ்பாட் போவேன். எதுவும் சொல்லாம ஃபோன் போட்டு அவங்கக்கிட்ட குடுக்கறேன். பேசுங்க. சர்பிரைஸா இருக்கட்டும்’ என்றார். மறுநாள் அக்கா அளித்த சர்பிரைஸ் நியூஸை அபூரி ரவிதான் என்னை அழைத்து கலங்கிய குரலில் சொன்னார். ‘மேடம் ரூம்லயே இறந்து கெடக்குறாங்க, ஸார்’.

 

உறவுகளைப் பேணி வளர்த்துக் கொள்ளத் தெரியாத என்னைப் போன்ற மடையனுக்கு கல்பனா அக்காவைப் போன்ற ஆத்மார்த்தமான ஒரு மனுஷியின் கடைசி நாட்கள் வரை பழகக் கொடுத்து வைக்கவில்லை. கல்பனா அக்காவின் மரணச் செய்தியைத் தொடர்ந்து ஒரு மாதத்திலேயே கலாபவன் மணி மறைந்த செய்தி. ஆஷா ஷரத் ஃபோன் பண்ணி அழுதுகொண்டே, ‘ஸார்! மணியேட்டன் மரிச்சு போயி’ என்று சொன்னபோது, மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் ‘அப்புறம் பேசறேன்மா’ என்று ஃபோனை வைத்துவிட்டேன். மணியின் மரணச் செய்தி பெரும் சோகத்தைக் கொடுத்ததென்றாலும், அத்தனை அதிர்ச்சி அளிக்கவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ‘பாபநாசம்’ சமயத்திலேயே மணி நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தார். அவர் காலாமாகிவிட்ட பிறகு இப்போது அதை சொல்லலாம்தான். அவர் தன் இறுதிக்காலத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார் என்பதை ‘பாபநாசம்’ குழுவினர் அனைவருமே உணர்ந்திருந்தோம்.

முதல் சந்திப்பிலேயே என்னை தனியே அழைத்து கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு, ‘ஸார்! எனக்கு இந்த படம் ரொம்ப முக்கியமான படம். ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுதான் தமிழ் பேசறேன். இதுல ஸ்லாங்க் பேசறதுல கான்ஸண்ட்டிரேட் பண்ணினா என்னால பெர்ஃபார்ம் பண்ண முடியாது. அதனால என்னை ஷூட்டிங் ஸ்பாட்ல விட்டிருங்க. டப்பிங்ல என்னை புழிஞ்சிருங்க. நீங்க என்ன சொன்னாலும் கேக்கறேன்’ என்றார்.

‘பாபநாசம்’ படப்பிடிப்பில் மணியை நான் தொந்தரவு செய்யவே இல்லை. ஆனால் அவர் வசனம் பேசுகிற விதத்தில் எனக்கு பயம் ஏற்பட்டது. ஏனென்றால் மணிக்கு வசனங்களை ப்ராம்ப்ட் பண்ண வேண்டும். அவரால் வசனங்களை மனப்பாடமாகப் பேசி நடிக்க இயலவில்லை. அவர் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளில் இணை இயக்குநர் பஹ்ருதீன் சத்தமாக ஸ்கிரிப்டில் உள்ள வசனங்களைச் சொல்லச் சொல்ல, கேமராவுக்கு முன் ஃபிரேமுக்குள் இருக்கும் மணி, தன் காதில் வாங்கி வாங்கிச் சொல்லி நடித்துக் கொண்டிருந்தார். என்னால் இந்த முறையை ஒத்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை. தவிர கமலஹாசனுக்கு பிராம்ப்ட் செய்தால் ஆகவே ஆகாது. அவருக்கு மட்டுமல்ல. அவருடன் நடிக்கும் மற்றவருக்கு பிராம்ப்ட் செய்தாலும் அவர் கவனம் கலைவார். ஆனால் மணி விஷயத்தால் கலவரமான என்னை சமாதானப்படுத்தியவர், அவரே. ‘எனக்கும் இது பிடிக்காதுதான். ஆனா, பெரும்பாலும் இது மலையாள சினிமால உள்ள வழக்கம்தான். விடுங்க’ என்றார்.

ஆனாலும் என்னால் அதை ஒத்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை. ஏனென்றால் தாய்மொழியல்லாத வேற்று மொழியை வெறுமனே காதில் வாங்கி, தப்பும் தவறுமாக உதட்டசைத்து சமாளித்தால், குரல் சேர்க்கையில் படாத பாடு பட வேண்டியது வரும். அந்த விஷயத்தில் பல முன் அனுபவங்கள் உண்டு என்பதால் இயக்குநர் ஜீத்துவிடம், ‘இந்தாள் டப்பிங்ல படுத்தப் போறான், ஜீத்து’ என்றேன். ‘அதப் பத்தி எனக்கென்ன? அது உன் பிராப்ளம்’ என்று என் தோளில் தட்டி சிரித்தார் ஜீத்து. ‘யோவ்! பல்லக் காமிக்காதய்யா’ என்றேன். ஜெயமோகன்தான் என் பயம் போக்கினார். ‘கவலையே படாதீங்க. மணிய எனக்கு நல்லாத் தெரியும். அவர வேல வாங்கத் தெரிஞ்சா போதும். எப்படின்னாலும் வளைஞ்சு குடுப்பார். ஒங்களால முடியும்’.

படப்பிடிப்பு இடைவேளைகளில் ஜெயமோகன், நான், இளவரசு, அருள்தாஸ் எல்லோரும் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது கலாபவன் மணி வித விதமான குரல்களில் பேசி, நடித்து காண்பித்து எங்களை சிரிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தார். தேர்ந்த மிமிக்ரி கலைஞரான மணி, பல குரல்களில் பேசியதில் ஆச்சரியமில்லை. ஆனால் மிருகங்கள், பறவைகளின் உடல் மொழியையும் பயின்றிருந்தார். நாயின், மாட்டின், காக்கையின், குருவியின் உடல்மொழியை கண் முன் கொணர்ந்து அசரடித்தார். இடையிடையே மலையாளத்து பாலியல் கதைகளை ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமாக நடித்து காண்பித்தார். கமலஹாசன் முன் அத்தனை பவ்யம் காட்டினார். அதற்குக் காரணமும் சொன்னார். ‘ஒங்களுக்கெல்லாம் முன்னாடியே அவர் எங்களுக்கு ஹீரோ. சின்ன வயசுலேருந்து நான் பாத்து பாத்து ரசிச்சு, பிரமிச்ச ஒருத்தர் இப்ப என் கூட நின்னு பேசறார். எனக்கு பேச்சே வரல, ஸார். வராது’.

பாபநாசம் திரைப்படத்தின் கிளைமாக்ஸுக்கு முந்தைய இன்வெஸ்ட்டிகேஷன் காட்சிகளில் கமலஹாசனைப் போட்டு அடித்து, உதைக்கும் காட்சிகளில் துவக்கத்தில் மணியால் அத்தனை சகஜமாக நடிக்க இயலவில்லை. ஒவ்வொரு ஷாட்டுக்கான ரிஹர்ஸலின் போதும் கமலஹாசன் காட்டிய முனைப்பைப் பார்த்து அவராக மெல்ல அந்தக் காட்சிக்குள் இயல்பாக வந்து சேர்ந்தார். அதற்குப் பிறகு உக்கிரமானார். காமிராவுக்கு முன்னால் மணியைப் பார்க்கவே அச்சமாக இருந்தது. கடைசி நாள் படப்பிடிப்பில் எல்லோருடனும் விடை பெறும் போது என்னருகில் வந்து அணைத்து, கை குலுக்கி, ‘டப்பிங்ல பாக்கலாம், ஸார்’ என்று கண்ணடித்து விடைபெற்றார். அப்போதே எனக்கு லேசாக சந்தேகம் வந்தது.

நான் சந்தேகித்த மாதிரியே ‘பாபநாசம்’ திரைப்படத்தின் டப்பிங் துவங்கி முடியும் கட்டம் வரும் வரைக்கும் மணி வரவில்லை. தமிழில் அவர் நடித்த சில படங்களுக்கு குரல் கொடுத்த கலைஞரை சிபாரிசு செய்தார். அவர் சொன்ன அந்தக் குரல் உட்பட இன்னும் பல குரல்களை சோதித்துப் பார்த்தோம். எதுவுமே மணியின் உடல்மொழிக்கு ஒத்து வரவில்லை. தவிர, வசனங்களை பிராம்ப்ட் செய்து நடித்திருந்ததால், பல இடங்களில் தெளிவில்லை. குறிப்பாக க்ளோஸ் அப் ஷாட்களில் மணியின் உதட்டசைவும், ஸ்கிரிப்டில் உள்ள வசனமும் பொருந்தவே இல்லை. அதற்காக நிறைய மெனக்கிட வேண்டியிருந்தது. அதற்குள் திருநெல்வேலி பாஷையை வேறு கொண்டு வர வேண்டும். உடலையும், உள்ளத்தையும் வருத்தி அதற்காக பல மணிநேரம் உழைத்து ஒருமாதிரியாக மணி பேச வேண்டிய பகுதிகளை தயார் செய்து வைத்திருந்தோம். ஆனாலும், மணி வருவதாக இல்லை. தயாரிப்பு தரப்பிலிருந்து எனக்கு நெருக்கடி கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். ‘எத்தனை நாள்தான் டப்பிங் பண்ணுவீங்க? இப்பவே ஒரு மாசம் தாண்டப் போகுது. டப்பிங்குக்கு போட்ட பட்ஜெட் எப்பவோ எகிறிடுச்சு. ப்ளீஸ் சீக்கிரம் ஒரு டெஸிஷனுக்கு வாங்க’ என்றார்கள். பல குரல்களை முயற்சி செய்து பார்த்து அலுத்து விட்டு, தீர்மானமாகச் சொன்னேன். ‘மணியை வரவழையுங்கள். அவர் வந்தால்தான் டப்பிங்’.

இன்று, நாளை என்று தள்ளிக் கொண்டே போய் ஒரு நாள் மணி வந்தார். சபரிமலைக்கு மாலை போட்டிருந்தார். ‘வணக்கம் ஸார். நல்லா இருக்கீங்களா?’ சம்பிரதாயமாக வணக்கம் சொல்லி சிரித்து விட்டு டப்பிங் தியேட்டருக்குள் சென்றார். அவரது சிரிப்பில் கொஞ்சமும் சிநேகமில்லை என்பதைக் காண முடிந்தது. முதல் ரீலைப் போட்டவுடனேயே, தியேட்டருக்குள்ளிருந்து, ‘ஓகே டேக் போகலாம்’ என்றார். இஞ்சினியர் அறையிலிருந்த நான் பொத்தானை அழுத்தி, ‘ரீல் ஃபுல்லா ஒருவாட்டி பாத்திரலாமே, மணி?’ என்றேன். ‘இல்ல ஸார். டேக் போகலாம். ப்ளே பண்ணுங்க இஞ்சினியர் ஸார்’ என்றார். தியேட்டருக்குள் நின்ற பஹ்ருதீன் கண்ணாடித் திரை வழியாக என்னைப் பார்த்து சைகை மூலம், ‘அவர் பேசட்டும்’ என்றார். அமைதியாக இருந்தேன். நான் எதிர்பார்த்த மாதிரியே சரியாக வரவில்லை. திருத்தம் சொன்னேன். பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கேட்டுக் கொண்டார், மணி. அடுத்த டேக். பிழை. திருத்தம். அதற்கு அடுத்த டேக். இன்னும் பல டேக்குகள். மணி பொறுமையிழந்தார்.

‘ஸார். நான் இதுக்குத்தான் வர மாட்டேன்னு சொன்னேன். இப்படி நீங்க கரெக்ஷனுக்கு மேல கரெக்ஷன் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தீங்கன்னா நான் ஹெட்ஃபோனைக் கழட்டி வச்சுட்டுப் போயிக்கிட்டே இருப்பேன்’.

நான் பதிலேதும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தது, உதவி இயக்குநர்களுக்கும், ஒலிப்பதிவு இஞ்சினியருக்கும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஐந்து நிமிடங்கள் யாரும் எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. மணியே மௌனம் கலைத்தார்.

‘இப்ப என்ன ஸார் செய்யலாம்?’

‘ஒரே ஒரு வாட்டி ரீல் ஃபுல்லா பாருங்க, மணி’. துவக்கத்தில் சொன்னதையே மீண்டும் அழுத்தமான குரலில் சொன்னேன். ‘ஓகே ஸார். போடுங்க. பாக்கலாம்’ என்றார். ரீல் முழுதும் ஓடத் துவங்கியது. மணி ஏற்று நடித்த பெருமாள் கதாபாத்திரம் பேசும் எல்லா ஷாட்களிலும் உதட்டசைவுக்கு ஏற்ப என் குரலில் பேசி பதிவு செய்து வைத்திருந்ததைக் கேட்டார், மணி. வாய்ஸ் ரூமிலிருந்து திரும்பி கண்ணாடித் திரை வழியாக இஞ்சினியர் அறையிலிருந்த என்னைப் பார்த்தார். வாய்ஸ் ரூமுக்குள் நுழைந்ததிலிருந்து மணி திரும்பவே இல்லை. ‘என்ன ஸார்! அநியாயத்துக்கு சிங்க்ல பேசியிருக்கீங்க. என் உருவத்துக்கு மட்டும் பொருந்தியிருந்தா நீங்க பேசியிருக்கிறதே பெர்ஃபெக்ட் ஸார்’ என்றார். இப்போதும் நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ‘இப்ப டேக் போகலாமா, மணி?’ என்றேன். ‘ரெடி, ஸார்’ என்றார்.

அன்று மதியமே மணியின் பகுதி முழுதும் டப் செய்து முடிக்கப்பட்டது. இன்னும் இரண்டு நாட்கள் இருக்க வேண்டியது வரும் என்ற எண்ணத்தில் சென்னை வந்திருந்த மணி உற்சாகமாகக் கிளம்பினார். கிளம்பும் போது எல்லோரும் அவருடன் புகைப்படம் எடுத்தனர். ‘வாங்க சுகா ஸார். நாம ஃபோட்டோ எடுக்க வேண்டாமா?’. என்னை இழுத்து அணைத்துக் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டார். ‘இவ்வளவு நேரம் படுத்தினதுக்கு கழுத்தை நெரிக்கறீங்களோ, மணி!’ என்றேன். ‘ஐயோ! அன்பு ஸார். அன்பு’ என்றார். பிறகு ‘பாபநாசம்’ திரைப்படத்தின் வெற்றிக்காக பத்திரிக்கையாளர்களுக்கு நன்றி சொல்லும் விழாவுக்காக வந்திருந்த மணி, பின் பக்கமாக வந்து என்னைப் பிடித்துத் தூக்கினார். ‘ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு, ஸார்’ என்றார்.

DSC_3440

மணி இறந்த மறுநாள் நானும், ஜெயமோகனும் மணியைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். நான் அனுப்பிய குறுஞ்செய்தி மூலமாகவே தனக்கு மணியின் மறைவு பற்றித் தெரிய வந்ததாகச் சொன்னார். ‘சுகா! ஒங்கக்கிட்ட நான் ஒரு விஷயம் சொல்லல. மணி ஒரு நாள் எனக்கு ஃபோன் பண்ணி ‘சுகா படம் எப்ப ஆரம்பிக்கிறார்? அதுல எனக்கு ஒரு வேஷம் வேணும்னார். சின்னப் படமாச்சேன்னேன். அதனால என்ன? கார்ச்செலவுக்கு மட்டும் குடுத்தா போதும். அடுத்த படத்துல பேரம் பேசி வாங்கிக்கிடறேன். சுகா படத்துல நான் உண்டுன்னாரு. ஒங்க எஸ் எம் எஸ் வந்தப்ப எனக்கு சட்டுன்னு நினைவுக்கு வந்தது இதுதான்’ என்றார், ஜெயமோகன்.

ஜெயமோகன் இதை என்னிடம் சொல்லாமலேயே இருந்திருக்கலாம்.

காப்பிக் கடை . . .

 

unnamed (1)

 

கோடை விடுமுறை காலங்களில் அம்மாவின் சொந்த ஊரான ஆழ்வார்குறிச்சிக்குப் போகும்போதெல்லாம், சாயங்காலக் காப்பி நேரத்தில் வாழையிலையில் சுற்றி சுடச் சுட பஜ்ஜி வாங்கி வருவார், தாத்தா. நான்கைந்து தினத்தந்தி தாள்களை எண்ணெய்க்காக ஒற்றியெடுக்கத் தேவையில்லாத பஜ்ஜி. பஜாரில் உள்ள சண்முகம் தாத்தாவின் கடை பஜ்ஜியை அவர் எண்ணெய்ச் சட்டியில்தான் போட்டு எடுக்கிறாரா, இல்லை இட்லி கொப்பரையில் போட்டு அவித்துத் தருகிறாரா என்று சந்தேகமாக இருக்கும். சொட்டு எண்ணெயைப் பார்க்க முடியாத, சுவையான பஜ்ஜியும், தொட்டுக் கொள்ள ரெண்டு மிளகாய் கிள்ளிப் போட்டு அரைத்து, கடுகு உளுத்தம்பருப்பும், கறிவேப்பிலையும் போட்டுத் தாளித்த தேங்காய்ச் சட்னியும் கிடைக்கும். எப்போதாவது சண்முகம் தாத்தாவின் காப்பிக் கடைக்கும் செல்வதுண்டு.

‘பேரப்பிள்ள திருநோலில பெரிய கிளப்லல்லாம் சாப்பிட்டிருப்பேரு! இங்கெ தாத்தா கடைல காத்தாடி கூட கெடயாதவே!’

சண்முக தாத்தா சொல்லுவார். அவரது காப்பிக் கடையில் வெறும் காப்பி மட்டுமில்லாமல் பலகாரங்களும் கிடைக்கும். ஆனாலும் அது காப்பிக்கடைதான். அவர் சொன்னது போல திருநவேலியில் உள்ள ஹோட்டல்கள் அவரைப் பொருத்தவரைக்கும் கிளப்புக் கடைகள். பல சின்ன ஹோட்டல்களை ஹோட்டல்களாக அதை நடத்துபவர்களே நினைப்பதில்லைதான். திருநவேலி கீழப்புதுத் தெருவிலுள்ள ராமன் கடை முகப்பில் ‘ராமன் டீ ஸ்டால்’ என்றே போர்டு மாட்டப்பட்டிருக்கும். அங்கு காப்பி, டீ மட்டுமல்ல. இட்லி, தோசை, பூரி கிழங்கு உட்பட எல்லா டிஃபன் ஐட்டங்களும் கிடைக்கும். ஆனாலும் அது ராமன் டீ ஸ்டால்தான். கீழப்புதுத் தெரு, அம்மன் சன்னதி, கல்லத்தி முடுக்கு தெரு, சுவாமி சன்னதி மக்களுக்கு அது ராமன் கடை. கீழப்புதுத் தெருவிலேயே கண்ணன் மாமா நடத்துகிற காப்பிக் கடைக்கு பெயர் ‘ஐயர் கடை’.

திருநெல்வேலி பகுதிகளில் சின்னச் சின்ன கிராமங்களில் நிறைய காப்பிக் கடைகள். பெரும்பாலும் சிறுநகரப் பகுதிகளில் இருக்கும் ஹோட்டல்களில் சாப்பிடாமல், பெயர்ப் பலகை இல்லாத கிராமத்துக் காப்பிக் கடைகளில் சாப்பிடுவது வழக்கம். ஒருமுறை ஸ்ரீவைகுண்டத்துக்கருகில் உள்ள சிவகளையில் ஓலைக்கூரை போட்ட காப்பிக் கடையில் மாலை வேளையில் நண்பர்களுடன் சென்றிருந்தேன். புகை படிந்த மர பெஞ்ச், மேசைகள். ஒரே ஒரு டேபிள் ஃபேன். கல்லாவில் அமர்ந்திருப்பவர், ‘வாருங்க! என்ன சாப்பிடுதிய? காப்பியா, டீயா?’ என்று கேட்டுவிட்டு, அவரே எழுந்து சென்று சின்னத் துண்டுகளாக நறுக்கிய வாழை இலைகளை மேசையில் விரித்து, ‘தண்ணி தொளிச்சுக்கிடுங்க’ என்றார். ‘காப்பிதானே கேட்டோம்! எதுக்கு இலை?’ என்று யோசிப்பதற்குள், ஒரு பெரிய தூக்குச் சட்டியிலிருந்து, எவர்சில்வர் கரண்டியில் பூந்தியை அள்ளி இலையில் வைத்தார். கூடவே ஒரு கரண்டி மிக்சர்.

‘சாப்பிட்டுக்கிட்டிரிங்க. காப்பி போட்டு எடுத்துட்டு வாரேன்’.

‘எல வெளங்குதா! சுவீட் காரம் காப்பி. மாமியா வீட்டுக்குப் போனாலும் நமக்கு இதெல்லாம் கெடைக்காது. போன ரெண்டாவது நாளே வெறும் கடுங்காப்பில்லா அரைமடக்கு தருவாளுவொ!’ என்றான் சரவணன்.

எவர்சில்வர் வட்டகை தம்ளர்களில் நுரை பொங்க, சூடாக காப்பி வந்தது.

‘சீனி காணுமா பாருங்கொ! இல்லென்னா இன்னும் ரெண்டு கரண்டி போடுதென்’.

மேல் சட்டையில்லாமல் வேட்டியை மடித்துக் கட்டியிருந்த ஓனரும், சப்ளையருமான அண்ணாச்சி சொன்னார். அன்றைய நாள் முழுதும் சிவகளை காப்பியின் சுவை நாக்கில் இருந்தது.

‘நாரோயில்ல காபி சாபிட்டேளான்னு கேட்டா சாப்பிட்டாச்சுன்னு சொல்லிரப்படாதுடே! அப்புறம் மத்யானம் சோறு போடற வரைக்கும் காத்துக் கெடக்கணும் பாத்துக்கொ. அங்கெ காப்பி சாப்பிட்டேளான்னா, டிபன் சாப்பிட்டேளான்னு அர்த்தம்’. நரசுஸ் ஆறுமுகம் சித்தப்பா சொன்னார். சிறு வயதிலிருந்தே திருநவேலி தெப்பக்குளத்துக்கு எதிரே உள்ள நரசுஸ் காப்பிக் கடையில் ஊழியராக வேலை பார்த்து வந்த சித்தப்பாவை மேலாளராக பதவி உயர்வு கொடுத்து நாகர்கோயில் நரசுஸ் கிளைக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். அங்குதான் சித்தப்பாவுக்கு இந்த ‘காப்பி சாப்பிட்டேளா’ அனுபவம்.  சமீபத்தில் பழைய ‘பிரக்ஞை’, புதிய ‘சொல்வனம்’ ஆசிரியர் குழுவில் இருக்கும் ரவிசங்கரிடம் இந்தத் தகவலைச் சொன்ன போது, ‘அப்படியா?’ என்று ஆச்சரியம் பொங்கக் கேட்டுவிட்டு, ‘இனிமேல் நாகர்கோயில் பக்கம் போனா ஜாக்கிரதையா இருக்கேன்’ என்றார். இப்போதைய நாகர்கோவில்வாசிகள் எப்படி இருக்கிறார்கள் என்பதை சென்னைவாசிகளாகி விட்டாலும் அவ்வப்போது ஊருக்குப் போய் வருகிற நாகர்கோயில்காரர்களான நண்பர்கள் கோலப்பன், அழகம்பெருமாள் போன்றோரோ, நாகர்கோவிலிலேயே வசிக்கிற  ஜெயமோகனோதான் சொல்ல வேண்டும்.

போர்டு இல்லாமல் நடத்தப்படுகிற சின்ன காப்பிக்கடைகள் நாளடைவில் ஹோட்டல்களாவதுண்டு.

‘புட்டாரத்தியம்மன் கோயில் டர்னிங்ல மொத மொதல்ல ஒரு சின்னக் காப்பிக் கட போட்டு சுக்குவெந்நிதான் வித்துக்கிட்டிருந்தான், நம்ம தெய்வு! அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா வளந்து பஜார்ல ஒரு கட புடிச்சு, அப்புறம் அப்படியே புது பஸ் ஸ்டாண்டு பக்கத்துல ஹோட்டல் நடத்தி, இப்பம் தியாகராஜ நகர்ல எத்தா பெரிய வீடு கெட்டியிருங்கான்ங்க! அவ அய்யா கடைசி வரைக்கும் ரைஸ் மில்ல மூட சொமந்தாரு! அவர் சாகற வரைக்கும் அவ்வொ வீட்ல கரெண்ட்டு கெடயாது தெரியும்லா!’

திருநவேலியைத் தாண்டி மற்ற ஊர்களில் கிடைத்த காப்பிக் கடை அனுபவத்தில் நிச்சயம் ஸ்ரீரங்கத்தைச் சேர்க்கத்தான் வேண்டும். வழக்கறிஞர் முரளியும், ‘சிவாஜி’ சண்முகமும் என்னையும், நண்பர் அழகம்பெருமாளையும் ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் விஸ்வரூப தரிசனத்துக்கு அழைத்துச் சென்று, தரிசனம் முடித்து வெளியே கூட்டி வந்ததும், ஸார்! ஸ்ரீரங்கத்துக்கு வந்துட்டு முரளி காப்பிக் கடைல காப்பி குடிக்காமப் போகக் கூடாது’ என்றார்கள். அதிகாலையிலேயே கடைக்கு முன் கூட்டம் திரண்டிருந்தது. ‘இங்கெ எப்பவுமே காப்பி ஸ்பெஷல். இருந்தாலும் உள்ளே போயி ஓனர்க்கிட்ட சொல்லிட்டு வர்றேன்’ என்று உள்ளே போனார், வழக்கறிஞர். சற்று நேரத்தில் சுடச் சுட காப்பி டம்ளர்களுடன் ஓனரே வாசலுக்கு வந்தார்.

‘வணக்கம், மூங்கில் மூச்சுக்காரரே! திருநவேலி சங்கர் கபே சங்கரய்யர் மகனுக்குத்தான் என் பொன்ணக் குடுத்திருக்கேன். நான் போற கல்யாண வீடுகளுக்கு பிரஸண்டேஷனா குடுக்கிறதே உங்க மூங்கில் மூச்சுதான். ரொம்ப சந்தோஷம். காப்பி குடிச்ச கையோட எங்க கட புஸ்தகத்துல ரெண்டு வார்த்த எழுதுங்க’ என்றார். குடிப்பதற்கு முன்பே ‘காப்பி பிரமாதம்’ என்றேன். குடித்த பிறகு சுவையாக உணர்ந்ததால் அதையே எழுதியும் வந்தேன்.

unnamed

 

காலையில் மட்டும் திறக்கப்படும் காப்பிக் கடைகள், மதியம் மட்டும் நடத்தப்படும் மெஸ்கள், மாலை நேரங்களில் மட்டுமே காணக்கிடைக்கிற சின்ன ஹோட்டல்களை இங்கே சென்னையிலும் காண முடிகிறது. பொதுவாக காப்பியை அதிகம் விரும்பாமல், தேநீர் அதிகம் குடிக்கிற பழக்கம் உள்ள என்னை சமீபகாலமாக காப்பி பிரியனாக மாற்றியவர் கவிஞர் ரகன். ரகன், வளர்ந்து வரும் ஒரு ஃபேஸ்புக் கவிஞர்.

‘அட நீயா!

அடடே நீதானா!!

அடடடே நீயேதானா!!!’

போன்ற கவிதைகள் மூலம் ஃபேஸ்புக்கில் அவரது முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட நண்பர்கள் மத்தியில் உலகப் புகழ் பெற்ற ஒரு கவிஞர். இந்த வருட இறுதிக்குள் கவிஞர் ரகனின் ‘தோராயமாய் ஒரு ஆகாயம்’ ‘மஸ்கோத் அல்வாவும், மஸ்லின் துணியும்’ வகைத் தலைப்புகளில் அவரது கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளியாகும் அபாயம் உள்ளது.

மாலை 4 மணிவாக்கில் ரகனிடமிருந்து காப்பி கோப்பை படம் போட்ட வாட்சப் செய்தி வரும். ‘போகலாம்’ என்று நான் பதில் அனுப்பிய உடனே தனது சின்னக் காரில் ரகன் கிளம்பி வருவார். அநேகமாக சாலிகிராமத்து சரவண பவன். அங்கே கீழ்த் தளத்தில்தான் காப்பி போடுவார்கள். முதல் தளத்தில் அமர்ந்து கொண்டு காப்பிக்கு முந்தைய வடை மற்றும் அடைகளைத் தின்று முடிக்கவும் கீழ்த்தளத்திலிருந்து ஆறிய காப்பி வரவும் சரியாக இருக்கும். சூடான காப்பிக்காக சில வேளைகளில் நானும், ரகனும் சுவாமிநாத் கபேயிலும் காப்பி குடிக்கச் செல்வதுண்டு.

‘ஒரே மாதிரி காப்பி குடிச்சு போர் அடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டு. வேற ஏதாவது காப்பிக் கடையைத் தேடணும்’ என்று சொன்னேன்.

‘அண்ணா நகர்ல ‘கட்டிக்கரும்புன்னு’ ஒரு காப்பிக் கடை இருக்குண்ணே. ஒருநாள் அங்கே போயிக் குடிச்சுப் பாக்கலாம்’ என்றார், ரகன்.

கட்டிக்கரும்பு செல்லும் வரைக்கும் காத்திருக்காமல் இடையில் சில நாட்கள் மீண்டும் டீ’க்கு மாறினோம். வடபழனி கேம்பஸ் ஹோட்டலில் கேரளா டீ அருமையாக இருக்கும். அங்கு சென்று டீ குடித்தோம். பிறகு புகாரி ஹோட்டலில் கிடைக்கும் இரானியன் டீ ஞாபகத்துக்கு வந்து அங்கு சென்றோம். ‘இது நான் வெஜ் கடை. உங்களுக்கு ஒண்ணும் சிரமம் இல்லியே அண்ணே!’ என்றார், ரகன். ‘திருநவேலி வைர மாளிகைலயே குஞ்சு கூட போயி உக்காந்திருக்கென். இதுல என்ன இருக்கு? நான் டீதானே குடிக்கப் போறேன். பரவாயில்ல’ என்றேன். வினை அங்குதான் ஆரம்பமானது. ‘வெறும் டீயா? ஏதாவது ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிடலாமாண்ணே?’ என்று கேட்ட ரகனிடம், ‘சரவண பவன் கத இங்கெயும் தொடர வேண்டாமே’ என்றேன். சரவணபவனுக்கு மாலை வேளைகளில் நாங்கள் செல்வதென்னவோ காப்பி குடிக்கத்தான். ஆனால் காப்பிக்கு முன்னுரையாக சில பல சாம்பார் வடைகளும், சில சமயங்களில் சாதா தோசைகளும் இடம் பெற்று விடும். அதுவும் தயாரிப்பாளர்கள் டாக்டர் ஆல்பர்ட் ஜேம்ஸும், செல்வகுமாரும் வந்தால், போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஆனியன் பஜ்ஜிகள் வாங்கிக் கொடுப்பார்கள். அதற்கு பயந்தே புகாரியில் தஞ்சம் புகுந்தோம். ஆனால் விதி புகாரியில் மட்டுமே கிடைக்கும் ‘கோதுமை பரோட்டா’ வடிவில் வந்து விளையாடியது. ‘ஆளுக்கு ஒரே ஒரு கோதுமை பரோட்டா சாப்பிட்டு டீ குடிக்கலாம்ணே’ என்றார், ரகன். பொன் முறுகலில் வந்த கோதுமை பரோட்டாவை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டே இருக்கத் தோன்றியது. ‘சூடு ஆறிடும்ணே, சாப்பிடுங்க’. கோதுமை பரோட்டாக்குப் பின் இரானியன் டீ, சொர்க்கத்துக்கு அருகே இட்டுச் சென்றது. அடுத்த இரண்டு  மாலை வேளையையும் புகாரியின் கோதுமை பரோட்டாவும், டீயும் நிறைத்தன.

‘இங்க வெஜிடபிள் பிரியாணி சாப்பிட்டிருக்கீங்களாண்ணே?’

ரகனின் கேள்வியிலேயே அவர் அதை ஆர்டர செய்யப் போகிறார் என்பது தெரிந்தது. ‘களுதயச் சொல்லுங்க. அதயும்தான் சாப்பிட்டுப் பாத்திருவோம். ஆனா இந்த நேரத்துல சாப்பிட முடியுமான்னு தெரியலியே!’

‘ஒண்ணும் பிரச்சனயில்லண்ணே. ஒரு வெஜ் பிரியாணி வாங்கி ஆளுக்கு பாதி பாதி சாப்பிடுவோம்’.
ஃபேஸ்புக் கவிஞரின் யோசனை புத்திசாலித்தனமாகப் பட்டது.

‘அதுக்காக கோதுமை பரோட்டாவ அவாய்ட் பண்ண வேண்டாம்ணே. ஒரு பரோட்டா. பாதி பிரியாணி. அப்புறம் டீ’.

முந்தைய அவரது நல்ல யோசனை, சட்டென்று அவர் எழுதும் கவிதை போலவே சிக்கலாக மாறியது.

புகாரி ஹோட்டலின் படிக்கட்டுகளை, கைப்பிடியைப் பிடித்தபடிதான் இறங்க முடிந்தது. காரில் வந்து ஏறி உட்கார்ந்தவுடன் கொட்டாவியை அடக்கியபடி, ‘இனிமேல் டீ வேண்டாம், ரகன். காப்பிக்கே திரும்பிருவோம்’ என்றேன்.

அதற்குப் பிறகு இரண்டு நாட்களாக கவிஞரிடமிருந்து தகவல் இல்லை.  வழக்கமான எங்களின் காப்பி நேரத்தில்  வாட்ஸ் அப்பில் ஒரு காப்பிக் கடையின் ஃபோட்டோ அனுப்பினார், ரகன். கூடவே குறுஞ்செய்தியும். ‘சுத்தமான பசும்பாலில் காப்பி போடுகிறார்கள். அதற்காகவே தனியாக பசுமாடுகள் வளர்க்கிறார்கள். சுவையைச் சொல்லி முடியாது. குடித்தால்தான் தெரியும்’.

எச்சில் முழுங்கியவாறே குறுஞ்செய்தியில் கேட்டேன். ‘இதை குறுஞ்செய்தியில் அனுப்புவதற்கு பதில், என்னை அழைத்துச் செல்லலாமல்லவா? இல்லையென்றால் இடத்தைச் சொல்லுங்கள். நான் கிளம்பி வருகிறேன்’.

உடனே ரகனிடமிருந்து பதில் வந்தது. ‘அடுத்த மாசத்துல ஒருநாள் போலாம்ண்ணே. இந்தக் கட மதுரைல இருக்கு. நான் இப்ப அங்கெதான் இருக்கென்’.

.

புகைப்படங்கள் – ரகன்