துரத்தும் பாடல் . . .

திரையிசை குறித்து நிறைய எழுதியிருக்கிறேன். ‘கர்ணன்’ திரைப்படத்தின் இசை குறித்து ‘கர்ணனுக்கு வழங்கியவர்கள்‘, ஹிஸ் ஹைனஸ் அப்துல்லா திரைப்படத்தின் இசையை விதந்தோதும் ‘ஹிஸ் ஹைனஸ் ரவீந்திரன்‘, ஜென்ஸியின் குரலை வர்ணிக்கும் ‘செண்பகத்தக்காவின் குரல்‘, ஸ்வர்ணலதாவின் மறைவு தந்த துக்கத்தில் எழுதப்பட்ட ‘சின்னஞ்சிறு கிளியே‘, மறக்கவே முடியாத மலேஷியா வாசுதேவன் பற்றிய ‘அண்ணன்களின் பாடகன்‘ , இப்படி இன்னும் பல. இவை எல்லாமே பலரது அபிமானத்தைப் பெற்ற கட்டுரைகள். ஆனால் நான் எழுதிய இசைக் கட்டுரைகளிலேயே ஒரே ஒரு பாடல் குறித்து எழுதிய ‘தேவனின் கோயில்’ கட்டுரை குறித்த எதிர்வினைகள் இன்னும் எனக்கு வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. ஓரிரு மாத இடைவெளியில் யாரோ ஒருவர் எங்கிருந்தோ மின்னஞ்சலிலோ, அலைபேசியிலோ, குறுஞ்செய்தியிலோ கண்ணீர் உகுத்து, என்னையும் கலங்க வைப்பது தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருக்கிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன் ஒரு பெண்மணி ‘தேவனின் கோயில்’ கட்டுரையைப் படித்து விட்டு தொலைபேசியில் பேசத் துவங்கியவர், அடக்க இயலா அழுகையுடன் இணைப்பைத் துண்டித்து விட்டார். சில நிமிடங்களில் இப்படி ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது: ‘இந்தக் கட்டுரையை நான் படித்திருக்கக் கூடாது. படித்த பின் இந்தப் பாடலை நான் கேட்டிருக்கக் கூடாது. உங்களை, உங்கள் பெயரை நான் அறிந்திருக்கக் கூடாது.’ ஒரு திரையிசைப் பாடலுக்கு இத்தனை சக்தி உள்ளதா? அது குறித்து எழுதப்பட்ட வார்த்தைகள் ஏன் படித்தவரின் மனதை பாதித்தன? இந்தக் கேள்விக்கு இன்னும் விடை கிடைத்தபாடில்லை. வழக்கமாக என் மனதை பாதிக்கும் எந்த ஒரு பாடலையும் கேட்காமல் கடந்து விடுவதே வழக்கம். ‘உதிரிப்பூக்கள்’ திரைப்படத்தின் ‘அழகிய கண்ணே’ அதற்கு தலையாய உதாரணம். அது போக ‘கேளடி கண்மணி’ திரைப்படத்தின் ‘கற்பூர பொம்மை ஒன்று’, ‘என் ராசாவின் மனசிலே’ திரைப்படத்தின் ‘குயில் பாட்டு’, ‘அச்சாணி’ திரைப்படத்தின் ‘மாதா உன் கோயிலில்’ போன்ற பாடல்களுடன் ‘மூன்றாம் பிறை’யின் ‘கண்ணே கலைமானே’ பாடலையும் எல்லா சமயத்திலும் கேட்கும் திராணி இருந்ததே இல்லை. இது போன்ற பட்டியல் எல்லோருக்கும் இருக்கக் கூடும். நண்பன் குஞ்சு ‘அம்மா என்றழைக்காத உயிரில்லையே’ பாடல் துவங்கும் போதே, ‘பாட்டை மாத்தித் தொல’ என்பான். அது அவனுக்குப் பிடிக்காத பாடலல்ல. அது தரும் தொந்தரவிலிருந்துத் தப்பிக்கவே தவிர்ப்பான்.

‘தேவனின் கோயில்’ பாடலின் இசை, பாடல் வரிகள், சித்ராவின் பாடும் முறை, மற்றும் வாத்தியக் கருவிகளின் சேர்க்கை குறித்து விலாவாரியாக எழுதியாயிற்று. இனி அந்தப் பாடல் குறித்து வியக்கவோ, சிலாகிக்கவோ என்னிடம் ஒரு சொல் கூட மிச்சமில்லை. கிட்டத்தட்ட அந்தப் பாடலை மறந்து போகும் காலம் வரும் போது சொல்லி வைத்தாற்போல் யாராவது அந்தப் பாடலைப் பற்றி என்னிடம் பேசுவார்கள். திரைக்கதை குறித்த அறிவும், ஆர்வமும் கொண்ட திரைக்கதையாசிரியரும், திரைக்கதை மற்றும் திரையிசை குறித்து புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறவருமான சகோதரர் ‘கருந்தேள்’ ராஜேஷும், நானும் பரஸ்பரம் எழுத்து மூலமாக அறிமுகம் ஆனவர்கள். அவர் எழுதும் விதத்தைப் பார்த்த போது நிச்சயமாக இவர் ஓர் அறிவுஜீவிதான் என்ற அச்சம் எனக்கிருந்தது. நேரில் பார்த்த மாத்திரத்தில் அச்சம் ஊர்ஜிதமானது. அவரது உயரமும், திரண்ட புஜங்களும், வெறித்த பார்வையும் ‘’இந்தாளு வஸ்தாதேதான்யா’ என்று முதலில் மிரள வைத்தது. பேசத்துவங்கிய பிறகு வளர்ந்த அந்தக் ‘குழந்தைப்பையன்’ தேளல்ல, தேன் என்பது புரிந்தது. சந்தித்த சில தினங்களில் ராஜேஷிடமிருந்து ஒரு நீண்ட குறுஞ்செய்தி வந்தது. ‘தேவனின் கோயில்’ பாடல் மற்றும் கட்டுரை குறித்து கிட்டத்தட்ட புலம்பியிருந்தார். இறுதியில் இப்படி சொல்லியிருந்தார். ‘இந்தப் பாட்டு கேக்கும் போதெல்லாம் உங்க தோளில் சாய்ந்து அழணும்னு தோணுது’. என் தோளை நினைத்துக் கவலை கொண்டாலும் அவரது உணர்வைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. தன் வாழ்வோடு கலந்த பாடல் என்று தேவனின் கோயிலைச் சொல்லியிருந்தார், ராஜேஷ்.

ஜான் சுந்தர் எழுதிய ‘நகலிசைக் கலைஞன்’ புத்தக அறிமுக விழாவில் பார்வையாளனாக கடைசி வரிசையில் அமர்ந்திருந்தேன். பாடகர் ஏ.வி.ரமணன், இசை விமர்சகர் ஷாஜி, கவிஞர் மனுஷ்யபுத்திரன் உட்பட பலர் கலந்து கொண்ட அந்நிகழ்வில் பத்திரிக்கையாளர் கவின்மலர் ‘நாளை இந்த வேளை பார்த்து ஓடி வா நிலா’ பாடலை அற்புதமாகப் பாடினார். இறுதியில் ஏற்புரை ஆற்ற அழைக்கப்பட்ட ஜான்சுந்தர் எடுத்த எடுப்பிலேயே தேவனின் கோயில் பாடலின் இடையிசையில் வரும் இளையராஜாவின் குரலில் ‘ஏய்ய்ய் … ஏஹேய் . . .

தந்தனா தந்தனா தந்தனா

ஆஆ . . .

தந்தானாத் தனனானத்தானன்னா

அஅஅஅ ஆ
தந்தானா தந்தானா . . . ஹேய் . . .

’ என்று பாடிவிட்டு சொன்னார். ‘எங்கோ கோயில் திருவிழா ஒலிபெருக்கியில் கேட்ட இந்தக் குரல் வழியே ஒரு கரம் நீண்டு என்னை அழைத்தது. நகலிசைக் கலைஞனாக நான் மாறியது அந்தக் கரம் நீட்டிய திசை நோக்கித்தான். ஆனால் நான் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டது சுகா அண்ணனின் கரத்தை’. அதற்கு மேலும் அங்கு இருக்க முடியாமல் ‘இந்தப் பயலுக சகவாசமே இதுக்குத்தான்பா வச்சுக்கவே கூடாது’ என்று எழுந்து ஓடி வந்துவிட்டேன். 

‘தேவனின் கோயில்’ கட்டுரையின் துவக்கத்தில் அந்தப் பாடலை மதுரையின் ஏதோ ஒரு பகுதியிலுள்ள ஆசிரியை ஒருவர் பாடிய காணொளியைப் பார்க்க நேர்ந்ததைப் பற்றி எழுதியிருப்பேன். சொல்லப் போனால் அது குறித்த கட்டுரை எழுதத் தூண்டியதே அக் காணொளிதான். கட்டுரை எழுதிய சமயத்தில் அதை எங்கோ தொலைத்து _விட்டேன். தேவனின் கோயில் கட்டுரை காணொளி இல்லாமல்தான் இணையத்தில் வெளியானது. நான்கு தினங்களுக்கு முன் தற்செயலாகக் கிடைத்த அக்காணொளி மீண்டும் மீண்டும் அதைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வைத்தது. தன்னை மறந்து சிறு தயக்கத்துடன் பாடத்துவங்குகிற அந்த ஆசிரியை சில நொடிகளில் பாடலுக்குள் மூழ்கி வெகுதூரம் செல்கிறார்.  மனதிலிருந்துப் பாடுகிற பாசாங்கில்லாத குரல். மீண்டும் தேவனின் கோயிலுக்குள் சென்றது மனது. ஒரு வழியாக அதிலிருந்து மீண்டிருந்த நேற்றைய காலைப் பொழுதில் ஊட்டியிலிருந்து அழைத்தார் நண்பர் மணி எம்.கே. மணி. 

‘என்ன மணி? கிளைமேட் எப்படி இருக்கு?’

‘அதெல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு. கோயம்புத்தூர்லேருந்து சாம்ஸன் தான் எங்களை ஊட்டிக்குக் கார்ல கூட்டிக்கிட்டு வந்தாரு.’

‘அட! நான் கோயம்புத்தூருக்குப் போனா சாம்ஸன் தான் பிக் அப் பண்ண வருவார். நல்லா இருக்காரா?

‘ம்ம்ம். ராத்திரி பூரா விடிய விடிய இளையராஜாதான். கூடவே உங்களைப் பத்தியும்தான் பேச்சு. அந்த ஹேங்க் ஓவர் தீந்தபிறகுதான் உங்களுக்குப் பேசணும்னு வெயிட் பண்ணிக்கிட்டிருந்தேன். இல்லேன்னா நேத்தே கூப்பீட்டிருப்பேன்.’

‘ராத்திரி பூரா அவர் பாட்டு கேக்கறதும், அதைப் பத்திப் பேசறதும் எப்பவும் நாம பண்றதுதானே, மணி?’

‘அட அது இல்லீங்க. நாங்க பேசிக்கிட்டிருந்தது, உங்களோட ‘தேவனின் கோயில்’ பத்தி’.

மேற்கொண்டு மணியிடம் என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை. ‘சரி மணி. சென்னை வந்ததும் கூப்பிடுங்க’ என்று ஃபோனை வைத்து விட்டேன்.

இந்தக் கட்டுரை எழுதிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் ஜான் சுந்தர் ஒரு கவிதையை அனுப்பி வைத்தார். 

தேவனின் கோவில்

மூடிய நேரம்

நானென்ன கேட்பேன்

தெய்வமே

எங்கேயும் செருகலாம்

பிடுங்கலாம்

ஒண்டிக்கட்டையை

தற்கொலை

இரங்கல் கூட்டம்

விவாகரத்து

எல்லாமே

விளையாட்டு

பேரானந்தம்

அதற்கு

என்ன இப்படிப் பண்றீங்க

டாக்டர் குரலுக்கும்

அவ்வளவு குதூகலம்

உனக்கென்ன

குடும்பமா

குழந்தையா

எனும்போது மட்டும்

ஏய்ய்ய் … ஏஹேய் . . .

தந்தனா தந்தனா தந்தனா

ஆஆ . . .

தந்தானாத் தனனானத்தானன்னா

அஅஅஅ ஆ
தந்தானா தந்தானா . . . ஹேய் . . .

கடந்த சில தினங்களுக்கு முன் காலமான கவிஞர் ‘தக்கை’ பாபுவின் கடைசிக் கவிதையாம், இது. அட போங்கப்பா!


தீபாவளியும், புதுத்துணியும் . . .

எல! டபுள்கலர் சட்டத்துணி ஆரெம்கேவில காலியாயிட்டாம். நவராத்திரி முடிஞ்ச ஒடனெ வரும். சொல்லுதேன்னு செதம்பரம் சொல்லியிருக்கான்’. தீபாவளி என்றால் பதின் வயதின் இறுதிகளில் புதுத்துணி. அதற்கு முந்தைய பருவத்தில் வெடி. பட்டாசு என்ற வார்த்தை எங்கள் நண்பர்களிடையே புழக்கத்தில் இல்லை. பழைய பேட்டையிலிருந்தோ, பாட்டப்பத்திலிருந்தோகட்டசண்முகம் அண்ணன் ரகசியமாக வாங்கி வரும்கல் வெடிக்காகக் காத்துக் கிடப்போம். தீபாவளிக்கு ஒரு மாதத்துக்கு முன்பிருந்தேகட்டசண்முகம் அண்ணனிடம் கெஞ்ச ஆரம்பிப்போம். திருநவேலி பகுதிகளில் குட்டையாக இருப்பவர்களை கட்டையாக இருப்பவர்கள் என்று சொல்வது வழக்கம். அந்த வகையில் குட்டையாக இருக்கும் சண்முக அண்ணன், ‘கட்டைசண்முகம் என்றழைக்கப்பட்டு, பின் பேச்சு வழக்கில்கட்டசண்முகம் ஆனான். எவ்வளவு சிறிய நாற்காலியில் உட்கார்ந்தாலும், ‘கட்டசண்முகம் அண்ணனின் கால்கள் தரையைத் தொடாமல் ஆடிக் கொண்டிருக்கும்.

ச்சம்மொண்ணே! இந்த மட்டம் ஆளுக்கு ஒரு அம்பது கல் வெடியாவது வாங்கிக் குடுண்ணே!’

அம்பதா? என்ன வெளாடுதேளா? போலீஸ்காரன் கண்ணுல படாம இதைக் கொண்டாறதுக்குள்ள நான் படுத பாடு எனக்குத்தான் தெரியும்! ஆளுக்கு பத்துத்தான். அதுக்கு மேல கெடயாது!’.

கட்டசண்முகண்ணன் சொல்வது ஓரளவு உண்மைதான். ‘கல்வெடி என்பதுமினிகையெறி குண்டு. சின்னச் சின்ன உருண்டையாக பச்சை சணல் சுற்றி இருக்கும். எடுத்து வரும் போதே கவனமாக இருக்க வேண்டும். பொதுவாககல்வெடியை பெரிய கல்சுவரில், தார் ரோட்டில், சிமிண்டு தரையில் ஓங்கி எறிந்து வெடிக்கச் செய்ய வேண்டும். ஊதுபத்தியைப் பொருத்தி, பயந்து பயந்து, ‘எல பத்திட்டுஎன்கிற சத்தம் கேட்கவும் ஓட வேண்டிய அவசியம் இல்லாத வெடி. இன்னும் சொல்லப் போனால் நம் தமிழ் சினிமாவின் நிரந்தர ஹீரோவாகிவிட்ட ரௌடித்தனமான ஆண்மையை பறைசாற்றும் வெறித்தனமான வெடி. சில சமயம் கைகளில் ஏந்தி வரும் போது ஒன்றிரண்டுகல்வெடிகள் கை தவறி கீழே விழுந்து வெடித்துஆண்மைக்கு சேதம் விளைவிப்படுண்டு. நாளடைவில்கல்வெடிகள் காணாமல் போயின. எங்களுக்கும் வெடி மீதிருந்த ஆசை மெல்ல விலகி, துணி மீது போனது. தீபாவளிக்கு புதுத்துணி போடுவது என்பது, நமக்காக அல்ல. பெண்பிள்ளைகள் பார்ப்பதற்காக என்னும் உண்மை யார் சொல்லாமலும் எங்களுக்கே விளங்கியது.

பிராமணர்கள் வசிக்கும் தெப்பக்குளத் தெருவுக்கு தீபாவளியன்று மாலை வேளைகளில் செல்வதுதான் சிறப்பானது என்பதை குஞ்சு சொல்வான்.

எல! தெப்பக்குளத்தெரு பிள்ளேள் தரைச் சக்கரமும், புஸ்வாணமும் இருட்டுனதுக்கப்புறம்தான்

வைக்கும். அப்பம் நாம சுத்திக்கிட்டிருக்கிற தரைச்சக்கரத்துக்குள்ள நடந்து போனாத்தான் எல்லா பிள்ளேளும் நம்மளப் பாக்கும். ஈச்சமரம் வைக்கும் போது எதுத்தாப்ல நின்னுக்கிட்டோம்ன ரெண்டு பேருமே ஒருத்தருக்கொருத்தரப் பாக்கலாம்.’

கண்கள் கூச ஈச்சமரத்தின் பொறிபறக்கும் ஜ்வாலைக்குள் எதிர்ப்புறம் பார்க்கும் கலை எங்களுக்கு கைவந்ததே இல்லை. ஆனால் குஞ்சுவின் எக்ஸ்ரே கண்கள் துல்லியமாக எதிர்த்தரப்பின் மனசு வரைக்கும் ஊடுருவிச் சென்று பார்த்து விடும்.

என் டிரெஸ் நல்லா இருக்குன்னு கண்ணைக் காட்டிச் சொன்னா, கவனிச்சியா?’ என்பான்.

ராதாவையா சொல்லுதே! அவதான் அடுத்த வெடியை எடுக்க வீட்டுக்குள்ள போயிட்டாளே!’

கோட்டிக்காரப்பயலெ! அவ அம்மையைச் சொன்னென். என்னத்தப் பாத்தே?’

 

எங்களைப் பொருத்தவரைக்கும் தீபாவளி கொண்டாட்டம் என்பது தீபாவளி அன்றைக்கு அல்ல. சொல்லப் போனால் தீபாவளி அன்று அடங்கி விடுவோம். தீபாவளிக்கு முந்தைய ஒரு மாதகாலம்தான் எங்களுக்கு தீபாவளி. தீபாவளிக்கு துணி எடுக்கப் போவதாகச் சொல்லி விட்டு தினமும் ஆரெம்கேவி தொடங்கி பின்னால் வந்த போத்தீஸ் உட்பட சின்னச் சின்னக் கடைகள் வரைக்கும் துணியெடுக்க வரும் பெண் பிள்ளைகள் பின்னால் செல்வதுண்டு.

இன்னைக்கு கௌசல்யா தீபாவளிக்கு துணியெடுக்கப் போறாளாம். கொலு பாக்க வந்திருந்த அவங்கம்மா எங்கம்மாக்கிட்ட சொன்னா. வா கெளம்புஎன்பான் குஞ்சு.

எல! அந்தப் பிள்ளை இவனையோ, நம்மளையோ திரும்பிக் கூட பாக்காது. முன்னாடி போயி வெக்கமே இல்லாம இவன் நின்னாலும் அது மொறச்சுத்தான் பாக்கும். இந்த அவமானத்துக்கு நம்மளும் என்னத்துக்குப் போகணுங்கேன்?’ ராமசுப்பிரமணியனின் புலம்பல் வழக்கம் போல வீணாகத்தான் போகும். அதற்கும் மறுநாள் சந்திராவுக்குத் துணியெடுக்க அவள் பின்னால் செல்வோம்.

இவை எல்லாமே மனதிலிருந்து கலைந்து போய் விட்டன. ஆனாலும் தீபாவளி என்றால் இப்போதும் நினைவுக்கு வருவது தீபாவளி பலகாரம் சுடும் எண்ணெயும், பாகும் கலந்து வரும் வாசனைதான். தீபாவளிக்கு நான்கைந்து நாட்களுக்கு முன்பாகவே எண்ணெய்ச் சட்டியை அடுப்பில் ஏற்றும் வீடுகள் உண்டு. இதற்காகவே வெளியூரிலிருந்து சில விதவை ஆச்சிகளும், வாழ்வரசி அத்தை மற்றும் சித்திகளும் வருவார்கள்.

ஏளா! தேன்குளலுக்கு மாவு பெசய வேண்டாம். கருங்குளத்துக்காரி வந்துரட்டும். அவ கைப்பக்குவம் நம்ம யாருக்கும் வராது.’

தேன்குழலுக்கு கருங்குளத்து லோகு பெரியம்மை, சுசியத்துக்கு குலசேகரப்பட்டணம் சோமு ஆச்சி, ஆம வடையென்றால் அது நிச்சயம் கொங்கராயக்குறிச்சி விஜயா சித்தி, அதிரசத்தின் பக்குவத்துக்கு இலஞ்சி சாமியார் ஆச்சி. இப்படி ஒவ்வொருத்தர் ஒவ்வொரு பண்டத்துக்கு ஸ்பெஷலிஸ்ட். பட்சணம் என்போர் பிராமணர். பலகாரம் என்பது பொதுச் சொல். பண்டம் என்பதே எங்கள் புழக்கத்தில் உள்ள சொல். ‘பண்டம் திங்காம வெறும் காப்பியை மனுசன் குடிப்பானாவே?’ என்பார்கள்.

தீபாவளியின் முதல் நாள் இரவு தூங்கும் குடும்பப் பெண்களை நான் பார்த்ததில்லை. அதிகாலையிலேயே குளித்து விளக்கேற்றி, காலை சமையல் முடித்து, மதிய சமையலுக்கும் தயார் செய்து கொண்டிருப்பார்கள். அப்போதுதான் வீட்டிலுள்ள ஆண்கள் ஒவ்வொருவராக அவரரவர் சௌகரியத்துக்கு எழுந்து வந்து காபி கேட்பார்கள். அதற்கும் சளைக்காமல் வேலையோடு வேலையாக காபி போட்டு கொடுப்பார்கள். ‘சீக்கிரம் குளிச்சுட்டு வந்துட்டியேன்னா பூசைய முடிச்சுட்டு பிள்ளேள சாப்பிடச் சொல்லிரலாம். புது துணி மஞ்ச தடவி ரெடியா இருக்கு. சின்னவன் நாலு மணிக்கே குளிச்சுட்டு ஏக்கமா பாத்துக்கிட்டே இருக்கான். வெடிக்கட்டையும் பிரிக்கல.’

பூஜை முடிந்து, அம்மா அப்பாவின் கையால் புது துணியை வாங்கி, பின் அணிந்து வந்து, பெரியவர்கள் கால்களில் விழுந்து வணங்கி, திருநீறு பூசிக் கொண்ட அடுத்த நிமிடம் சாப்பிடாமல் கொள்ளாமல் வெடிக் கட்டை நோக்கிப் பாய்வார்கள் சிறுவர்கள். அதற்குள் ஒருவன் தயாராக ஊதுபத்தியைப் பற்ற வைத்திருப்பான்.

மொதல்ல லெச்சுமி வெடிதான் வெடிக்கணும்ல. ஒரு பைசா வெடி, குருவி அவுட்டுல்லாம் வெடிச்சு முடிச்சிருங்க. சின்னப் பிள்ளேளுக்கு பாம்பு மாத்திரையை எடுத்துக் குடுத்துருங்க. டுப்பாக்கிக்கு ரோல் கேப் அப்பா வந்து மாட்டித் தாரேன், என்னா? மத்தாப்பு எல்லாத்தையும் காலி பண்ணிராதியடே. ராத்திரிக்கு இருக்கட்டும். வெங்காச்சு மாமா சாப்பிட்டுட்டு வார வரைக்கும் அணுகுண்டு டப்பாவை யாரும் தொடப்பிடாது’.

வெடிச்சத்தம் ஓரளவு குறைந்து, தெரு நாய்களும், வளர்ப்பு நாய்களும் மெல்ல வெளியே எட்டிப்பார்க்கும் நண்பகல் பொழுதில் அம்மாக்கள் தாங்கள் செய்த பலகாரங்களை, பக்கத்து வீடுகளுக்குக் கொண்டு கொடுக்க தத்தம் வீட்டுப் பிள்ளைகளைப் பணிப்பர். அப்படி ஒரு தீபாவளி நண்பகல் பொழுதில் கந்தையா மாமா வீட்டுக்கு அம்மா கொடுத்த பலகாரப் பாத்திரத்துடன் சென்றேன். அவர்கள் வளவிலேயே குடியிருக்கும் நமசு அண்ணன் வீட்டைத் தாண்டிச் செல்லும் போது வாசலில் நின்று வானம் பார்த்து கண்கள் சுருங்க சூரியனை வணங்கிக் கொண்டிருந்தான் நமசு அண்ணன். கந்த விலாஸ் கடைக்கு முன் தள்ளு வண்டியில் செருப்புக் கடை வைத்திருக்கும் நமசு அண்ணனிடம் முன்னே பின்னே ஒரு வார்த்தை கூட நான் பேசியதில்லை. தள்ளு வண்டியில் செருப்புகள் விற்கும் நமசு அண்ணனின் செருப்பில்லாத கால்களை பலமுறை வெறித்துப் பார்த்ததுண்டு. வீட்டுக்குள்ளிருந்து ஏதோ சொல்லும் மனைவியிடம், ‘ஊருக்காகல்லா புதுசு போட வேண்டியிருக்கு. கசங்கியிருந்தா என்ன? வெளுத்திருந்தாத்தான் நமக்கென்ன? சும்மா புளுபுளுங்காதே?’ என்று முணுமுணுத்தபடி பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

கந்தையா மாமா வீட்டுக்குள் பலகாரப் பாத்திரத்துடன் நான் நுழையும் போது, அத்தை ஏனம் கழுவிக் கொண்டிருந்தாள். ‘எய்யா வா! வா! அம்மை குடுத்து விட்டாளாக்கும்!’ ஈரக்கைகளைப் புடவையில் துடைத்துக் கொண்டு பாத்திரத்தை வாங்கிக் கொண்டாள். ‘இட்லி சாப்பிடுதியா?’ என்றபடி மர ஸ்டூலை எடுத்துப் போட்டு, ‘இரி. இந்தா வந்திருதேன்என்றபடி அடுக்களைக்குள் போனாள். அவள் வீட்டு பலகாரங்களை எங்கள் பாத்திரத்தில் வைத்துக் கொடுக்க போகிறாள் என்பது புரிந்து அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தேன். ஆனாலும் அத்தை எனது தீபாவளி சட்டையைப் பார்த்து ஒன்றுமே சொல்லவில்லையே என்ற வருத்தம் இருந்தது. வழக்கமாக அத்தை அப்படி இல்லை. நிச்சயம் நல்ல வார்த்தை சொல்லக் கூடியவள்தான்.

அத்தை வந்து பாத்திரத்தைக் கொடுக்கவும், நமசு அண்ணன் உள்ளே வரவும் சரியாக இருந்தது. ‘நமசு . . . வா! அவள எங்கெ காங்கல?’ என்றாள், அத்தை. நமசு அண்ணனின் சட்டையை இப்போது நன்றாகப் பார்க்க முடிந்தது. ராத்திரியோடு ராத்திரியாக தீபாவளிக்கு புதுசு போட வேண்டுமே என்பதற்காக எங்கோ மலிவு விலையில் வாங்கியிருக்கிறான் போல. அவனது தள்ளு வண்டி செருப்புக் கடை போலவே ஏதாவது தள்ளு வண்டி துணிக்கடையில் வாங்கியிருக்கலாம். புதுத் துணி மாதிரியே தெரியவில்லை. கசங்கிய முரட்டுத் துணி. பல வண்ணங்களை இறைத்து  அகல அகலமான கட்டங்கள் போட்டிருந்த சட்டை. இடுப்பில் நாலு முழ கைத்தறி வேட்டி. ‘திருநாறு பூசி விடு அத்தஎன்றபடி அத்தையின் கால்களில் விழுந்து வணங்கினான். சாமி படத்துக்கு முன் இருந்ததிருநாத்து மரவையை எடுத்து, திருநீற்றை இரண்டு விரல்களால் குவித்துத் தொட்டு நமசு அண்ணனின் நெற்றியில் பூசியபடி, ‘திருநோலி ஊர்லயே இந்த வருசம் தீவாளிக்கு நமசு சட்டதான் ரொம்ப நல்லா இருக்கு. மகராசனா இரிஎன்றாள் கந்தையா மாமா விட்டு அத்தை.

நன்றி: காமதேனு

வாசக உறவுகள் . . .

சிறுகதைகளும், நாவல்களும், கட்டுரைகளும், கவிதைகளும் எழுதிக் குவித்த எத்தனையோ எழுத்தாளர்களுக்குக் கிடைத்த வாசகவட்டம் பற்றி அறிந்திருக்கிறேன். ஆனால் நான்கு கட்டுரைத் தொகுப்பும், அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாக சில சிறுகதைகளும் எழுதியிருக்கும் எனக்கு அமைந்த ‘பிரபலங்களும், சாமானியர்களுமான வாசக வட்டம்’ ஆச்சரியமானது. துவக்கத்தில் இதை நம்பவும் முடியாமல், புரிந்து கொள்ளவும் இயலாமல் திணறியதுண்டு. இப்போது அவற்றை உணர்ந்து கொள்ளும் நிலைக்கு வந்துவிட்டேன் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

நேரில் பார்த்து பேசிய, பாராட்டிய முதல் வாசகர் என்று மணிகண்டனைத்தான் சொல்ல வேண்டும். திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள பாரதி இல்லத்தில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்ச்சியில் புத்தக விற்பனைக்கு வந்திருந்த மணிகண்டன், புத்தகங்களைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்த என்னிடம் வந்து, ‘நீங்க சுகாதானே? உங்க கட்டுரை பிரமாதம்!’ என்றார். அப்போது ‘வார்த்தை’ சிற்றிதழில் என்னுடைய கட்டுரைகள் தொடர்ச்சியாக வந்து கொண்டிருந்தன. மணிகண்டன் இத்தனைக்கும் சாந்தமான பி.பி.எஸ் குரலில்தான் கேட்டார். ஆனால் என் காதுகளில் சீர்காழியின் குரலில் கணீரென ஒலித்து, பயந்து பின்வாங்க வைத்துவிட்டது. குலுக்கிய கையை உதறிவிட்டு, ‘ஆமாங்க. நன்றி. வரட்டுமா?’ என்று அந்த இடத்தைவிட்டு ஓடி விட்டேன். மணிகண்டனுக்கு என்னுடைய செயல் ஆச்சரியமளித்திருக்க வேண்டும். அடுத்தடுத்த சந்திப்புகளில் அவர் என்னைப் பார்த்து சிரித்த நமட்டுச் சிரிப்பு அதை உணர்த்தியது. மணிகண்டனின் வடிவமைப்பில்தான் என்னுடைய முதல் புத்தகமான ‘தாயார் சன்னதி’ உருவாகப் போகிறது என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியாது. தனது ‘நூல்வனம்’ பதிப்பகத்தின் மூலம் அற்புதமான சிறார் புத்தகங்களை வெளியிட்டு வரும் மணிகண்டனுக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

        மணிகண்டன்

‘வார்த்தை’ மற்றும் ‘ரசனை’ சிற்றிதழ்களின் மூலம் சிறு வட்டத்துக்கு மட்டும் அறிமுகமாகியிருந்த என்னை சட்டென்று பரந்த வாசகர் வட்டத்துக்குள் இட்டுச் சென்றது, ஆனந்த விகடனில் நான் எழுதி வந்த தொடரான ‘மூங்கில் மூச்சு’. எண்ணிலடங்காத தொலைபேசி அழைப்புகள், மின்னஞ்சல்களுக்குக்கிடையே புத்தகத் திருவிழா உட்பட பல பொது இடங்களில் வாசகர்கள் வந்து பேசத் துவங்கினர். ஆனால் நூற்றில் ஓரிருவர்தான் ‘மூங்கில் மூச்சு’ என்று சரியாகச் சொன்னார்கள்.

‘ஸார்! விகடன்ல நீங்க எளுதின மூங்கில் காத்து அட்டகாசம்!’

‘மூங்கில் குருத்துன்னு பொருத்தமா எப்படி ஸார் தலைப்பு வச்சீங்க?’

‘நீங்க முந்தானை முடிச்சு எளுதின சகாதானே?’

கிரேஸி மோகன் போன்ற பிரபலங்களும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. அவர் ஒரு புகழ் பெற்ற சாதனையாளர் என்பதால் அவருக்கு மட்டும் கூடுதல் சலுகை.

‘சுகா! சும்மா சொல்லக்கூடாது. உங்க தாயார் பாதம் அமர்க்களம்!’

‘ஸார்! அது தாயார் சன்னதி!’

‘இருந்துட்டுப் போறது! பிரமாதமா எழுதறேள்! விகடன்ல சீரியல் எழுதினேளே, மூச்சுக் காத்து! மறக்க முடியுமா?’

ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் நான் விட்டுவிட்டேன். ஒவ்வொரு சந்திப்பிலும் ஒவ்வொரு புது புத்தகத் தலைப்பு சொல்லிப் பாராட்டுவார். அதன் பிரகாரம் நான் இதுவரை நானூற்றி இருபத்தொன்பது புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறேன்.

சம்பிரதாய வாசகர் கடிதங்கள் போக ஒரு சிலர் தொடர்ந்து எழுதுவார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு செய்தியைச் சுமந்து வருகிற கடிதங்கள். அப்படி தொடர்ச்சியாக கடலூரிலிருந்து ராதா மகாதேவன் என்கிற பெயரில் கடிதங்கள் வரும். நாளடைவில் தொலைபேசியில் பேசத் துவங்கினார். ஓய்வு பெற்ற தமிழாசிரியர் ஒருவரின் மனைவி. வயது எண்பதுக்கு மேல். கணவர் காலமானதற்குப் பிறகு தனியாக வசித்து வருபவர். நடுங்கும் குரலில் பேசுவார். ‘சரியாக் கேக்கலை. நான் அப்புறமா லெட்டர் போடறேன்’ என்பார். போஸ்ட் கார்ட் மற்றும் இன்லேண்ட் லெட்டரில் நுணுக்கி நுணுக்கி எழுதி அனுப்புவார். அநேகமாக அந்த சமயத்தில் நான் எங்கோ எழுதியிருக்கும் கதை குறித்தோ, கட்டுரை குறித்தோ விலாவாரியாக எழுதியிருப்பார். கூடவே ஏதேனும் ஸ்லோகங்கள், கோயில் பற்றிய விவரங்கள் எழுதி, ‘உங்களுக்கு சௌகரியப்பட்டா இதைச் சொல்லுங்கோ. கோயிலுக்கும் போயிட்டு வாங்கோ. போக முடியலேன்னாலும் ஒண்ணும் பாதகமில்லை’ என்று கடிதத்தின் ஓரத்தில் சிறு குறிப்பு இருக்கும். எப்போதோ கேட்டு அறிந்து வைத்திருந்த தகவலை மறக்காமல் நினைவூட்டி, ‘வர்ற புதன்கிழமை உங்க ஜென்ம நட்சத்திரம் வர்றது. ஞாபகத்துக்கு சொல்றேன்’ என்றொரு கடிதம் வரும். அந்த அம்மையாரை நான் இதுவரை சந்தித்ததில்லை. ஒருமுறை அவர்களை நேரில் சந்தித்த ‘வம்சி’ பதிப்பகத்தின் உரிமையாளரும், மொழிபெயர்ப்பாளருமான தோழி சைலஜாவிடம் எனக்காக ஒரு காந்திமதி அம்பாளின் புகைப்படத்தைக் கொடுத்தனுப்பினார். ‘ஒரு நாள் கடலூர் போய் அம்மாவைப் பாத்துட்டு வாங்கப்பா’ என்றார் ஷைலு. ராதாம்மாவைப் பார்க்கப் போய் எங்கே நான் காலம் சென்ற என் அம்மையை, அவளைப் பெற்ற அம்மையைப் பார்க்க நேர்ந்து விடுமோ என்கிற அச்சமோ என்னவோ! இன்னும் கடலூருக்குச் செல்லும் மனம் வாய்க்கவில்லை.

ராதாம்மா போலவே இன்னொரு தாயார். ஓய்வு பெற்ற கல்லூரி பேராசிரியை. கவிஞர் தமிழச்சி தங்கபாண்டியனின் ஆசிரியை. திருமதி மீனாட்சி பெரியநாயகம். மீனாம்மாவுக்கு என்னுடைய எழுத்துகள் மீது அத்தனை மதிப்பு. என் மீது அவர் காட்டும் பிரியமும் அதைவிட மரியாதையும் என்னைக் கூசச் செய்வன. சத்குரு ஜக்கி வாசுதேவின் மீது பற்று கொண்ட அவர்கள், வயதில், அறிவில், அனுபவத்தில் சிறியவனான என் மீது வைத்திருக்கும் மதிப்பு, நான் பெரிதாக நினைக்காத என் எழுத்து ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது. ஆங்கிலப் பேராசிரியையான அவர்கள் என்னிடத்தில் பேசும்போது ஆங்கிலம் கலக்காத தாய்பாஷையில்தான் பேசுவார்கள். சொந்த ஊரை விட்டு வெளியே வந்து நாற்பது வருடங்களுக்கு மேலானாலும் ‘தாயார் சன்னதி’யின் பாதிப்பில் திருநவேலி தமிழில்தான் உரையாடல்.

சுகா எளுதறதையெல்லாம் படிச்சாலே போதும். திருநவேலிக்கே டிக்கெட் எடுக்க வேண்டாம்ட்டின்னு எங்க நடுவுல உள்ள அக்கா சொல்லுதா’.

‘நானும் நீங்க ஈஷாவுக்குப் போயிட்டு வந்ததப் பத்தி எளுதுவிய எளுதுவியன்னுப் பாக்கென். எளுத மாட்டங்கேளே!’

‘மனசு சரியில்லன்னா ஒண்ணு ஈஷா. இல்லென்னா உங்க புஸ்தகம்தான்.’

‘ஆனந்த விகடனத் தவிர வேற எதுல எளுதுனாலும் கொஞ்சம் சொல்லுங்க. வாங்கிப் படிக்கணும்லா!’

குருவை மிஞ்சின சிஷ்யையாக தமிழச்சி தங்கபாண்டியனும் என்னுடைய வாசகி என்பதை அவரே வந்து சொன்ன போது அதிர்ந்துதான் போனேன். ஒரு நட்சத்திர விடுதியில் நடந்த கமல்ஹாசன் அவர்களது பிறந்தநாள் நிகழ்ச்சியின் போது, யாருடனோ நான் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். நான் பேசி முடிக்கும்வரை காத்திருந்து, ‘வணக்கம் சுகா! நான் உங்கள் ரசிகை’ என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். உடன் முனைவர் கு.ஞானசம்பந்தன் அவர்கள் இருந்தார். பதற்றத்தில் எனக்கு என்ன சொல்வதென்றுத் தெரியவில்லை. பதிலுக்கு வணங்கியபடி ஏதோ ஒரு பாஷையில் நன்றி சொன்னேன். ‘மூங்கில் மூச்சு சமயத்துல உங்கக்கிட்ட ஃபோன்ல பேசியிருக்கேன்’ என்று மேலும் அவர் சொல்லவும், தெரியாத பாஷை கூட தொண்டைக்கு வர மறுத்தது. திருமதி தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் அவர்களின் தகப்பனார், சகோதரர் இருவரும் முன்னாள் அமைச்சர்கள் என்பதும், அவரது கணவர் ஒரு உயர் போலீஸ் அதிகாரி என்பதும் நான் ஏற்கனவே அறிந்திருப்பதனால், ‘சுகா! நீங்கள் ஒரு முட்டாளூ’ என்று தமிழச்சி என்னிடத்தில் சுந்தரத் தெலுங்கில் சொல்லியிருந்தாலும் ‘மிக்க தேங்க்ஸுங்க’ என்று சொல்லியிருப்பேன். செல்லுமிடமெல்லாம் தமிழச்சி என்னுடைய ‘தாயார் சன்னதி’ புத்தகத்தை சிலாகித்து சொல்கிறார் என்பதை பல நண்பர்கள் வாயிலாக அறிந்திருக்கிறேன். பல பேட்டிகளில் தனக்குப் பிடித்த புத்தகமாக தாயார் சன்னதியைச் சொல்லியிருப்பதையும் படித்திருக்கிறேன். அவருடைய நூல்கள் குறித்த கருத்தரங்குக்கு அழைப்பிதழ் அனுப்பியிருந்தார். கூடுமானவரை இலக்கிய நிகழ்ச்சிகளுக்கு செல்வதைத் தவிர்த்து விடுவேன். கூட்டுக் குடும்பத்தின் சுப, அசுப வீடுகளில் நடக்கும் சச்சரவுகளுக்கு இணையாக நடைபெறும் இலக்கிய அசம்பாவிதங்களைப் பார்ப்பதில் நாட்டமில்லை என்பதே காரணம். அப்படியே செல்வதாக இருந்தாலும் கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்திருந்து அமைதியாக வெளியேறி விடுவதுதான் வழக்கம். தமிழச்சி தங்கபாண்டியனின் நிகழ்ச்சியிலும் அப்படி கடைசி வரிசையில் அமர்ந்திருந்தேன். தனது உரையின் துவக்கத்தில், ‘இந்த அரங்கில் நான் மிகவும் மதிக்கும் எழுத்தாளர் சுகா இருப்பதை நான் பெருமையாக உணர்கிறேன்’ என்று அவர் சொன்னதுதான் தாமதம். எல்லா நாற்காலிகளிலும் அமர்ந்திருந்த உடம்புகளின் தலைகள் மட்டும் பதஞ்சலி பாபா ராம்தேவின் புதியவகை யோகாப்பியாசம் போல என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தன. அவரது அடுத்த நிகழ்ச்சி நடைபெறும்போது நான் சென்னையிலேயே வெளியூரில் இருந்தேன்.

‘ரசிகனின் கடிதம்’ என்கிற தலைப்புடன் எனக்கொரு மின்னஞ்சல் வந்தது. பி.எஸ்.ரங்கநாதன் என்பவர் எழுதியிருந்தார். அடைப்புக்குறிக்குள் ‘கடுகு’ என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். பழம் பெரும் எழுத்தாளர் கடுகு. மனதாரப் பாராட்டியிருந்த மடல் அது. பெரியவர் ரா.கி. ரங்கராஜனின் எழுத்துடன் என்னுடைய எழுத்தை ஒப்பிட்டு எழுதியிருந்த கடுகு அவர்கள் தொடர்ந்து மடல்கள் எழுதினார். ஒவ்வொரு முறையும் ரசிகனின் கடிதம் என்றே எழுதுவார். மடலின் இறுதியில் பதில் போட வேண்டிய அவசியமில்லை என்று எழுதியிருப்பார். ஆனால் ஒவ்வொரு மடலுக்கும் பதில் போட்டுவிடுவேன். அவருடைய ஒவ்வொரு பாராட்டும் ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கும். உதாரணத்துக்கு,

மூத்தோர் கட்டுரை பார்த்தேன். பிரமாதம் என்று சொல்லமாட்டேன். ‘ரொம்பப் பிரமாதம்என்றுதான் சொல்வேன்! பாராட்டுகள்.

 You are a painter with words!  

இது உங்களுக்கு இயற்கையாக வந்த வரப்பிரசாதம். ஆகவே நீங்கள் மார்தட்டிக் கொள்ளமுடியாது

ஆண்டவனுக்கு நன்றிதான் சொல்லவேண்டும்.

பெரியவர் ரங்கநாதன் அவருடைய சதாபிஷேகத்துக்கு அழைப்பிதழ் அனுப்பியிருந்தார். ‘பாட்டையா’ பாரதி மணி அவர்களுடன் சென்றிருந்தேன். ரங்கநாதன் அவர்கள் ஐயங்கார் என்றாலும் திருநவேலி பாஷையில் சொல்வதாக இருந்தால் ‘ஆச்சியும் ஐயரும்’ மணமேடையில் இருந்தார்கள். வாழ்த்தி, வணங்குவதற்காக மணமேடைக்குச் சென்ற போது, என் கைகளைப் பிடித்துக் குலுக்கி, அன்புடன் ஆரத்தழுவி ‘I am honoured’ என்றார். விளையாட்டாக எதையோ எப்போதோ எழுதி வரும் என்னைப் போன்ற எளியவனுக்கு இதெல்லாம் எப்பேர்ப்பட்ட அங்கீகாரம்! இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு இதே போன்று மற்றோர் அனுபவம். ‘வலம்’ பதிப்பகம் வெளியிட்ட எனது ‘உபசாரம்’ புத்தகத்தை வெளியிட காலச்சுவடு பதிப்பகத்திலிருந்த கவிஞர் சுகுமாரனை அழைத்தேன். ‘வெளியிட’ என்றால் செல்ஃபோனில் ஃபோட்டோ எடுத்து ஃபேஸ்புக்கில் போடுவது. சுகுமாரன் வெளியிட எனது முந்தைய புத்தகமான ‘சாமானியனின் முகம்’ பதிப்பாளரான தோழி ஷைலஜா பெற்றுக் கொண்டார். புகைப்பட சம்பிரதாயம் முடிந்தவுடன் சுகுமாரன் என்னை தோளோடு தோள் சேர்த்து மெல்ல அணைத்தபடி ‘I am honoured’ என்றார்.

               எழுத்தாளர் கடுகு

நான் அதிகமாக எழுதிய சொல்வனம் இணைய பத்திரிக்கை, எனது சொந்த வலைத்தளமான வேணுவனம், மற்றும் ஃபேஸ்புக் போன்ற சமூக வலைத்தளங்களில் என்னைத் தொடர்ந்து படித்து வரும் எத்தனையோ வாசக, வாசகிகள் இருக்கிறார்கள். எனது பதிலை எதிர்பார்க்காமல் தொடர்ந்து எனது எழுத்துகளை சிலாகித்துக் கொண்டே இருக்கும் அவர்கள் அனைவரையும் இந்த நேரத்தில் நினைத்துக் கொள்கிறேன்.

வாசகராக அறிமுகமாகி உற்ற உறவாகிப் போன பாலசுப்பிரமணியன் சக்திவேலுவைப் பற்றிச் சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. துவக்கத்தில் காரைக்குடியைச் சேர்ந்த பாலசுப்பிரமணியன் மின்னஞ்சல்கள் மூலம் என்னைத் தொடர்பு கொண்டார். பிறகு என்னை நேரில் சந்திக்க வந்தார். தற்போது அமெரிக்காவில் ஐ.டி துறையில் பணிபுரியும் பாலசுப்பிரமணியன் என்னை முதன் முதலில் சந்திக்க வந்தபோது என் முன்னால் உட்கார மறுத்து என்னை சங்கோஜப்படுத்தினார். அவரை உட்கார வைப்பதற்கே நான் பெரும் பாடு பட வேண்டியிருந்தது. நான் இதுவரை எழுதியிருக்கும் எல்லா எழுத்துகளும் ‘தம்பி’ பாலுவுக்கு மனப்பாடம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

‘தம்பி! ஜாகைங்கற வார்த்தைய நான் எங்கே பயன்படுத்தியிருக்கேன்?’

‘அண்ணே! அடைப்புக்குறிக்குள்ள ‘ஆனா’ போட்டு அசைவம்னு ஒரு கட்டுரை எளுதியிருப்பீகளே! அதுலதாண்ணே! ‘தாயார் சன்னதி’ தொகுப்புல இருக்குண்ணே!’

தீவிர முருகபக்தரான ‘தம்பி’ பாலு ஒவ்வொருமுறை இந்தியா வரும் போதும் பழனி, திருச்செந்தூர் கோயில்களுக்குச் சென்று வழிபடுவது வழக்கம். அங்கிருந்து ஃபோன் பண்ணுவார்.

அண்ணே! இப்பதாம்ணே அண்ணன் பேருக்கு அர்ச்சனை வச்சுட்டு வெளியே வாரேன். நல்ல தரிசனம்ணே!

இந்த அன்புக்கெல்லாம் நன்றி சொல்வதா, இல்லை வேறேதும் வார்த்தை இருக்கிறதா என்று ஒவ்வொருமுறையும் பதிலுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் திணறியிருக்கிறேன்.

காரைக்குடியிலிருந்து அழைக்கும் போது தன் குடும்பத்து உறுப்பினர்கள் அனைவரையும் பேச வைப்பார்.

‘அண்ணே! உங்கக்கிட்ட அண்ணன் பேசணும்கறாங்க. ஒரு நிமிஷம் குடுக்கலாமாண்ணே? அண்ணன் ஓய்வா இருக்கீயளா?’

‘குடுங்க தம்பி!’

பாலுவின் அண்ணனும் என்னை விட வயதில் இளையவர் என்பதால், ‘அண்ணே’ என்றழைத்து சில வார்த்தைகள் பேசுவார். தொடர்ந்து அவரது மனைவி. அவரும் ‘அண்ணே’ என்றுதான் விளிப்பார். ‘காரைக்குடில நம்ம வீட்டுக்கு நீங்க வரணும்ணே’ என்று கேட்டுக் கொள்வார். ‘தம்பி’ பாலுவின் தகப்பனார் காலமாகிவிட்டார். அவ்வப்போது அவரது தாயாரை அமெரிக்காவுக்கு அழைத்துச் சென்று ஒரு சில மாதங்கள் உடன் வைத்துக் கொள்வார். ஒரு முறை அவரது தாயாரிடமும் ஃபோனில் பேச வைத்தார். எடுத்த எடுப்பில் அவர்களும் ‘அண்ணே! நல்லா இருக்கீகளா?’ என்றார்கள். இப்படியாக ‘தம்பி’ பாலுவின் குடும்பத்துக்கே நான் ‘அண்ணன்’.

ஒருமுறை தழுதழுத்த குரலில் தம்பி சொன்ன வார்த்தைகள் இன்னும் என் காதுகளில் ஒலிக்கின்றன.

 

இங்கே என்னுடைய தனிமையை, வெறுமையை உங்க எழுத்துகள்தான் போக்குதுண்ணே! மன அழுத்தத்தையும், வருத்தத்தையும் காணாம ஆக்கி, எங்களுக்கெல்லாம் நீங்க செய்ற சர்வீஸைப் பத்தி உங்களுக்கே தெரியாதுண்ணே!’

பாலசுப்பிரமணியன் சக்திவேலு

முகம் தெரியாத வாசகர்களுடன் விநோதமான அனுபவங்கள் ஏராளம். காளஹஸ்தி கோயிலுக்குக் குடும்பத்துடன் போய்விட்டு களைப்பாக சென்னை திரும்பி ஓர் உணவு விடுதிக்குள் நுழைந்தோம். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த இளைஞர் என்னைப் பார்த்ததும் துள்ளிக் குதித்து எழுந்து எச்சில் கையுடன் வணங்கினார். அதிர்ச்சியுடனான அசட்டுச் சிரிப்புடன் பதிலுக்கு வணங்கி விட்டுக் கடந்து சென்றேன். நாங்கள் சாப்பிடத் தொடங்கிய பிறகு மகன் சொன்னான். ‘உன்னையே பாத்துக்கிட்டு ஃபோன்ல பேசறாங்க, பாரு!’.

ஓரக்கண்ணால் பார்த்தேன். ஃபோனில் பேசிக் கொண்டிருந்த இளைஞர் என்னைப் பார்த்து தலையை ஆட்டிச் சிரித்தபடி மெல்ல அருகில் வந்தார். எழுந்து நின்றேன்.

ஃபோன்ல என் சிஸ்டர்க்கிட்ட உங்களைப் பாத்தத சொன்னேன். அவங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். உங்கக்கிட்ட பேச முடியுமான்னு கேக்கறாங்க. அவங்க ஒரு காலேஜ் லெக்ச்சரர்’ என்றார். வாங்கிப் பேசினேன்.

வணக்கம்ங்க. உங்களைப் பாத்ததா தம்பி சொன்னான். அவங்கதானான்னு கன்ஃபர்ம் பண்ணிட்டு போய்ப் பேசுடான்னு சொன்னேன். நானும் எங்கம்மாவும் உங்க ரைட்டிங்க்ஸைப் படிச்சு அப்படி சிரிச்சிருக்கோம். சில சமயம் கலங்கவும் வச்சிருவீங்க’.

‘நன்றிங்க’.

இன்னிக்குப் போயி அம்மாக்கிட்ட சொல்லணும். ரொம்ப சந்தோஷப்படுவாங்க. திருச்சிக்கு வந்தா அவசியம் எங்க வீட்டுக்கு வரணும்.’

‘நல்லதுங்க’.

பிறகு அந்த இளைஞர் நான் சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரைக்கும் காத்திருந்து என்னுடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினார்.

மறுநாள் மேற்படி சம்பவத்தை முனைவர் கு.ஞானசம்பந்தன் அவர்களிடம் சொன்னேன்.

இதெல்லாம்தான் சுகா கொடுப்பினை. கேக்கற எனக்கே நெகிழ்ச்சியா இருக்கு! முகம் தெரியாத மனுஷங்க அன்பை சம்பாதிக்கிறதுங்கறது லேசுப்பட்ட காரியமில்ல’.

‘ஆனா எனக்கு அதை அத்தனை நெகிழ்ச்சியா எடுத்துக்க முடியல, ஸார்!’

‘ஏன் சுகா?’

கடைசி வரைக்கும் அந்தப் பையனும், அவங்க அக்காவும் நான் யாருங்கறத என்கிட்ட சொல்லவே இல்ல!’ என்றேன்.

 

நன்றி: அந்திமழை இதழ்

எழுத்தாளர் கடுகு அவர்களின் வலைத்தளம்: https://kadugu-agasthian.blogspot.com/2010/02/

 

பெற்றதும், கற்றதும் . . .

சென்ற ஆண்டு ஆனந்த விகடன் விருது நிகழ்ச்சியில் அமரர் எஸ்.எஸ்.வாசன் அவர்களின் பெயரால் அறிவிக்கப்பட்ட விருதை கமல்ஹாசனுக்கு நடிகர் ரஜினிகாந்தும், கவிஞர் வைரமுத்துவும் வழங்கினார்கள். விழா முடிந்த பிறகு கிட்டத்தட்ட நள்ளிரவில் கமல் அண்ணாச்சி ஃபோனில் அழைத்தார். பெரியவர் எஸ் எஸ் வாசன் அவர்களைப் பற்றியே பேச்சு அமைந்தது. அவர் சொல்லி முடித்த பிறகு சொன்னேன்.

‘இன்னிக்கு நீங்க விருது வாங்கினதுல சந்தோஷம்தான். ஆனா . . .’

 

‘ஆனா?’

 

‘சினிமா விருதுகளுக்குப் பிறகு எழுத்தாளர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள் , சிந்தனையாளர்களை கௌரவப் படுத்தற ‘நம்பிக்கை விருதுகள்’ நிகழ்ச்சி நடத்தப் போறாங்க’.

 

‘ஆமா. தெரியுமே!’

‘ஆனா அதை இந்த மாதிரி பெரிய மேடைகள்ல நடத்த மாட்டாங்க. கைல விருதைக் குடுத்து ஒரு ஃபோட்டோ எடுத்து அனுப்பி வச்சிருவாங்க. காமராவ முறச்சுப் பாத்துக்கிட்டு நிக்கற அந்த ஒரு ஃபோட்டோதான் ஆயுசுக்கும் எல்லா எழுத்தாளனும் வச்சிருப்பான். கமலஹாசன் விருது வாங்குன இந்த மாதிரியான பிரமாண்ட மேடைல கண்மணி குணசேகரன் வாங்குனா எப்படி இருக்கும்? யோசிச்சுப் பாருங்க.’

எதிர்முனையில் மௌனமாக இருந்தார்.

 

‘எழுத்தாளனை அவன் பக்கத்து வீட்டுக்காரனுக்கே தெரியாது. பொண்டாட்டி புள்ளைங்க கூட எல்லா எழுத்தாளனையும் கௌரவமா பாக்கறதில்ல. . . அதனால ‘

 

மேற்கொண்டு பேச விடவில்லை. ‘காலைல கூப்பிடறேன்’. ஃபோனை வைத்துவிட்டார்.

 

காலையில் அழைத்தார்.

 

‘விகடன் எம்.டி.க்கிட்ட பேசிட்டேங்க. அடுத்த வாரமே இதே கொண்டாட்டத்தோட எழுத்தாளர்களை கௌரவிக்கிறாங்க. என்ன ஒண்ணு? நான் ஊர்ல இல்ல’ என்றார்.

‘ரொம்ப சந்தோஷம். அடுத்த வருஷம் வந்திருங்க’ என்றேன்.


அடுத்த வாரத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சியில் சிறந்த சிறார் இதழுக்கான விருதை ‘தும்பி’ ஆசிரியர் சிவராஜுக்கு  சமீபத்தில் சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற கவிஞர் யூமா வாசுகி வழங்கினார். முதலில் யூமா வாசுகி அவர்கள் வர, சிவராஜ் அழைக்கப்பட்டார். சலவை செய்து கரண்டை தெரிய உடுத்தியிருந்த ஒரு வேட்டியும், மங்கலான ஒரு சட்டையும் அணிந்த அந்த எளிய மனிதன், அழகேஸ்வரியுடன் கண்ணைக்கூசும் விளக்குகளுக்கு மத்தியில், பலத்த கரகோஷத்துடன் விருதைப் பெற்றுக் கொண்டார். சிவகார்த்திகேயன் ஸாரும், நயன்தாரா மேமும் தோன்றுகிற மேடையில் அப்படி ஒரு காட்சி. விருதைப் பெற்றுக் கொண்டு பேசிய சிவராஜ், ‘ஒரு மரத்தின் கீழிருந்து அவன் குரல் கொடுத்தால் இருவாட்சி மறுபுறத்திலிருந்து பதில் குரல் கொடுக்கிறது. அந்தச் சிறுவன் பறவையின் குரலைக் கொண்டே அது எந்தச் சூழலில் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்கிறான். இயற்கையோடு இணைந்து வாழும் அவனுக்கும், வண்ணதாசனுக்கும் இந்த விருதை அர்ப்பணிக்கிறேன்’ என்றார். பார்த்தவர்களின் கண்கள் சந்தோஷத்தில் நனைந்த தருணம் அது. இது போன்ற இன்னும் பல தருணங்களை தரிசிப்பதற்காக ஒரு வருடம் காத்திருந்து, அந்த நாள் நேற்று வந்தது. கமல் அண்ணாச்சி சொன்னார். ‘கல்யாண்ஜி, கலாப்ரியா இன்னும் பேர் தெரியாத எத்தனையோ எழுத்தாளர்களைப் பாக்கணுங்க. உங்களுக்குத் தெரிஞ்சவங்க, தெரியாதவங்க எல்லாரையும் அறிமுகம் செஞ்சு வைங்க. கை குலுக்கிக்கறேன்.’

சில நாட்களுக்கு முன் சினிமா விருது நிகழ்ச்சி நடந்த அதே இடம். வாசலிலேயே விகடன் ஆசிரியர் ரா. கண்ணன் வரவேற்றார். ‘வாங்க வாங்க சுகா! உள்ளே போங்க’. எப்போதும் மாறா சிநேகச் சிரிப்பு. எனது முதல் வாசகரும், எனது முதல் புத்தகம் ‘தாயார் சன்னதி’யை வடிவமைத்தவருமான மணிகண்டன் வந்து கைகுலுக்கினார். ‘சினிமா விருது நிகழ்ச்சிலயும் உங்களுக்கு வரவேற்பு. இதுலயும் அதே வரவேற்புதான்’ என்றார்.

‘பெறகு? நம்மளுக்கு டபுள் ரோலுல்லா!’ என்றேன். சிரித்தபடி வழியனுப்பினார், கோவில்பட்டிக்காரர்.

உள்ளே நுழையும் முன் நிறுத்தி, கையில் ஒரு பொட்டலத்தைக் கொடுத்தார்கள். ‘உள்ளே போயி சாப்பிடறதுக்கு’ என்றார்கள். புளியோதரை, எலுமிச்சை, தேங்காய், மாங்காய், தயிர் சாதங்கள் அடங்கிய சித்ரன்னங்களாக இருக்குமோ, என்னவோ என்று யோசித்தபடியே நகர்ந்தேன். மனதுக்குள், ‘இலக்கியவாதிகளை கௌரவிக்கிற வேலையை கேட்டரிங் காரங்கக்கிட்ட குடுத்திருக்காங்களே. சரியா வருமா?’ என்ற கேள்வி  தோன்றியது. விகடன் சரண்ராம் கண்டுகொண்டு அழைத்துச் சென்றார். ‘உங்க ஸ்டேட்டஸ்லாம் படிப்பேன் ஸார்’ என்றார். என்னை அவர் அழைத்துச் சென்ற விதமே என் மீது அவர் கொண்டிருந்த மதிப்பைச் சொல்லியது. உள்ளே கேட்டரிங் காரர் ஒருவர் கழுத்தில் ஒரு அட்டையைத் தொங்க விட்டிருந்தார். அவரைப் பார்ப்பதற்கே, ‘மாப்பிள வீட்டுக்காரங்கல்லாம் அந்த வரிசை. பொண்ணு வீட்டுக்காரங்கல்லாம் இந்த வரிசை. என்னப்பா? சாம்பார் ரெடி ஆயிடுச்சா?’ என்று கேட்பவர் போலவே இருந்தது. சரண்ராம் அந்த சாம்பாரிடம் என்னை அழைத்துச் சென்றதும், பின் வரிசையைக் காட்டி, ‘அங்கெ உக்கார வைங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு, அவியல் ரெடி ஆகிவிட்டதா என்பதைப் பார்க்கச் சென்றார். சரண்ராம் ஒரு பத்திரிக்கையாளர். வாசிப்பவர். அதுவும் என்னை வாசிப்பவர். முகமெல்லாம் இருண்டு, குரல் தளர்ந்து, ‘ஸார்! கோவிச்சுக்காம இங்கே உக்காந்துக்கறீங்களா?’ என்றார். என் முகம் நோக்கிப் பேச அவரால் இயலவில்லை. தலை தாழ்ந்திருந்தது. நான் நிதானமாக அவரிடம் சொன்னேன். ‘இங்க பாருங்க. இது விகடன் விழா. அதுவும் எழுத்தாளர்களை கௌரவிக்கிற விழா. நான் விகடன்ல 33 வாரம் ‘மூங்கில் மூச்சு’ன்னு ஒரு சக்ஸஸ்ஃபுல் தொடர் எழுதினவன். என்னை பின் வரிசைல உக்கார வைக்கிறீங்க. அதைக் கூட விடுங்க. கமல் ஸார் வந்த உடனே என்னைத் தேடுவார். இன்னிக்கு நெறய ரைட்டர்ஸப் பாக்க ஆசப்பட்டாரு. நான் இங்கே உக்காந்திருந்தேன்னா எனக்கு மேடையே சரியா தெரியாது. கொஞ்சமாவது கௌரவமா நடத்துங்க’ என்றேன். ஸாரி ஸார் என்றபடி சரண்ராம் ஓடிச் சென்று மறுபடியும் சாம்பாரிடம் கெஞ்சும் தொனியில் ஏதோ பேசுவதை தூரத்திலிருந்தே கவனித்தேன். என்னை அறிந்த ஒரு பத்திரிக்கையாளன் எனக்காக யாரிடமோ கெஞ்சிக் கொண்டு நிற்பதைப் பார்க்க சகிக்கவில்லை. புளியோதரைப் பொட்டலத்தை அங்கேயே வைத்து விட்டு வெளியேறி விட்டேன். பார்க்கிங் ஏரியாவுக்குள் செல்வதற்குள் தகவலறிந்து ம.கா. செந்தில்குமார் ஃபோன் பண்ணினார். ‘ஸாரி ஸார். நான் மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன். நீங்க வாங்க’ என்றார். ‘எனக்கான மரியாதையை நான் கேட்டு வாங்கற நிலைமைலதான் இன்னும் நான் இருக்கேன்னா அந்த மரியாதை எனக்கு வேண்டாம், செந்தில்’ என்று சொல்லி ஃபோனை வைத்து விட்டேன். இதற்குள் தகவல் கிடைத்து கமல் அண்ணாச்சி அழைத்தார். என்னைப் பேச விடவில்லை. ‘நீங்க உள்ளே போக வேண்டாம். நான் வந்து உங்களைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போறேன். என் கூட வந்து முன்னால உக்காருங்க. ஒருவேளை அது நடக்கலேன்னா நான் உங்க கூட வந்து பின்னாடி உக்காந்துக்கறேன்’ என்றார். நான் கமல்ஹாசனுக்கு நெருக்கமாக இருக்கிறேன் என்பதை எனது பல நண்பர்கள் குறையாக முணுமுணுப்பதுண்டு. இந்த மரியாதைக்காகத்தான் அவருக்கு நான் நெருக்கமாக இருக்கிறேன். இன்னும் சரியாகச் சொல்வதாக இருந்தால் ‘அவர்தான் எனக்கு நெருக்கமாக இருக்கிறார்’.

சொன்னபடி ‘சற்று தாமதமாகவே’க் கிளம்பி வந்து நிகழ்ச்சி நடைபெறும் இடத்துக்கு வெளியே காரை நிறுத்தி என்னை வரவழைத்து ஏற்றிக் கொண்டு நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் சென்றார். முன் வரிசையில் தனக்கருகில் உள்ள இருக்கையில் அமர வைத்தார். ஜெயமோகன், நாஞ்சில் நாடன், பாரதிராஜா ஆகியோர் முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தனர். பின்னால் யார் யார் அமர்ந்திருந்தார்களோ, தெரியவில்லை. மனம் ஒப்பாமலேயே கூசி அமர்ந்திருந்தேன். அதைக் கண்டு கொண்டவர் அருகில் இருந்தபடி என்னை சந்தோஷப்படுத்த ஏதேதோ என் காதில் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறார். ஒன்றும் மனதுக்குள் செல்லவில்லை. பின்னால் ஒரு பெண் குரல் தொடர்ச்சியாக ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. ‘அக்கா. ஃபோன எடுங்க. அக்கா ஃபோன எடுங்க’. இருவருமே திரும்பிப் பார்த்தோம். காலியாக இருந்த ஓர் இருக்கையிலிருந்த ஒரு கைப்பையிலிருந்து கைபேசி ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. ‘அந்தத் தங்கச்சியை கொஞ்சம் சும்மா இருக்கச் சொல்லுங்கய்யா’ என்றார். மேம்போக்காகச் சிரித்து வைத்தேன். வழக்கமான சுகாவுக்கு அந்த சமாச்சாரம் பெரும் தீனியாக இருந்திருக்கும்.

 

விழா முடிந்ததும் என்னையும் கூடவே அழைத்துச் சென்று விட்டார். இரவுணவு முனைவர் கு. ஞானசம்பந்தன் அவர்களுடன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது ஜெயமோகன் அழைத்தார். ‘ஸாரி மோகன். உங்கக்கிட்ட பேச முடியாமப் போச்சு. என்னைக் கொண்டு போயி பின்னாடி உக்கார வச்சுட்டாங்க.அப்புறம் அவர் கூட வந்து உக்காரும் போது நீங்க மேடையேறிட்டு அப்படியே கிளம்பிட்டீங்க’ என்றேன்.

‘என்ன சொல்றீங்க சுகா? ஒரு காலத்துல அவ்வளவு வருத்தமான விஷயங்களை எனக்கு ஏற்படுத்தின விகடன் என்னையே கௌரவமா நடத்தறாங்க! உங்களைப் போயி இப்படி சிறுமைப்படுத்தறதாவது? இதை முன்னாடியே சொல்லியிருந்தீங்கன்னா நான் மேடையிலயே சொல்லிக் காமிச்சிருப்பேன். ஒரு சின்ன கிராமத்துல கூட மூங்கில் மூச்சைப் படிச்சுட்டு உங்களை சிலாகிக்கிற எத்தனையோ மனுஷங்களை நானே நேர்ல பாத்திருக்கேனே!’ என்று ஒரு நண்பனுக்கேயுரிய அக்கறையிலும், ஒரு எழுத்தாளனுக்கேயுரிய தார்மீக கோபத்திலும் மனதுக்குள் பொரிந்துத் தள்ளினார். ஆனால் எனக்கு சமாதானம் சொல்லும் விதமாக ‘ஓகே. பாக்கலாம்’ என்று சொல்லி விட்டு ஃபோனை வைத்து விட்டார்.

வீட்டுக்கு வந்து படுக்கையில் விழும் போது நள்ளிரவாகிவிட்டது. கைபேசியை அணைக்க மறந்து விட்டேன். தூக்கம் கண்களைச் சுழலத் துவங்குகையில் ‘க்ளிங்’ என்ற மின்னஞ்சல் வரும் ஒலி. திறந்துப் பார்த்தேன். ஒரு வெளிநாட்டு வாசகர். மூங்கில் மூச்சை சிலாகித்து எழுதியிருந்தார். பொங்கல் விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வந்திருந்தவர், தனது தாயாரின் விருப்ப நூலான மூங்கில் மூச்சை வாசித்து மகிழ்ந்ததாகச் சொல்லி, வண்ணதாசன் அண்ணாச்சி வழக்கமாகச் சொல்வது போல ‘நல்லா இருங்க சுகா’ என்று முடித்திருந்தார். அதை எழுதியது கடவுள்தான். நான் நம்புகிறேன்.

 

ஜித்துமா . . .

 

 

எழுதப்பட்டிருந்ததா
இது முன்னரே
இக்கணம் கனவில்
உணரப்பட்டிருந்ததா
எந்த புள்ளியில்
துவங்கும் ஒரு
தினம்
எந்த தினத்தில்
நீ உன்னை
அறிந்தாய்
களிப்பில் மிதந்த போது
புதிரின் முதல் சொட்டாய்
காதலை சப்பு கொட்டிய போது
கண்ணீரில் பிசுபிசுத்த
யாரோ ஒருவனின்
கரங்களை பற்றும் போது
கடவுளில் வியக்கும் போது
திடுக்கிடுகிறோம்
யார் நமக்கு முன்
எல்லாம் தெரிந்து வந்து
நமக்குள்
இருந்து கொள்வது
ஏழு கடல்
ஏற முடியாத
எழுபது மலைகள் தாண்டி
எங்கள் உயிர்க்கிளி
கிறக்கத்தில்
இருப்பது எங்கே
உண்மை
வெறும் வார்த்தை இல்லை
இந்த கணத்தை இந்த கனவை
சிருஷ்டித்து
இதை நீ தான் எழுதி கொண்டு இருக்கிறாய்
எத்தனை அநீதி,
எம் வாழ்வை நீ வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய்.

 

இளையராஜாவைப் பற்றி இப்படியெல்லாம் ஒரு மனிதன் எழுதியதைப் படித்த பிறகு எப்படி அவருடன் நட்பு கொள்ளாமல் இருக்க முடியும்? மணி எம் கே மணியுடனான நட்புக்கும், அவரது எழுத்துகளுக்கும் மேற்கண்ட வரிகள்தான் வாசலாக அமைந்தது.

மணியின் எழுத்துலகுக்குள் நுழைந்தால் ஏராளமான திரைப்படங்கள் குறித்து எழுதித் தள்ளியிருந்தார். பொதுவாக திரைப்படங்கள் குறித்து எழுதப்படுகிற எழுத்துகளில் ஆர்வமில்லாத நான் மணியின் திரைப்பார்வையை ஆச்சரியமும், சந்தோஷமுமாக ரசிக்க ஆரம்பித்தேன். பதின் வயதுகளில் பார்த்து, பின் மனதுக்குள் எப்போதும் அசை போடும் அற்புதமான மலையாளப் படங்கள் குறித்து மணி அட்டகாசமாக எழுதியிருந்தார். அதுவும் என்ன மாதிரியான படங்கள்? அடூர் கோபாலகிருஷ்ணனின் கொடியேட்டம், ஸ்வம்வரம், பி. பாஸ்கரனின் நீலக்குயில் போன்ற படங்கள் மட்டுமல்லாமல் தமிழ் சினிமா ரசிகர்களின் கவனத்துக்கு அதிகம் வராத பத்மராஜனின் அரப்பட்டு கட்டிய கிராமத்தில் படத்தைப் பற்றியெல்லாம் சொல்லியிருந்தார். பத்மராஜனையும், பரதனையும் சிநேகிக்கும் மணி என் சிநேகிதரானார். வெறுமனே திரைப்படங்களைப் பார்த்து கதைச்சுருக்கம் எழுதுகிற வேலையை மணி செய்யவே இல்லை. கலைஞர்கள் குறித்து அவர் எழுதிய ஒன்றிரண்டு வரிகள் அவரோடு நெருக்கமாக்கின. பத்மராஜனைப் பற்றி இப்படி எழுதியிருந்தார்.

“ஆனால் பத்மராஜன் நூறு வயது வாழ்ந்திருந்தாலும் வெட்ட வெளியில் இருந்து பூப்பறித்து காட்டி நம்மை திடுக்கிட வைத்துக் கொண்டு தான் இருந்திருப்பார். பொதுவாய் தன்னை விடவும் வித்தைக்காரனை கடவுள் நீடிக்க விட்டு வைக்க மாட்டான்.”

திரைக்கலைஞர்கள் மட்டும்தான் என்றில்லை. இலக்கியவாதிகளை மணி போற்றும் விதம் அலங்காரமில்லாதது.

“வாழ்வின் கூரிய உண்மைகளை அணைத்துக் கொண்டு அதை வாதையுடன் உள்வாங்கி சொட்டு சொட்டாய் விளக்கி செல்லும் திராணி இல்லாதவர்கள் பேசுகிற நாண்சென்ஸ் எல்லாம் சித்தாந்தங்களாகிக் கொண்டிருக்கிற இந்தக் காலத்தில் அசோகமித்திரன் எத்தனை வலியவர் என்பதை சொல்லி முடியாது.”

யோவ்! யாருய்யா நீ? இத்தனை நாளா எங்கேய்யா இருந்தே? என்று மனதுக்குள் கத்தினேன். ‘இங்கேதான் இருக்கேன். உங்களை எனக்கு நல்லாத் தெரியும். உங்களுக்குத்தான் என்னை இப்ப தெரிஞ்சிருக்கு’ என்று எங்களின் முதல் தொலைபேசி உரையாடலில் சொல்லாமல் சொன்னார், மணி.

 

அதுவரை அறிந்திருந்த மணியின் சொற்பமே என்னை சொக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, அறிய நேர்ந்த மிச்சம் மேலும் நெருக்கமாக்கிவிட்டது. அதற்குப் பிறகு மணியின் எதுவும் எனக்கு அந்நியமில்லாமல் போய்விட்டது. தொடர்ந்து பல நாட்கள் பல விஷயங்கள் குறித்து பேசினோம் பேசினோம் பேசிக் கொண்டேயிருந்தோம். சுந்தரராமசாமியின் வாசகர் மணி என்பது ஏற்கனவே தெரியும். அவருடன் பேசும் போதுதான் அது பொய் என்பது தெரிய வந்தது. அவர் சு. ராவின் வாசகர் அல்ல. காதலர். மணி ஒரு விநோதக் கலவை. ஒரு பக்கம் மஸோக்கிஸம் பற்றி பேசுவார். பேச்சு அதிலிருந்து எம்.டி. வாசுதேவன் நாயர் எழுதிய ‘அம்ருதம் கமயா’ திரைக்கதை நோக்கிச் செல்லும். பின் அங்கிருந்து நேராக வண்டி ரோமன் பொலான்ஸ்கியின் ‘Venus in fur’க்குச் செல்லும். பின் எங்கெங்கோ சென்று சம்பந்தமே இல்லாமல் எங்க வீட்டுப் பிள்ளையில் வந்து நிற்கும். எம்.ஜி.ஆரின் சினிமாவை மணி வியந்து பேசும் போது அவர் குரலில் தயக்கமோ, கூச்சமோ இருக்காது. பாசாங்கில்லாதவர் மணி என்பதற்கு எம்.ஜி.ஆர் குறித்த அவரது சிலாகிப்பு, மற்றுமோர் உதாரணம். இப்படி மணியுடன் பேசத் துவங்கி, பேசிக்கொண்டே  வெளியூர்களுக்குச் சென்றோம். இரவெல்லாம் கண்முழித்து பேசித் தீரவில்லை. தூக்கம் கலையாமல் சென்னைக்குத் திரும்பி வந்து பேச்சைத் தொடர்ந்தோம். இன்னும் தொடர்கிறது. பேச்சினூடே ஒருநாள் லேசான கூச்சத்துடன் சொன்னார்.

‘சிறுகதைத் தொகுப்பு வரும் போல தெரியுது!’

‘யாரோடது, மணி?’

வேறெங்கோ பார்த்தபடி, ‘என்னோடதுதான்’.

எனக்கு அப்போதுதான் உறைத்தது. எத்தனை நாட்களாக எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்! இன்னும் இவருடைய புத்தகம் ஏதும் அச்சில் வரவில்லை. எல்லாவிதத்திலும் சின்னவனான நான் எழுதி நான்கு புத்தகங்கள் வந்துவிட்டன. இப்போது கூச்சம் மணியிடமிருந்து இறங்கி வந்து என் தோளில் ஏறிக் கொண்டது.

‘என்னாலான எல்லா உதவியும் செய்றேன்’ என்றேன்.

‘கதைகள் தரேன். படிச்சுட்டு உங்களுக்குத் தோணறத எழுதிக் குடுங்க. அதுக்கப்புறம் புஸ்தகம் வந்தாப் போதும்’.

பிரியத்தின் குரலல்ல அது. மதிப்பின் குரல். அத்தனை மதிப்பிற்குறியவன்தானா நான் என்று மனதுக்குள் கேட்டுக் கொண்டு ஒரு சின்ன நடுக்கத்துடன் படிக்கத் துவங்கினேன். எதிர்பார்த்த மாதிரிதான் இருந்தன, கதைகள். உண்மையைச் சொல்வதானால் எதிர்பார்த்ததற்கும் மேலாக. சில கதைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க அச்சமாக இருந்தது. இதெல்லாம் எழுதலாமா என்று சில வரிகளும், இப்படியெல்லாம் எழுதலாமா என்று பல வரிகளும் இருந்தன. படித்து முடித்தவுடன் சில வார்த்தைகள் எழுதிக் கொடுத்தேன். கவனமாக ‘வாசகவுரை’ என்று எழுதினேன். ஆம். அது வாசகவுரைதான். மணியின் வாசிப்புக்கு முன், அவரது பரந்த வாழ்வனுபவத்துக்கு முன், அவரது பாசாங்கில்லாத ரசனைக்கு முன் சின்னஞ் சிறியனான நான் அவருக்கு அணிந்துரை எழுதுவதாவது?!

கடைசியில் அந்த நாள் வந்தது. எக்மோர் இக்ஸா மையத்தில் மணியின் புத்தக வெளியீடு. மணி முதலில் தன் புத்தகத்துக்கு வைக்க நினைத்திருந்த பெயர் ‘பால்வீதி’. ஆனால் ‘பாதரசம்’ பதிப்பாளர் சரோலாமா, தூரத்திலிருந்தே வாசித்து விட முடிகிற மாதிரியான, சட்டென்று மனதில் பதிகிற  ‘மீசையில் கறுப்பெழுதும் தினங்களின் காஸ்மிக் நடனம்’ என்கிற எளிய குறுந்தலைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார். ஒளிப்பதிவாளரும், நடிகரும், நல்ல வாசகருமான இளவரசு அண்ணாச்சியும், நானும் சென்றிருந்தோம். மணியை தனக்குப் பிடிக்கும் என்று ஏற்கனவே என்னிடம் சொல்லியிருந்த கவிஞர் இசையை மணியின் புத்தக வெளியீட்டு விழாவுக்கு வர முடியுமா தம்பி என்று கேட்டேன். தனக்கு லத்தீன் அமெரிக்க வாசகர்கள் இருக்கிறார்கள் என்கிற மமதை கிஞ்சித்தும் இல்லாத கவிஞர் இசை பெருந்தன்மையுடன் நிகழ்ச்சிக்கு வரச் சம்மதித்து, தோளில் மாட்டிய பையுடன் வந்தும் விட்டார்.

வாத்தியார் பாலு மகேந்திரா அவர்களின் திரைப்பள்ளியில் பயின்ற நிறைய இளைஞர்கள் மணியின் சிஷ்யர்கள் என்று அறிவேன். அவர்கள்தான் அரங்கை நிறைத்தனர். கவிஞரும், ஆவணப்பட இயக்குநருமான நண்பர் ரவி சுப்பிரமணியம், எழுத்தாளர், திரைப்பட இயக்குநர் எங்க ஊர் மக்கா  தாமிரா, ‘என்றுதானே சொன்னார்கள்’ கவிதைத் தொகுப்பு ஆசிரியரும், விரைவில் திரைப்படம் இயக்க இருப்பவருமான கவிஞர் சாம்ராஜ் உட்பட தெரிந்த சில முகங்களும், தெரியாத பல முகங்களுமாக நிகழ்ச்சி துவங்கியது. ரவி சுப்பிரமணியம் வழக்கமாக என்னிடம் சொல்வதைச் சொல்லிவிட்டு பாடித் துவக்கினார். ‘உங்க முன்னாடி பாடறேன். பிழையிருந்தா பொறுத்துக்கணும்’. அதற்கு இரு தினங்களுக்கு முன் வேறோர் நிகழ்ச்சியில் ஒரு பாடகர் சுபபந்துவராளி பாடினார். துவக்கத்தில் மட்டும்தான் சுபம் இருந்தது. அதை ரவியும், நானுமே கேட்டு மகிழ்ந்திருந்தோம்.  ‘சுதியில்லாம அந்தாள் பாடினதையே கேட்டாச்சு. உங்க பாட்டுல நிச்சயமா சுதி விலகாது. பாடுங்க ரவி’ என்று உற்சாகப்படுத்தினேன். பக்க வாத்தியம் ஏதும் இல்லாமல் சுதிசுத்தமாகப் பாடினார் ரவி.

முதலிலேயே கவிஞர் இசை பேசினார். எழுதிக் கொண்டு வந்திருந்த தாள்களைப் புரட்டி பாயிண்ட் பாயிண்டாக ஒரு கறாரான விமர்சகராகவே பேசினார் இசை. குரல் நடுங்கினாலும், உடல் மொழியில் ஜெனரல் சக்கரவர்த்தி போல் ஒரு மிடுக்கு.  ‘இதையெல்லாம் ஏன் எழுத வேண்டும்?’ என்கிற மாதிரியான கேள்வியை முன் வைத்தார். பாராட்ட வேண்டிய இடங்களையும் பாராட்ட மறக்கவில்லை. அடுத்து இளவரசு அண்ணாச்சி பேசினார். அவரது அறியா முகத்தை அன்று பலரும் அறிந்து கொண்டனர். ஆழ்ந்த படிப்பாளி அவர். தினமும் பேசிக் கொள்கிற  மிக நெருக்கமான நண்பர்கள் நாங்கள்  என்பதால் அவரது பேச்சில் எனக்கு ஆச்சரியமில்லை. மணியைப் பற்றியே அமைந்திருந்தது அவரது பேச்சு.

இறுதியாக நான் அழைக்கப்பட்டேன். இக்ஸா மையத்தின் கட்டுமானத்தின் போது என்னமோ மலையாள மாந்திரீகம் நடந்திருக்க வேண்டும். மைக்கில் நாம் பேசும் வார்த்தைகள் சுடச்சுட உடனுக்குடன் மலையாளத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு நம் காதிலேயே கேட்கிறது. ‘ஆங் எந்தா? எந்து பறயு?’ என்று மனதுக்குள் கேட்டபடியே பேச்சைத் தொடர்வது சிரமமாக இருந்தது. நான் பேசிய அதே இடத்தில் அதற்கு முந்தைய நாள் நண்பர் ஜெயமோகன் தங்குதடையில்லாமல் நீண்ட நேரம் பேசினார். ஒருவேளை நாயர்களை மாந்திரீகம் தீண்டாது போல!

இசை தன் பேச்சில்  மணி எழுதியிருக்கும் ‘இதனால் அறியவரும் நீதி’ கதை வாசிப்பதில் தனக்கு ஏற்பட்ட தயக்கத்தைச் சொல்லியிருந்தார்.

தற்கொலைக்கு தயாராகுபவன்
பித்து நிலையில்
என்னென்னவோ செய்கிறான்
அவன் கையில்
குடும்ப புகைப்படமொன்று
கிடைக்கிறது.
அதிலிருந்து தனியே தன்னுருவை
பிரித்தெடுக்கும் முயற்சியில்
கத்தரிக்கத் துவங்குகிறான்
எவ்வளவு நுட்பமாக செயல்பட்டும்
கைகோர்த்திருக்கிற
தங்கையின் சுண்டுவிரல் நுனி
கூடவே வருவேனென்கிறது

‘இதனால் அறியவரும் நீதி’ குறித்து இசை பேசியபோது இந்தக் கவிதை நினைவுக்கு வந்து, ‘தற்கொலைக்கு தயாராகுபவன்கற கவிதய எளுதி படிக்கிறவனைக் கொலை பண்ணின பாவிப்பய இப்படி சொல்லுதானெய்யா! இவனையெல்லாம் தூக்கிப் போட்டு மிதிச்சா என்ன?’ என்று மனதுக்குள் நினைத்து, தம்பியின் ஹிப் சைஸைப் பார்த்து நினைத்ததை உடனே மனதுக்குள் அழித்தேன்.

அடுத்து பேசிய பதிப்பாளர் சரோலாமா, தொகுப்பிலுள்ள ‘ஈஸாவஸ்யம் இதம் சர்வம்’ என்கிற கதை குறித்து ஒரு விஷயம் சொன்னார். அந்தக் கதையில் புதுமைப்பித்தனின் ‘கடவுளும், கந்தசாமிப்பிள்ளையும்’ போல கடவுள் ஒரு கதாபாத்திரமாக வருவார். தான் ஒரு சிவபக்தன் என்பதால் அந்தக் கதை தனக்கு நெருடலாக இருந்ததாகவும், அதனால் அதன் தலைப்பை மணியின் ஒப்புதலோடு மாற்றிவிட்டதாகவும் சரோலாமா சொன்னார். ‘நாளைபின்னே ஒரு நல்லது கெட்டதுக்கு அவாள் மூஞ்சில என்னால முளிக்க முடியுமாய்யா?’ என்பதாக இருந்தது அவர் பேச்சு.

ஒரு சிவபக்தனுக்கும், கடவுளுக்கும் இடையே ஆன உறவு என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியது. அதைவிட ஆச்சரியம் சரோலாமா ஒரு சிவபக்தனுக்குரிய எந்த அலங்காரமுமில்லாமல் சாதாரணமாகக் காட்சியளித்தது. நான் பார்த்த சிவபக்தர்கள் எல்லாரும் தெருமுக்கில் வரும் போதே திருநீறும், சிமிண்டும் கலந்த மணம் ஒன்று நம்மை வந்து சேரும். எழுந்தால், அமர்ந்தால், சாய்ந்தால் சிவநாமத்தை உச்சரிப்பார்கள். மணிக்கொரு தடவை சீலிங் ஃபேனைப் பார்த்தும் சிவநாமம் சொல்வார்கள். ஆனால் சரோலாமாவோ, மணி வீட்டு மீன் குழம்புக்கு அடிமையான சிவபக்தராக இருக்கிறார்.

இறுதியாக மணி ஏற்புரை நிகழ்த்தினார். மணி வழக்கமாக யாரையாவது கேலியாகவோ, கோபமாகவோ திட்டும் போது ‘ஜித்துமா’ என்கிற வார்த்தையை பயன்படுத்துவார்.
உதாரணத்துக்கு ஒன்று.

“உண்மையில் வெறுப்பின் அடியில் விருப்பம் இருக்கிறது என்பதெல்லாம் கப்ஸா தான். எனக்கு தெரிந்து ஹேட் அண்ட் லவ் என்பது பொறாமையின் நிஜ முகம். காதலில், பிடித்தவர் கரத்தை விட்டு விட ஈகோ சம்மதிப்பதில்லை என்பதே அறிவதற்கான முள். கைவசத்தில் இருந்தால் அப்புறமாய் கொன்று கொள்ளலாம் என்கிற நப்பாசை கூட இருக்கும். குறைந்த பட்ஷம் குற்றவாளி என்று நிரூபித்து கீழடக்குவது. ஆக்ரமிப்பின்றி வேறொன்றில்லை என்று அறிந்த போதிலும் எவ்வளவு சப்பைக்கட்டுகள் வேண்டியிருக்கிறது ஜித்துமா.”

நண்பர்கள் மத்தியில் அவருடைய ‘ஜித்துமா’ பிரபலமான ஒன்று. எங்கே அவர் பேசும் போது அந்த வார்த்தையை பயன்படுத்துவாரோ என்று நினைத்தேன். ஆனால் மிகச் சுருக்கமாக, வழக்கமாக நண்பர்களுடன் பேசுவது போல இயல்பாகப் பேசி ‘எல்லாருக்கும் தேங்க்ஸ்’ என்றார்.

முன் வரிசையில் மணியின் மனைவியும், அவரது மகனும் அமர்ந்திருந்தனர். நிகழ்ச்சி முழுக்க மணியைப் பற்றி மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த மணியின் மனைவி, ‘அப்ப நெஜமாவே இந்தாளு கெட்டிக்காரன்தானா? நாம நினைக்கிற மாதிரி இல்லியா?’ என்கிற குழப்பமும், ஆச்சரியமும் முகத்தில் தெரிந்து விடாதவண்ணம் கவனமாக அமர்ந்திருந்தார். கழுத்தில் ஒரு பைனாகுலருடன் அமர்ந்திருந்த மணியின் சின்னஞ்சிறு மகன் யாழன் எல்லோரையும் ஒரு வெறித்த பார்வை பார்த்தபடி இருந்தான். அதைப் பார்க்கும் போது, ‘ஜித்துமா’ என்று அவன் சொல்வது போலத்தான் இருந்தது.

 

 

ரஹ்மான் என்ற ராஜசேகர் . . .

‘வணக்கம் ஸார்! நீங்க நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ்ல வாரியன்னு ஜே கே அண்ணன் சொன்னாவொ!’

ரயிலிருந்து இறங்குவதற்கு முன்பே கையிலுள்ள பெட்டியை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடுங்கிக் கொள்வார் ரஹ்மான். மேலப்பாளையத்து இளைஞன். திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி பகுதிகளுக்கான திரைப்படப் படப்பிடிப்புகளுக்கு உறுதுணையாக இருக்கும் ‘லொக்கேஷன் மேனேஜர்’ ஜே கே’யின் உதவியாளர். கருத்த மினுமினுக்கும் மேனி. தொங்குமீசை.  படிய வாரியும் அடங்காமல் கலைந்து நிற்கும் சிகை. மினுமினுக்கும் வெவ்வேறு வண்ணங்களில் சட்டை அணிந்திருப்பார்.

‘ஸார்!சூட்டிங் வரும் போதுதான் இப்படி வாரான். கல்யாண வீட்டுக்குல்லாம் அவாள் போற தோரணயப் பாக்கணுமே! கவுன்ஸிலர் மாரி பாலீஸ்டர் வேட்டியும், ஃபுல் கை சட்டையுமா, அத ஏன் கேக்கிய?’ ஜே.கே சொல்வார்.

தூரத்தில் வரும் போதே   புனுகு வாசம் வீசி ரஹ்மானைக் காட்டிக் கொடுக்கும் வாசனைத் திரவியம்.

 

 

 

‘இந்த புனுகு செண்ட்டை மாத்தவே மாட்டியாடே?’

‘ஸார்! இது சவ்வாதுல்லா! நம்ம சர்வோதயாதானே சப்ளை! ’

திருநவேலியின் வட்டார வழக்கு சொற்களை அதன் மாறா ராகத்துடன் ரஹ்மான் பேசும் போது கேட்பதற்கு அத்தனை சுகமாக இருக்கும்.

படப்பிடிப்புக்குத் தேவையான ‘Crowd’ ஏற்பாடு பண்ணும் பொறுப்பை பெரும்பாலும் ரஹ்மானிடம்தான் கொடுப்பார், ஜே கே. திருநெல்வேலியைச் சுற்றியுள்ள கிராமத்து ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் கல்லூரி வகுப்பை மட்டம் போடும் மாணவ, மாணவிகளை அழைத்துக் கொண்டு வந்து விடுவார் ரஹ்மான்.

‘படிக்கிற பிள்ளேள ஷூட்டிங்குக்குக் கூட்டிட்டு வரலாமாடே? தப்புல்லா?’

‘ஸார்! நம்ம என்ன மாட்டக் கூட்டிட்டுப் போற மாரி க(ட்)ச்சிக் கூட்டதுக்குக்காக் கூட்டிட்டுப் போறோம்?! அந்தப் பிள்ளேளே இத கௌரதையா நெனச்சு வருது!’

படப்பிடிப்பின் போது மைக்கில் யாரை பெயர் சொல்லி அழைத்தாலும் ஓடோடி வந்து முதலில் நிற்பது ரஹ்மான்தான். ‘ஸார் கூப்ட்டேளா?’ சமயத்தில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் எச்சில் கையோடும் வந்து நிற்பதுண்டு. ஆனால் ரஹ்மானை அழைக்கும் போது ஆள் வராமல் தகவல் வரும். ‘ஸார்! சாப்பாட்டு வண்டிலக் கெடந்து உறங்குதான்’. பேக் அப் சமயம் ரஹ்மானே வந்து, ‘ராத்திரி பூரா க்ரௌடு ரெடி பண்ணதுக்கு அலைச்சல்லா. அதான் கொஞ்சம் கண் அசந்துட்டேன். கூப்ட்டேளா ஸார்?’ என்று கேட்கும் போது நாம் எதற்காக அழைத்தோம் என்பது மறந்து போயிருக்கும்.

அநேகமாக திருநவேலியைச் சுற்றியுள்ள எல்லா பகுதிகளிலும் எல்லோரையும் ரஹ்மானுக்கும், எல்லோருக்கும் ரஹ்மானையும் தெரியும். அனைவருடனும் இணக்கமான உறவு. லொக்கேஷன் பார்க்கச் செல்லும் போது காரின் முன் சீட்டில் அமர்ந்திருக்கும் ரஹ்மானிடம் திடீரென்று பரபரப்பு தெரிய வரும்.

டிரைவரிடம், ‘எண்ணே! கொஞ்சம் லெஃப்ட்ல ஒடிங்க. அங்கனதான் அந்தோணி ஸார்வாள் உக்காந்திருப்பாங்க. அவங்கக்கிட்டக் கேட்டா இன்னும் நாலு இடம் சொல்லுவாங்க!’.

‘இந்த ஊர்ல நம்ம மாமா ஒரு ஆள் உண்டு. பேரு ஞாவத்துக்கு வரல. வளத்தியா இருப்பாரு. மணிரத்னம் ஸார் படத்துக்கு நெறய எடம் காமிச்சாரு. ஓரமா நிப்பாட்டுங்க. முடி வெட்டுத கடைலதான் பேப்பர் படிச்சுக்கிட்டு இருப்பாரு.’

‘எல அவரு செத்து ஒரு வருசமாச்சு! நீ வண்டில ஏறு. அடுத்த ஊருக்குப் போவோம்’ என்பார் ஜே கே.

‘என்னண்ணே சொல்லுதிய? நல்லா பேசிப் பளகுவாரு. ஒரு வார்த்த சொல்லாமப் போயிட்டாரே! ச்சே! என்னய்யா ஒலகம் இது!’

இந்த மனிதன் சீரியஸான ஆள்தானா என்ற சந்தேகப்பட முடியாத முகபாவத்துடனே ரஹ்மானின் உதடுகள் முணுமுணுக்கும்.

படப்பிடிப்புக் குழுவினருடன் நெல்லையப்பர் கோயிலுக்குள் சென்றோம். எல்லோருக்கும் தலைமை தாங்குவது போல எங்களுக்கு முன்னால் விறுவிறுவெனச் சென்று கொண்டிருந்த ரஹ்மானைப் பார்த்து எனக்கு திக்கென்றிருந்தது. சட்டென்று சமயோசிதம் தோன்றி ‘ராஜசேகர்! ராஜசேகர்’ என்று ரஹ்மானை அழைத்தேன். முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த ரஹ்மான் சடாரெனத் திரும்பி கூட்டத்துக்குள் புகுந்து ‘ராஜசேகர் ஸார்! ராஜசேகர் ஸார்! உங்களைத்தான் ஸார் கூப்பிடுதாங்க’ என்று அங்கு இல்லாத ராஜசேகர் ஸாரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க, எட்டி ரஹ்மானின் கையைப் பிடித்து, ‘கோட்டிக்காரப்பயலே! உன்னத்தாம்ல ராஜசேகர்னுக் கூப்பிட்டேன். கோயில்லேருந்து வெளியே போற வரைக்கும் நீதான் ராஜசேகர் என்னா?’ என்றேன். ஒரு மாதிரியான மகிழ்ச்சியுடன், ‘சரி ஸார்’ என்றான். முகத்தில் நாணம் கலந்த சிரிப்பு.

 

நான் ஏன் ரஹ்மானுக்கு ராஜசேகர் என்ற பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்பது எனக்கே ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது. ‘ர’னாவுக்கு ‘ரா’வன்னா சரியாக இருக்கும் என்று நினைத்தேனா அல்லது முந்தின நாள் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த ‘திரிசூலம்’ படத்தின் திரிசூலங்களின் மூத்த சூலமான சிவாஜியின் பெயரான ராஜசேகரன் என்ற பெயர் என் மனதில் தங்கிவிட்டதா? ‘இந்த சிலைகளையெல்லாம் கொண்டு போய் வெளிநாட்டுல விக்கறதும், நம்ம தாயாரைக் கொண்டு போய் விக்கறதும் ஒண்ணுதான்’ என்று நம்பியாரிடம் கர்ஜிக்கிற ‘திரிசூலம்’ ராஜசேகராகத்தான் இருக்க வேண்டும். இப்படியெல்லாம் நினைத்தபடியே சென்று கொண்டிருந்தேன். குழுவினரிடமும் ரஹ்மானை கோயிலுக்குள் ராஜசேகர் என்றுதான் அழைக்க வேண்டும் என்று சொல்லி விட்டேன். உதவி இயக்குநர் தியாகு அஜீரண முகத்துடன் அருகில் வந்துக் காதைக் கடித்தான்.

’ஸார்! தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க! இந்த ராஜசேகர்ங்கற நேம் ரொம்ப ஓல்டா இருக்கு. எனக்கு வாய்லயே வர மாட்டேங்குது’.

‘கொஞ்ச நேரத்துக்கு நீ அவனைக் கூப்பிடாம இரு, தியாகு. படுத்தாதே’ என்றேன்.

திருப்தி இல்லாத முகத்துடன் தியாகு கடந்து சென்றான். ராஜசேகர் என்கிற புதிய பெயர் தந்த உற்சாகத்தின் காரணமாகவோ என்னவோ எல்லோருக்கும் முன்னால் படு சுறுசுறுப்பாக சென்று கொண்டிருந்தான், ‘ரஹ்மான் என்ற ராஜசேகர்’.

நெல்லையப்பரை நெருங்கும் போது ராஜசேகர் என் பக்கம் திரும்பி, ‘ஸார்! நீங்க முன்னாடி நில்லுங்க’ என்று பெருந்தன்மையாக இடம் பிடித்துக் கொடுத்தான். நெல்லையப்பருக்குக் காட்டப்பட்ட தீபாராதனையை வணங்கியபடியே கருவறைக்கு வெளியே நின்று கொண்டிருந்தோம். தியாகுவைப் பார்த்தேன். கை வணங்கியபடி இருந்தாலும், கண்கள் நெல்லையப்பரைப் பார்க்காமல் ரஹ்மானைப் பார்த்தபடி இருந்தது. ‘இவனைப் போயி ராஜசேகருங்கறாங்களே!’ என்பதாகவே இருந்தது, தியாகுவின் முகபாவம்.

தீபாராதனைத் தட்டுடன் கருவறைக்குள்ளிருந்து வெளியே வந்த கணேசப் பட்டர், விபூதியை வழங்கியபடியே வந்து ராஜசேகரைப் பார்த்ததும் சத்தமாக, ‘ஏய் ரகுமானு! ஒன்ன என்னடே ஆளயே காங்கல?’ என்றார்.

 

புகைப்படம்:ராமலக்‌ஷ்மி ராஜன்

 

 

ஒரு சிறு இசையுடன் மூன்று நாட்கள் . . .

அதிகாலை ஐந்து மணியளவில் ஜான் சுந்தரும், சாம்ஸனும் கோவை ரயில் நிலையத்தில் வரவேற்றனர். கூடவே ‘விஷ்ணுபுரம்’ இலக்கிய வட்டத்தைச் சேர்ந்த ‘ஷிமோகா’ ரவி. ரவியை அதற்கு முன் ஒரே ஒரு முறைதான் பார்த்திருக்கிறேனென்றாலும் அவரது முகம் மறக்கவில்லை. நான்கு வருடங்களுக்கு முன் கவிஞர் தேவதேவனுக்கு வழங்க இருந்த விஷ்ணுபுரம் விருது நிகழ்ச்சிக்காக இளையராஜாவுடன் நான் சென்றிருந்த போது, மேற்படி ரவிதான் எங்களை நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் சென்றார். முன் சீட்டில் டிரைவருக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தவர், காரின் பின்சீட்டில் இளையராஜாவுடன் அமர்ந்திருந்த என்னைத் திரும்பிப் பார்த்து, ‘தேவனின் கோயில் பிரமாதம்ங்க’ என்று சொல்லி என் வயிற்றில் சுடச் சுட புளிக்குழம்பைக் கரைத்த புண்ணியவான். ரயில் நிலையத்தின் வாசலில் எனக்காக இரண்டு கார்கள் தயாராக நின்றன. ‘நான் ஒரு கார்லயே போயிக்கிடறேனே’ என்று கெஞ்சும் தொனியில் தேவனின் கோயிலிடம் கேட்டேன். விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்து நண்பர்களுக்கே உரிய பரந்த மனதுடன் உடனே சம்மதித்தார்.

‘காபி குடிக்கலாமாண்ணா?’ என்று கேட்டார், ஜான். ‘இதென்ன கேள்வி? குடிக்கணும்’ என்றேன். அநேகமாக கோவையிலுள்ள எல்லா சைவ ஹோட்டல்கள் முன்னும் காரை நிறுத்துவது போல போக்கு காட்டி, ‘இங்கே வேண்டாம்ணா. வேற எடத்துக்குப் போகலாம்’ என்று சொல்லி, அரைமயக்கத்துக்கு என்னைத் தள்ளி, ஏதோ ஒரு ஹோட்டலில் இறக்கிய போது விடியத் துவங்கியிருந்தது. ஏற்கனவே ரயிலில் வரும் போது அதிகாலை நாலு மணிக்கு ஜான் ஃபோன் பண்ணி, ‘எங்கே வந்துக்கிட்டிருக்கீங்கண்ணா?’ என்று கேட்டு அப்போதுதான் உறங்கத் துவங்கியிருந்த என்னை எழுப்பியிருந்தார். தூக்கமின்மையுடன் சேர்ந்து காப்பி தாகம் பசியாக மாறத் துவங்கியிருந்தது. தான் ஒரு கவிஞர் என்பதால் குறிப்புணர்ந்த ஜான் சுந்தர், ‘டிஃபன் தயாராகியிருக்கும். ஏதாவது லைட்டா சாப்பிட்டுட்டு காஃபி சாப்பிடலாம்ணா’ என்றார். சூடாக பொங்கல் வந்தது. ‘லைஃப்ல இதுதாண்ணா ஃபர்ஸ்ட் டைம். இவ்வளவு சீக்கிரமா அதுவும் பல் விளக்காம சாப்பிட்டதே இல்ல’ என்றார், சாம்ஸன். ‘ஜான் என்ன பல்லா வெளக்கறாரு. சும்மா சாப்பிடுங்க சாம்ஸன்’ என்றேன். சாம்ஸனும் ஒரு கவிஞர் என்பதால் முதலில் அவர்தான் சாப்பிட்டு முடித்தார்.

வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியும், நானும் தங்குவதற்காக சகோதரர் மரபின் மைந்தன் முத்தையா ஏற்பாடு செய்திருந்த விடுதிக்கு நாங்கள் சென்ற சில நிமிடங்களில் அண்ணாச்சி திருநவேலியிருந்து வந்தார்கள். அவர் குளித்து தயாராகி வரும் வரை என்னுடன் ஜானும், சாம்ஸனும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்தைச் சேர்ந்த அரங்கசாமியும், விஜய சூரியனும் வந்தார்கள். அரங்கசாமி கட்டித் தழுவி என் தாடியைத் தடவிக் கொஞ்சினார். வழக்கமாக ஜெயமோகன் என் தலையைத் தடவிக் கொடுத்து, ‘உயர்ரக நாய்க்குட்டியை தடவிக் குடுக்கற மாதிரியே இருக்கு’ என்பார். ஜெயமோகன் அளவுக்கு இல்லையென்றாலும் அரங்கசாமி, ‘ஃபோட்டோல தாடி உங்களுக்கு ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு. நேர்ல இவ்வளவு அழகா இருக்கும்னு நெனைக்கலேண்ணா’ என்றார். நம்பிச் சிரித்தேன்.

அப்படி இப்படி என்று மணி ஒன்பதானது. அண்ணாச்சியுடன் என்னையும் ஆனந்தா ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். மரபின் மைந்தன் வந்து சேர்ந்தார். மரபின் மைந்தனும், நானும் அண்ணாச்சியுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். வழக்கம் போல அண்ணாச்சி அதிகம் பேசாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அண்ணாச்சியுடன் பேச இயலாத பலர் என்னை அழைத்திருந்தனர். பேராசிரியர் கு. ஞானசம்பந்தன், நடிகர் இளவரசு, வின்சென்ட் ஆரோக்கியசாமி அண்ணாச்சி, நண்பன்கள் குஞ்சு, தங்கதுரை,பகவதி, ராமசுப்ரமணியன் என பலரும் சாகித்ய அகாதமி விருதுக்காக எனக்கு வாழ்த்து சொன்னார்கள்.

மதியத்துக்கு மேல் கோவை காஸ்மோபாலிட்டன் கிளப்பில் தங்கியிருந்த ‘பாட்டையா’ பாரதி மணியைப் பார்க்க அண்ணாச்சியும், நானும் கிளம்பிச் சென்றோம். புகையிலை மணக்கும் அறைக்குள் நுழைந்த போது அறையில் பாட்டையாவுடன் அவரது ரசிகர்கள் சிலரும், ரசிகை ஒருவரும் அமர்ந்திருந்தார். கட்டிலில் அமர்ந்திருபடியே எங்களை வாய் நிறைய சிரிப்புடனும், சந்தோஷக் கூக்குரலுடனும் வரவேற்ற பாட்டையா என்னைக் கழுத்தோடு கட்டிக் கொண்டு, ‘எத்தனை நாளாச்சுடா உன்னைப் பாத்து’ என்றார். அந்த ஒரு அணைப்பு ஆயுசுக்கும் போதும். ‘ரொம்ம்ம்ம்ப்ப சந்ந்த்ந்த்ந்த்த்தோஷம் கல்யாணி’ என்றபடி அண்ணாச்சியையும் அணைத்துக் கொண்டார். பார்க்கிற, பழகுகிற மனிதர்களிடத்திலெல்லாம் தனது உள்ளார்ந்த அன்பை வாரி வாரி வழங்குவது ஒன்றையே பிரதானமாகச் செய்து வரும் அற்புதக் கிழவர் அவர். அறையிலிருந்த மற்றவர் விடைபெற்றுக் கிளம்பும் போது, அவரது அழகிய தோழியைச் சுட்டிக் காட்டி, ‘எல! அவதான் என் காதலி’ என்றார் பாட்டையா. எரிகிற நெருப்பில் இன்னும் கொஞ்சம் மண்ணெண்ணையை ஊற்றும் விதமாக அந்த அம்மையாரும் நின்று திரும்பி நாங்கள் இருக்கும் திசையைப் பார்த்து, ‘ஆமா. நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப வருஷமா காதலிச்சுக்கிட்டு இருக்கோம்’ என்று சொல்லி விட்டுச் சென்றார். பாட்டையாவை மனதார திருநவேலி பாஷையில் நான் ஏசிய சொற்கள் அந்த அறையில் இருந்த மற்றவர் காதுகளில் விழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. பாட்டையாவின் மனச்செவியில் அவர் கேட்டிருப்பதை என்னை அவர் பார்த்த நாரோயில் பார்வை சொல்லாமல் சொல்லியது.

இதற்கு மேலும் அங்கு இருக்க வேண்டாம் என்று கிளம்ப எத்தனிக்கும் போது, விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்துத் தோழர்கள் வந்து அறையை நிரப்பினர். தெரிந்த முகங்களுடன் தெரியாத ஒருசில முகங்களும் இருந்தன. அவர்களில் ஒருவர் தேவையில்லாத அளவுக்கு உயரமாக இருந்தார். எவ்வளவு பெரிய வாசலிலும் ஒருச்சாய்த்துதான் நுழைய வேண்டிய ஆகிருதி. சீலிங் ஃபேனைப் பார்த்துதான் ‘ஹலோ’ சொல்ல வேண்டியிருந்தது. ‘ஏன் பிரதர்! கடலூர் சீனுவைக் காணோமே! உங்க கோட்டுக்குள்ள இருக்கானா? பாவம் மூச்சு முட்டப் போகுது. அவனை இறக்கி விடுங்களேன்’ என்று சொல்ல வாய் பரபரத்தது. அப்போதுதான் அவர் ஏதோ வடமாநிலத்தின் கலெக்டர் என்கிற தகவல் சொல்லப்பட்டது. இன்னொரு முறை சீலிங் ஃபேனுக்கு ஹலோ சொல்லிவிட்டு, அதற்கு மேலும் அங்கிருக்காமல் பயந்துக் கிளம்பினோம்.

மறுநாள் காலை மரபின் மைந்தன் முத்தையா குறுஞ்செய்தி மூலம் காலை வணக்கம் சொல்லி எழுப்பினார். அண்ணாச்சியை தொந்தரவு செய்யாமல் இருவரும் நடைப் பயிற்சிக்குக் கிளம்பினோம். ’25 ஆம் தேதி விழாவுக்கு கல்யாண்ஜி ரெண்டு நாள் முன்னாடியே வந்திடறாங்க. நீங்களும் ஏன் சீக்கிரமே வரக் கூடாது?’ என்று மரபின் மைந்தன் அழைத்திருந்தார். கூடவே இன்னொரு செய்தியையும் சொல்லி என் வருகையை அவரே உறுதி செய்திருந்தார். ‘நம்ம அலுவலகத்துக்குக் கீழே ஒரு கோல்டன் ரெட்ரைவர் குட்டி வந்திருக்கான். பய படுசுட்டி’. நாங்கள் தங்கியிருந்த விடுதிக்கு அருகிலேயே இருந்த மரபின் மைந்தனின் அலுவலகத்துக்குச் சென்றோம். பாய்ந்து வந்தான், பயல். பொன்நிறத்தில் புசுபுசுவென இருந்தான். ஏழு மாதத்து அழகன். வாரி அள்ளி அணைத்துக் கொண்டேன். பொதுவாக லேப்ரடார் வகை நாய்கள் பாசமலர்கள். அவை முறைக்கும் இனமல்ல. குழையும் இனம். பொறுமையாகக் காத்திருந்து ‘போகலாமா’ என்று மரபின் மைந்தன் கேட்கும் வரைக்கும் கொஞ்சினேன். மனமே இல்லாமல் பிரிந்து வந்தேன்.

விடுதிக்கு வரவும் அண்ணாச்சி குளித்துக் கிளம்பியிருந்தார். கைபேசியில் கமல் அண்ணாச்சியின் ஒன்றிரண்டு தவறிய அழைப்புகள் இருந்தன. திரும்ப அழைத்தேன்.

‘என்னய்யா இது? வண்ணதாசனும் ஃபோன எடுக்க மாட்டெங்காரு! ஒங்க லைனும் கிடைக்கல’ என்றார்.

‘ஒரு நிமிஷம் இருங்க’ என்று அருகிலிருந்த அண்ணாச்சியிடம் கொடுத்தேன். இரண்டு அண்ணாச்சிகளும் சில நிமிடங்கள் பேசினர். ‘ரொம்ப மகிழ்ச்சி கமல். உங்க கூட பேசலேன்னா என்ன? அதான் சுகா கூட பேசறேனே’ என்பதாக அண்ணாச்சி பேசி விட்டு ஃபோனைக் கொடுத்தார். ‘பொறாமையா இருக்குய்யா. வண்ணதாசன் கூடல்லா இருக்கிய’ என்றார் அவர் பங்குக்கு, கமல் அண்ணாச்சி. அடுத்தடுத்து மற்ற நண்பர்களும் ஃபோனில் பேச, நாகர்கோயிலிலிருந்து ஜெயமோகன் வந்து சேர்ந்தார். விடுதிக்குக் கூட செல்லாமல் நேரே வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியைப் பார்க்க வந்தார். ‘நாம பாத்து எத்தனை மாசமாச்சு’ என்று வழக்கம் போல நாங்களிருவரும் கட்டிக் கொஞ்சிக் கொண்டோம். ‘யார் தொப்பை பெருசு?’ என்று ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளவும் தவறவில்லை.

பதினோறு மணிவாக்கில் குஜராத் சம்மேளனக் கட்டிடத்தில் நடந்த இலக்கிய அமர்வுக்குச் சென்றோம். அரங்கம் முழுக்க சிரிப்பலைகளும் ஆரவாரமும் அதிர நாஞ்சில் நாடன் சித்தப்பா பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியை எழுந்து நின்று வரவேற்று அருகில் அமர வைத்துக் கொண்டு தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தார். சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்து விட்டு மீண்டும் விடுதிக்குத் திரும்பினோம். மதியம் ஜான் சுந்தரின் குழந்தைகள் வந்தனர். புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டு, சுவாரஸ்யமாக மாலை வரை சூழலை அமைத்துக் கொடுத்தனர் பிள்ளைகள். எழுத்தாளர் கனகதூரிகா தனது கணவருடன் வந்திருந்தார். அன்று அவரது பிறந்த நாள். அவரது ‘கால்புழுதி’ நாவலுக்கு நான் அணிந்துரை எழுதியிருக்கிறேன். நேரில் அப்போதுதான் அவரைப் பார்க்கிறேன். அண்ணாச்சியுடனும், எங்களுடனும் சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு தம்பதியர் கிளம்பிச் சென்றனர். இரவு உணவுக்கு ஜான் சுந்தர் அவரது இல்லத்துக்கு அழைத்துக் கொண்டிருந்தார். அண்ணாச்சி என்னை நோக்கி கை காட்ட நான் மறுத்தேன். ‘ஜான்! வீட்டுக்கு வர்றோம். ஆனா சாப்பாடுல்லாம் செய்யச் சொல்லாதீங்க. நாளைக்கு கிறுஸ்த்மஸ்ல! அவங்களுக்கு ஆயிரம் வேலையிருக்கும். சிரமப்படுத்தாதீங்க’ என்றேன். ஜான் சுந்தர் சமாதானமடையவில்லை. அவரது இல்லாளுக்கு ஃபோன் செய்து என் கையில் கொடுத்தார்.

‘வர முடியுமா, முடியாதாண்ணா?’ டீச்சர் மிரட்டினார். ‘இதோ கிளம்பி வர்றோம்’ என்று கிளம்பிச் சென்றோம். அடுத்த சில நிமிடங்களில் ஜானின் சின்னஞ்சிறிய வீட்டின் வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தோம். பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகள் புடைசூழ ரோஜா பாப்பா பாட ஆரம்பித்தாள்.

மண்ணுக்கு மரம் பாரமா மரத்துக்கு இலை பாரமா?
கொடிக்குக் காய் பாரமா பெற்றெடுத்த குழந்தை தாய்க்கு பாரமா?

பாடி முடிக்கவும், ‘ஜான்! இவள் வெறும் பாடகியில்ல. பெர்ஃபார்மர்’ என்றேன். குழந்தை அத்தனை உணர்ச்சிபூர்வமாகப் பாடினாள். திருமதி ஜான் தந்த சிற்றுண்டியையும், தேநீரையும் அருந்திவிட்டுக் கிளம்ப எத்தனித்த போது, ‘பாப்பா! முழுமதி பாடிக் காட்டேன்’ என்றார், ஜான். ‘நாலு லைன் தான்ப்பா தெரியும்’ என்றாள் ரோஜா. கொஞ்சம் பிகு பண்ணிக் கொண்டு அவளாகப் பாடத் துவங்கினாள்.

முழுமதி அவளது முகமாகும்
மல்லிகை அவளது மணமாகும்
மின்னல்கள் அவளது விழியாகும்
மௌனங்கள் அவளது மொழியாகும்

குழந்தை பாடி முடிக்கும் போது எங்கோ உள்ளில் உடைந்து பெருகியது. கண்களைத் துடைத்து முடியவில்லை. அதற்கு மேல் அங்கு பேச ஒன்றுமில்லாமல் போனது. ‘அய்ய! என்ன பெரியப்பா அழுகறீங்க?’ என்றாள் ரோஜா. பதில் சொல்ல இயலாமல் கிளம்பி வந்தோம். அண்ணாச்சியும் கலங்கித்தான் இருந்தார். சாம்ஸனின் காரில் ஏறி அவரது வீட்டுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தோம். காருக்குள் நிலவிய நிசப்தம் ஜானை பயமுறுத்தியிருக்க வேண்டும். ‘ரொம்பக் கொடுமையா இருக்கு. யாராவது பேசுங்க’ என்றார். வழியெங்கும் ஒட்டப்பட்டிருந்த அஞ்சலி சுவரொட்டிகளில் சிரித்துக் கொண்டிருந்த ஜெயலலிதாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்து, ‘இந்தம்மா செத்துப் போச்சுன்னே நம்ப முடியலல்ல?’ என்றேன். ஏதோ பேச வேண்டுமென்பதற்காக அதை சொல்கிறேன் என்பது எனக்கே புரிந்தது. இதற்குள் கார், சாம்ஸனின் இல்லம் வந்தடைந்தது. ‘லிஃப்ட்ல போலாம்’ என்று சொன்ன சாம்ஸனை பொருட்படுத்தாது படிகளில் ஏறினோம்.

கிறுஸ்த்மஸ் கொண்டாட்டத்துக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த சாம்ஸனின் இல்லத்துக்குள் நுழைந்த எங்களை சாம்ஸனின் மகள் வரவேற்று சிரித்து, பின் வெட்கப்பட்டு சோஃபாவில் சாய்ந்து கொண்டாள். நாகர்கோயில்க்காரரான சாம்ஸனின் மாமனார் கட்டம் போட்ட சாரமும், முழுக்கை சட்டையும் அணிந்திருந்தார். திங்கள்சந்தையில் அவரது சாயலையொத்த மனிதர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். சாம்ஸனின் இரண்டாவது குழந்தையை தூக்கி வைத்திருந்த சாம்ஸனின் மாமியார் தச்சநல்லூர் இசக்கியம்மை அத்தையை ஞாபகப்படுத்தினார்.

‘ஹெமிலாதான் எனக்கு எல்லாமே! இன்னிக்கு நான் ஒரு ஆளா இருக்கேன்னா அதுக்கு அவதான் காரணம். தனி ஒரு மனுஷியா நின்னு என்னையும், என் குடும்பத்தையும் காப்பாத்தி இன்னிக்கும் எங்களுக்கு அவதான் சக்தியா இருக்கா’. தனது மனைவியை அறிமுகப்படுத்தி அழைத்து வந்தார் சாம்ஸன். ‘அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லீங்க’ என்றபடி சாய்ந்து நடந்து வந்து எங்களை வணங்கிய அந்தச் சகோதரியின் சிறு குறையுமில்லாத மனதை அவரது சிரிப்பு காட்டியது. மாறா மலர்ச்சியுடன் அந்த மகராசி, ‘காபி சாப்பிடுங்கண்ணா’ என்று காபிக் கோப்பையை வழங்கியபோது வாய் விட்டுக் கதறத் துவங்கினேன். எழுந்து வெளியே ஓடி தெருவுக்குச் சென்று விட்டேன். சில நிமிடங்கள் என்னைத் தனியே விட்ட சகக்கோட்டியான ஜான், பிறகு மெல்ல அருகில் வந்து, ‘போலாமாண்ணா?’ என்றார். மீண்டும் அந்த வீட்டுக்குள் சென்று அமர்ந்தேன். என் தோள்களில் கைகளைப் போட்டபடி வண்ணதாசன் அண்ணாச்சி ‘இவன் இருக்கானே’ என்று தொடங்கி, ஏதேதோ சொல்கிறார். ஒன்றும் என் காதில் விழவில்லை. ஒருமாதிரியாக அங்கிருந்து விடைபெற்றுக் கொண்டுக் கிளம்பினோம். வாசல் வரைக்கும் வந்த சகோதரி ஹெமிலா, ஜெயமோகனின் வாசகி என்பதை சாம்ஸன் சொன்னார். ‘அப்ப நாளைக்கு நிகழ்ச்சிக்குக் கூட்டிக்கிட்டு வாங்க. ஜெயமோகனை அறிமுகப்படுத்தி வைக்கலாம்’ என்றேன்.

ஜான் சுந்தரின் இசைப்பள்ளியை நான் அதுவரை பார்த்திருக்கவில்லை. பின்னணியில் இசைக்கருவிகள் ஒலிக்க ஜானுடன் தொலைபேசியில் பேசிய முன் அனுபவங்களில் அந்தப் பள்ளியைப் பார்க்கும் ஆர்வம் அதிகமாக இருந்தது. சாம்ஸனின் வீட்டிலிருந்து ஜானின் இசைப்பள்ளிக்குச் சென்றோம். ஜானின் மகன் டிரம்ஸ் பயிற்சியில் இருந்தான். உள்ளே நுழைந்ததும் ‘ரொம்ப சந்தோஷம்ணா. ரெண்டு பேரும் உக்காருங்க. ஃபோட்டோ எடுக்கணும்’ என்றார் ஜான். மாட்டியிருந்த புகைப்படங்களில் ஒரு கருப்பு வெள்ளை புகைப்படத்திலிருந்து கோவில்பட்டிக்காரரான ஜானின் தகப்பனார் என்னிடம் ‘யய்யா! வந்ததுதான் வந்தே! என்னமாது வாசிக்கக் கூடாதாடே?’ என்றார். சட்டென்று எழுந்து, ‘கீ போர்டை ஓப்பன் பண்ணுங்க, ஜான்’ என்றேன். என் மகன் வைத்திருக்கும் அதே யமஹா. ‘ஆகா’ என்றபடி அவசர அவசரமாக கீ போர்டைத் திறந்து இணைப்பு கொடுத்தார், ஜான். ‘ஸ ப ஸ’ பிடித்து விட்டு சம்பிரதாயமாக மாயாமாளவ கௌளை மட்டும் வாசிக்கத்தான் எண்ணினேன். அடங்காக் கொந்தளிப்பில் இருந்த மனம் சிவரஞ்சனியைத் தேர்ந்தெடுத்து இசைக்கப் பணித்தது. சில நிமிடங்கள் வாசித்திருப்பேன். என்னைச் சுற்றி நின்று சாம்ஸனும், வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியும் புகைப்படங்கள் எடுத்திருக்கிறார்கள் என்பதை அதற்குப் பிறகே அறிந்தேன். வாசித்து முடிக்கவும் அண்ணாச்சி என் கைகளைப் பிடித்தபடி, ‘நான் என்னன்னு சொல்ல? இப்படி உன் கையப் பிடிச்சுக்கிடத்தான் முடியும்’ என்றார்.

விஷ்ணுபுரம் விழா நடைபெறும் ஞாயிறு காலை குளித்துக் கிளம்பி மீண்டும் குஜராத் சமாஜக் கட்டிடத்துக்குச் சென்றோம். கட்டிடத்தின் கீழ்த் தளத்தில் அமர்ந்து செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருந்த ‘தமிழினி’ வசந்தகுமாரைப் பார்த்து, அருகில் சென்று தொட்டு அழைத்து வணங்கினேன். தனது வழக்கமான உதாசீன வணக்கத்தைத் திரும்ப வழங்கினார் திரு வசந்தகுமார். இந்த விஷயத்தில் சாகித்ய அகாதமி அறிவிக்கப் பட்டிருப்பவர், சாமானியன் என்றெல்லாம் வசந்தகுமார் பிரித்துப் பார்க்கக்கூடியவர் அல்லர் என்பது வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியையும், என்னையும் அவர் வரவேற்ற விதம் காட்டியது. அரங்கத்துக்குள் நுழைந்த போது என் அபிமான எழுத்தாளர் சு. வேணுகோபால் பேசிக் கொண்டிருந்தார். வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியைப் பார்த்ததும் எழுந்து தன் பேச்சை முடிக்க போனவரைத் தடுத்து, ‘நீங்கள் பேசுங்கள். நான் அமர்ந்திருக்கிறேன்’ என்று அவரருகில் அமர்ந்து கொண்டார், அண்ணாச்சி. பார்வையாளர் வரிசையில் கவிஞர் தேவதேவனுக்கு அருகில் உள்ள நாற்காலியில் என்னை அமரச் செய்தார்கள்.

தேவதேவன் அண்ணாச்சியைப் பார்த்து வணங்கி, ‘அண்ணாச்சி நல்லாருக்கேளா?’ என்றேன். முகத்தில் உணர்ச்சியில்லை. ‘வணக்கம் அண்ணாச்சி. நான் தான் சுகா’ என்றேன். அதற்கும் பதிலில்லை. இது எத்தனைன்னு சொல்லுங்க பாப்போம் என்று விரல்களை முகத்துக்கு முன் அசைத்தாலும் கண்களில் சலனமே இருக்காது போல! தேவதேவன் எப்போதும் அப்படித்தான். கவிமனது என்றார்கள். நானறிந்த ஒப்பற்ற கவிஞர்களான சுகுமாரன், யுவன் போன்றோரெல்லாம் தேவதேவனைப் போன்ற கவிமனதுடன் நடந்து நான் பார்த்ததில்லை. எல்லா மனிதர்களையும் போல அவர்கள் சிரிப்பார்கள், அழுவார்கள். காலை மிதித்தால் ‘யம்மா’ என்று அலறுவார்கள். இந்த கவிமனதுக்காரருக்காகத்தான் நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு அத்தனை சிரமப்பட்டு இளையராஜாவை இதே விஷ்ணுபுரம் விழாவுக்கு அழைத்து சென்றிருந்தேன். அடுத்த முறை கவிஞர் தேவதேவனைப் பார்க்கும் போது, அவர் முன்னால் ரோஸ்கலர் இரண்டாயிர ரூபாய் நோட்டைப் போட்டுப் பார்த்து கவிமனதை சோதிக்க வேண்டும்.

தனது வாசகர்களுடனான கலந்துரையாடலை அத்தனை சிறப்பாகப் பங்கேற்று, இயல்பாக நிறைவு செய்தார் அண்ணாச்சி. வாசகர்களோடு வாசகராக எங்கோ தூரத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்க்காமலேயே அது ஜெயமோகனின் குரல் என்பதை அறிந்து கொண்டேன். விஷ்ணுபுரம் விழாக்களில் ஜெயமோகன் எங்குமே முன்னே வந்து நிற்கவில்லை என்பதற்கு அது ஓர் உதாரணம். பள்ளித் தோழர் மருத்துவர் சிவராமன் வந்திருந்தார். அவர் எழுதிய ‘ஆறாம் திணை’ புத்தகத்தை அவரே படித்திருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. என்னை விட புஷ்டியாக இருந்தார். எழுத்தாளர் இரா. முருகன், தோழர் பவா செல்லத்துரை, எம். கோபாலகிருஷ்ணன், மோகன ரங்கன், ஓவியர் ஜீவானந்தன் அண்ணாச்சி, அன்புத்தம்பி ராஜகோபால் போன்றோரைப் பார்க்க முடிந்தது. தம்பி கடலூர் சீனு ஓடி வந்து கட்டியணைத்தான். அரங்கசாமியைப் போலவே அவனும் என் தாடியைத் தடவிக் கொஞ்சினான். ‘உன்னை கேலி பண்ணி ஒரு கட்டுரை எழுதணும்டே’ என்றேன். ‘அதுக்கு நான் கொடுத்து வச்சிருக்கணும். எழுதுங்கண்ணே’ என்றான் கடலூரை தன் பெயருக்கு முன்னால் வைத்திருக்கும் திருநவேலி சீனு.

மதியம் மரபின் மைந்தன் வீட்டுக்குச் சென்றேன். அதற்கு முன்பாக மரபின் மைந்தன் அவர் மனைவியிடம் கைபேசியில் சொன்னார். ‘சுகா வர்றாரு. வீட்லதானே இருக்கே? வழக்கம் போல அவர் நம்மளயெல்லாம் பாக்க வரல’. முத்தையா தம்பதியருக்கு கல்லூரியில் படிக்கும் ஒரு மகள். வீட்டிலேயே இருக்கும் ஒரு மகனான ‘பக்’ வகை நாய்க்குட்டி. இந்த முறை சென்னையிலிருந்து வந்திருக்கும் அவரது சகோதரர் வீட்டு ‘பீகிள்’ வகை நாய்க்குட்டியும் உடன் இருந்தது. உற்சாகம் கொப்பளிக்க இருவருடனும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். வீட்டுக்குள்ளேயே செல்லவில்லை. அதற்கான அவசியமே ஏற்படவில்லை. இரண்டு பயல்களுல் வெளியே வந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

நட்பைப் பேணுதல், உறவுகளைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளுதல், படைப்பாளிகளை மதித்தல் போன்றவற்றை மரபின் மைந்தன் முத்தையாவிடம் கவிமனதுக்காரர்கள் உட்பட எல்லோரும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். கோவையில் நாங்கள் இருந்த மூன்று நாட்களும் அவர் எங்களுடனே இருந்து எங்களை கவனித்துக் கொண்டார். அந்த மூன்று நாட்களும் அவரது தகப்பனாரின் கடைசி நாட்கள் என்பதை அறிந்த நானும், வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியும் பதறியபடி சகோதரர் முத்தையாவின் விருந்தோம்பலை மறுத்து மறுத்துத் தோற்றுப் போனோம்.


மாலை விஷ்ணுபுரம் விழா நடைபெறும் அரங்கில் வாசக வெள்ளம். விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்துச் சகோதரர்கள் தங்கள் இல்ல வைபவத்தை நடத்துவது போல வேலைகளை இழுத்துப் போட்டு செய்து கொண்டிருந்தார்கள். ஓர் எழுத்தாளனாக நண்பர் ஜெயமோகன் அடைந்திருக்கிற, அடையவிருக்கிற புகழெல்லாம் இந்த மனித சம்பாத்தியத்துக்கு முன் ஒன்றுமே இல்லை என்று தோன்றியது. அத்தனை ஒற்றுமையும், ஒருங்கிணைப்புமான இயக்கம். ஜான் சுந்தர் ‘வண்ண வண்ண லீலி மலர் அன்னை மரி நீயே ஆரோக்கிய தாயே’ பாடினார். சட்டென்று திருநவேலி சாஃப்டர் பள்ளி கோயில்பிள்ளை ஸார்வாள் நினைவுக்கு வந்து சென்றார். அவர் பெடல் ஆர்கனில் அமர்ந்திசைக்க நான் இந்தப் பாடலைப் பாடியிருக்கிறேன். சாத்தான்குளம் தம்பி செல்வேந்திரன் இயக்கத்தில் வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியைப் பற்றிய டாக்குமெண்டரியிலிருந்து சில காட்சித் துணுக்குகள் திரையிடப்பட்டது. பல்வேறு படைப்பாளிகள் நிறைந்திருந்த சபையில், ஒரு மூத்த எழுத்தாளரை கௌரவிக்கும் நிகழ்ச்சியை, தமிழ் சினிமாவின் ஆடியோ வெளியீட்டு விழா போல செல்வேந்திரன் தொகுத்து வழங்கிய விதத்தில் என் கவனம் கலைந்து, அரங்குக்கு வெளியே சென்றது. அதன் பிறகு ஒவ்வொரு முறையும் உரைகளை கவனிக்க பிரயத்தனப்பட வேண்டியிருந்தது. எப்படியும் காணொளிகளில் அவற்றைக் கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன். வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியின் ஏற்புரையில் மனம் வசப்பட்டது. எழுத்தில் நெகிழ வைப்பவர், பேச்சில் உருக வைத்தார். நிரம்பி வழிந்த அரங்கத்தில் பேரமைதி நிலவியது.

வண்ணதாசனின் கதைகளில் எனக்குப் பிடித்த கதைகளான ‘போய்க்கொண்டிருப்பவள், நடுகை, ஈரம்’ போன்ற கதைகளிலிருந்து சில குறிப்பிட்ட வரிகளை அண்ணாச்சியின் குரலிலேயே கேட்டதில் அத்தனை மகிழ்ச்சி. அவரது உரையை, அவரே குறிப்பிட்ட அவரது கவிதை வரி நிறைத்துக் கொண்டதாகத் தோன்றியது. ‘நின்று கொண்டிருப்பதை விட சென்று கொண்டிருக்கலாம்’. இந்தக் கவிதை சொல்லாமல் சொல்லும் செய்தி எல்லோருக்குமானது என்று தோன்றியது. அவருக்கு சாகித்ய அகாதமி விருது பெற்று தந்திருக்கும் ‘ஒரு சிறு இசை’ தொகுப்பில் உள்ள ‘நிரப்புதல்’ சிறுகதையில்ஒரு வரி வரும். ‘குண்டு பல்புக்கும் முறுக்கு வயருக்கும் இடையே தொங்கிய நூலாம்படையின் நிழல் எதிர்ச்சுவரில் அரூபச் சித்திரங்களை வரைந்து வரைந்து விலகியது’. அன்றைய ஏற்புரையில் அண்ணாச்சி அப்படித்தான் அரூபச் சித்திரங்களாக வரைந்துத் தள்ளினார்.

விழா முடிந்ததும் விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்ட நண்பர்கள் அனைவரும் அண்ணாச்சியுடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டனர். எழுத்தாளரும், நண்பருமான எஸ்.கே.பி. கருணாவுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். பின்னாலிருந்து கவிஞர் இசை என் தோள்களைத் தொட்டு ஆசீர்வதித்தார். ஒரு வாரத்துக்கு முன்பிலிருந்தே ‘எப்பண்ணா வரீங்க?’ என்று கேட்டுக் கொண்டே இருந்தார், கவிஞர் இசை. சனிக்கிழமை இருகூரிலிருந்து கோவை வந்ததும் ஃபோன் பண்ணி விட்டு நேரில் வந்து சில மணித்துளிகள் மட்டுமே உடனிருந்தார். அதன் பிறகு கோவையில் இருந்த இரண்டு நாட்களும் முழுக்க முழுக்க தனது அடுத்த படைப்புக்கான சிந்தனையில் இருந்ததாக அறிந்தேன். சொந்த தாய்மாமனை விட என் மீது அதிகம் பாசத்தைக் காட்டும் கலாப்ரியா மாமாவிடம் ஓரிரு வார்த்தைகள்தான் பேச முடிந்தது.

மறுநாள் காலை மீண்டும் மரபின் மைந்தனும், நானும் நடைப்பயிற்சி கிளம்ப அண்ணாச்சியும் எங்களுடன் இணைந்து கொண்டார். பேசிக் கொண்டே நடந்து சென்று அன்னபூர்ணாவில் ஒரு காபி அருந்திவிட்டுத் திரும்பும் போது மரபின் மைந்தனின் அலுவலகக் காம்பவுண்டை எட்டிப் பார்த்தேன். முந்தைய நாள் கொஞ்சிய கோல்டன் ரெட்ரைவர் என்னைக் கண்டதும் தவழ்ந்து வந்தான். அந்த வீட்டின் உரிமையாளர்களான தாயும், மகளும் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர். ‘வந்து ரெண்டு மாசமாகுதுங்க. எங்கக்கிட்டக் கூட இத்தன பாசம் காமிச்சதிலீங்க’ என்றனர். ‘நேத்து காலைல வந்தே! அதுக்கப்புறம் எங்கே போனே?’ என்று அந்த நாய்க்குட்டி என்னிடம் பேசியது என்பதை என்னை விடவும் நாய்க்கோட்டியான நண்பர் கோலப்பன் மட்டும்தான் இந்த உலகில் நம்புவார். அந்தக் குழந்தையிடம் பிரியாவிடை பெற்றேன். வாசலுக்கு வரும் போது அந்தப் பெண்மணி சொன்னார். ‘வேணா உங்க வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போங்க!’. இன்னொரு முறை அவர் சொல்லியிருந்தால் தூக்கிக் கொண்டு வந்திருப்பேன்.

இன்றைய என்னை நான் வடிவமைத்துக் கொள்ள தானறியாமல் தன் எழுத்து மூலம் உதவிய மகத்தான படைப்பாளியுடன் மூன்று தினங்கள் இருந்த மனநிறைவுடன் கிளம்பினேன். அண்ணாச்சியை வணங்கி விடைபெற்றேன். விமான நிலையத்துக்கு தனது காரில் அனுப்பி வைத்தார் சகோதரர் முத்தையா. விமான நிலைய வாசலில் ஜான் சுந்தரிடம் விடைபெறும் போது இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் முகம் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை. விமானம் கிளம்பும் போது வழக்கமாகச் சொல்லும் சண்முக கவசத்தைச் சொல்லவில்லை. மனம் அலைந்து கொண்டிருந்தது. கோல்டன் ரெட்ரைவர், பக் மற்றும் பீகிள் குட்டிகள், ‘முழுமதி அவளது முகமாகும்’ பாடிய ரோஜா பாப்பா, தகப்பனார் மரணப்படுக்கையில் இருக்கும் போது எங்களுடனே இருந்து உபசரித்த மரபின் மைந்தன், உங்களுக்குத்தாண்ணா நன்றி சொல்லணும் என்று ஃபோனில் ஒலித்த அரங்கசாமியின் குரல், ஏன்ணே அழுதீங்க? காபி சாப்பிடுங்க’ என்ற ஹெமிலா சாம்ஸன் என மனதுக்குள் குரல்களும், முகங்களுமாகச் சுழன்றன. கண்ணீர் பெருகியது.

அழுகையை அடக்கவோ, கண்ணீரைத் துடைக்கவோ தோன்றவில்லை. பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த, நெற்றியில் திருமண் தரித்திருந்த பெரியவர், என் கைகளைப் பற்றி ‘என்ன ஸார்! வேண்டியவா யாருக்காவது ஒடம்புக்கு முடியலியா? ஏதாவது சாப்பிடறேளா?’ என்று கேட்க, கண்ணீருடன் தலையை மட்டும் அசைத்தேன். என் பதிலை எதிர்பாராமல், விமான பணிப்பெண்ணை அழைத்து, ‘இவருக்கு ஏதாவது குடிக்கக் குடுங்கோ’ என்றார். அவரை வண்ணதாசனின் கதைகளில் பார்த்திருக்கிறேன்.

புகைப்படங்கள்: ஸ்ருதி டிவி, வண்ணதாசன், முத்தையா, சாம்சன்

அசலிசைக் கலைஞன்

 

74497_162201910485452_4781405_n

அம்மாஆஆஆஆஆடி ஈஈஈஈஈஈஈ . . . பொண்ணுக்குத் தங்க மனசு’ என்கிற ‘ராமன் எத்தனை ராமனடி’ படப்பாடல் எனக்கு சௌந்தர்ராஜனையோ, கணேசனையோ, விஸ்வநாதனையோ நினைவுபடுத்துவதில்லை. இப்போதும் எங்காவது தூரத்திலிருந்து, காற்றில் கலந்து என் காதுகளை அந்தப் பாடல் எட்டும் போது திருநவேலியின் பூதத்தான் முக்கில் சிவப்புச் சட்டை அணிந்து அந்தப் பாடலைப் பாடிய நாகர்கோயில் தமிழ்மகன் உசேனின் புதல்வர் ஷாஜி தான் நினைவுக்கு வருகிறார். ‘காதலிக்க நேரமில்லை’ பாடல், லாலா சத்திரமுக்கு மேடையில் பாடிய டிரெம்பெட் மாரியப்பனை ஞாபகப்படுத்துகிறது. அதற்குப் பிறகுதான் கோவிந்தராஜனும், முத்துராமனும் வந்து சேர்வார்கள். ‘உயர்ந்த மனிதன்’ படத்தின் ‘பால் போலவே’ பாடலைக் கேட்கும் போது கவிஞர் இசைக்கு உறவினரான வாணிஶ்ரீயைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு கண்ணம்மாக்காவே முன்னே வருகிறார். எண்பதுகளில் பதின்வயதுகளைக் கடந்த திருநவேலி இளைஞர்களுக்கு, ‘அவள் ஒரு நவரச நாடகம்’ பாடலைப் பாடியது பாலசுப்ரமணியமல்ல. ‘ஆடலரசன்’ பிரபாகரன்தான்.

இப்படி அசலை மறக்கடித்த நகல்களுக்கு மத்தியில் ஒரு நகலை இன்னொரு நகல் பின்னுக்குத் தள்ளி அதுவே எனக்கு அசலானது. ‘அடி கோமாதா’ என்கிற பாலசுப்ரமணியனின் பாடலை, நான் திருநவேலி சம்சுதீனை நினைத்தபடியேதான் கேட்பது வழக்கம். கோவையைச் சேர்ந்த மெல்லிசைப் பாடகரும், கவிஞருமான ஜான் சுந்தரின் குரலில் அந்தப் பாடலைக் கேட்ட பிறகு, இளைய திலகம் மறைந்து, ‘இளைய நிலா’ ஜான் என் கண்களுக்குள் வந்தார்.

திருநவேலிப் பகுதிகளில், ‘நன்றாகப் பாடுபவர்களை’ நல்லா பாட்டு படிப்பான் என்பார்கள். ஜானுக்கு பாட்டு பாடவும் தெரியும். படிக்கவும் தெரியும். எழுதவும் தெரியும்.

சுய நலத்தின் உச்சத்தில்
நிற்குமிவனை நெருங்காதிருங்கள்
பெருங்கருணையுடன் அணுகும் உங்களிடம்
கொஞ்சம் சுதந்திரம்
கொஞ்சம் செல்வம்
கொஞ்சம் போகம்
கொஞ்சம் தாய்மையென
சகலத்தையும் இரவல் கேட்குமிவன்
நீங்கள் வற்றத்துவங்குகையில்
வேறொரு வாசலில் குவளையோடு நிற்பான்
நீங்கள் புலம்பத் துவங்கியிருப்பீர்கள்
சுய நலத்தின் உச்சத்தில்
நிற்குமிவனை நெருங்காதிருங்கள்.

மேற்கண்ட கவிதை, ஜான் சுந்தர் எழுதியதுதான். ஜான் கட்டுரைகள் எழுதுவார் என்கிற விவரத்தை ஒளித்து வைத்திருந்தார். ‘நகலிசைக் கலைஞன்’ என்னும் கட்டுரைத் தொடர், புத்தகமாக வெளிவந்த பிறகு அந்த உண்மையும் வெளிச்சத்துக்கு வந்திருக்கிறது.

14079485_798163146991369_7278479656802010952_n

தனது மேடைக் கச்சேரி அனுபவங்களையும், தான் சந்தித்த கலைஞர்களையும், அவர்களுக்குள் இருந்த மேன்மையான மனிதர்களையும், அவர்களது வறுமையின் செம்மையையும் சுவாரஸ்யமாகச் சொல்லி, நம்மைச் சிரிக்க, அழ வைக்கிறார். பெரியக்கா ரோஸ்மேரியின் இன்னும் நரைக்காத தலைமுடியும், தங்கை காளியம்மாவின் ‘எண்ணே’ என்கிற விளிப்பும், அத்தையின் ‘எய்யா ச்சாப்பிடுதியா’வும்தான், பின்னாளில் ஜான் எழுதுவதற்கான உரமாகியிருக்க வேண்டும். தமிழகத்து மூவிருந்தாளி அப்பாவுக்கும், மலையாளத்து அம்மைக்கும் மகனாகப் பிறந்த ஜான் தன்னை ‘இரு வேறான கலாச்சாரங்களுக்கு நான் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டிருந்தேன். ’செம்மீனும் கட்டபொம்மனுமான’ சேர்மானம் அது’ என்கிறார்.

ஒரு மெல்லிசைப் பாடகனை அவனது அபார ரசனை கையைப் பிடித்து எழுதக் கொண்டு சென்று விட்டதை நகலிசைக் கலைஞனின் பல இடங்களில் நம்மால் உணர முடிகிறது. ’ஜானி’ திரைப்படத்தின் ’ஒரு இனிய மனது’ பாடல் காட்சியில் ரஜினி, திருட வந்ததை மறந்து பாட்டுக்குள் சிக்கிக்கொள்வார் (அவர் மட்டுமா?). ஒருவர் பாடுவதை இத்தனை வகையாக ரசிக்க முடியுமா? இயக்குனர் மகேந்திரன் நமக்குக் காட்டிய அழகு ரஜினியை அதற்குப்பிறகு பார்க்கவே முடியவில்லை என்று வியக்கிற இடம் ஜானின் ரசனைக்கு ஒரு சான்று. ‘தவில்காரர் பாலையாவும் அவரது சகா சாரங்கபாணியும் பொறுப்பில்லாமல் செத்துப்போனால் பாவம் தமிழ்த்திரைதான் என்ன செய்யும்’ என்று புலம்பவும் ஜான் தயங்கவில்லை.

சினிமா பாடல்களும், சினிமாவும் மட்டுமேதான் ரசனையில் சேர்த்தியா என்ற கேள்வி எழலாம். சக நகலிசைக் கலைஞர்களின் வாழ்வை ஜான் சொல்லியிருக்கும் விதத்தைப் படிக்கும் போது எண்ணற்ற சினிமா பாடல்களே அவரது வாழ்க்கையின் சகலத்தையும் நிரப்பியிருக்கிறது என்பதைக் காண முடிகிறது. சக கலைஞர் வசந்தன் குடிக்கு அடிமையாகிறார். (அப்போதுதானே அவர் கலைஞர்!?) ஓடுகிற பேருந்தில் இருந்து இறக்கி விடப்படுகிறார். சொல்லப் போனால் தள்ளப்படுகிறார். அதற்குப் பிறகு நடந்ததை ஜான் சொல்கிறார். “கீழே விழுந்து புரண்டு  கொண்டிருக்கும் போது, இன்னொரு பேருந்து அவரைக் கடந்து செல்கிறது. அடுத்து வந்த பேருந்து அவரைத் தாண்டிப் போக அதன் உள்ளிருந்து ’என்ன என்ன கனவு கண்டாயோ சாமீ’ எனக் கசிந்த பாடல் காதில் விழுந்த கணத்தில் வெடித்துக் கதறினார் வசந்தன். இளையராஜாவின் குரல் கொண்ட அந்த பஸ்ஸுக்குப் பின்னால் ’அப்ப…… அப்ப……’ என்று கத்திக் கொண்டே ஓடினார்”. இந்த சம்பவத்தை அப்படியே சொல்வது எல்லோராலும் முடியும்தான். ஆனால் ‘இளையராஜாவின் குரல் கொண்ட அந்த பஸ்’ என்கிற வரி எல்லோருக்கும் சிக்காது.

தொண்ணூறுகளில் போத்தனூர் ரயில் நிலையமும் ரயில்வே குடியிருப்புகளின் சில வீதிகளும் மிதமான குளிரும் ’நாம் பாலுமகேந்திரா படத்துக்குள் உலவிக் கொண்டிருக்கிறோமோ?’ என்று நினைக்க வைக்கும்’ என்கிற ஜானின் வரிகளை நான் ‘வாத்தியார்’ பாலு மகேந்திராவிடமே சொல்லியிருக்கிறேன். நான் சொன்ன இடங்களும், காலமும்தான் வேறு. ஆனால் வார்த்தைகளும், உணர்வும் ஜானைப் போலவே!

நான் பார்த்தவரையில் மெல்லிசை மேடைக் கலைஞர்கள் ஏதோ ஒருவகையில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். திரைத்துறையில் தம் வாழ்வின் கடைசித் துளி வரை தம்மை எந்த வகையிலும் நிரூபிக்க இயலாமல் மக்கிப் போனவர்களின் துயர வாழ்க்கை மெல்லிசை மேடைக் கலைஞர்களுக்கில்லை. ஒன்றுமே இல்லையென்றாலும், ஒரு மேசை மீது ஏறி நின்று பாடி நூறு ஜோடிக் காதுகளையாவது சென்றடைவார்கள். ஆனால் வறுமையும், அவமதிப்பும் எல்லா கலைக்கோட்டிகளின் உடன்பிறந்தவைதான். ஜானின் சக நகலிசைக் கலைஞர் வசந்தனை ஊரே கொண்டாடுகிறது. ஆனால் அவர்களுக்கே உரிய நியாயத்துடன் வீட்டில் அவரை நடத்தும் விதத்தை வசந்தன் இப்படி சொல்கிறார்.’அந்த முண்டை ’ம்க்கும்’ம்பா’ அவங்காத்தா ’ஏம்ப்பா மில்லுக்கே போலாமில்ல’ம்பா… எல்லாம் நேரம்…

இந்த வசந்தன் தான் ‘இளையராஜாவின் குரல் கொண்ட பஸ்ஸைத் துரத்திக் கொண்டு அழுதபடியே ஓடுகிறார்.

மெல்லிசைப் பாடகர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையிலும் அவ்வப்போது சூழலுக்கேற்ப திரையிசைப் பாடல்களை பயன்படுத்துவார்கள் என்பது நகலிசைக் கலைஞன் மூலம் எனக்கு ஊர்ஜிதமானது. வண்ணதாசன் அண்ணாச்சியின் ‘வேர்’ சிறுகதையில் ஒரு கதாபாத்திரமாக வரும் ‘தாடி’ ரத்தின பாகவதரின் மகன்கள் குடும்பச் சண்டையை பாடல்கள் மூலமே நிகழ்த்துவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். மாடியில் அமர்ந்தபடி தன்னைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரிக்கும் தன் இளைய சகோதரனுக்கு பதில் சொல்லும் விதமாக, கைக்குழந்தையாக இருந்த தனது மகனை கையில் தூக்கிப் பிடித்தபடி ரத்தின பாகவதரின் மூத்த மகன் பாடுவார்.

‘அங்கே சிரிப்பவர்கள் சிரிக்கட்டும் அது ஆணவச் சிரிப்பு.
இங்கே நீ சிரிக்கும் புன்சிரிப்போ ஆனந்தச் சிரிப்பு.

பயல் கூப்பாடு போட்டு அழுவான். ‘பச்சப்புள்ளய ஏன் இப்படி பயங்காட்டி அள வக்கிய?’ என்று அவர் வீட்டம்மா பிள்ளையைப் பிடுங்கிச் செல்வார்.

நகலிசைக் கலைஞர் டேனியலும் இப்படி சூழலுக்கேற்ப வீட்டிலும் ‘யாரை நம்பி நான் பொறந்தேன் போங்கடா போங்க’ பாடுபவர்தான். அவரே தன் மகள் தான் தேர்ந்தெடுத்த துணையுடன் வீட்டை விட்டு விலகிச் சென்ற பிறகு ‘நீயில்லாத மாளிகையை பார் மகளே பார்’ என்று தன் சின்னஞ்சிறிய வீட்டிலிருந்தபடி கதறுகிறார். டேனியலைப் பற்றிய கட்டுரை முடிந்த பிறகு அதைக் கடந்து வர எனக்கு சில மணி நேரம் பிடித்தது.

நகலிசைக் கலைஞனில் குரலை விற்று தொழிலை வாங்கியிருக்கிற சூரியை நான் சந்தித்திருக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை ஆண்டு காலம் இளையராஜாவின் வீட்டு வாசலில் காத்துக் கிடந்து, அவரிடம் பாடிக் காட்டி ஒலிப்பதிவுக்கு அவர் அழைக்கும் வரைக்கும் சென்னையில் காத்திருக்க இயலாமல் கோவைக்குத் திரும்பியவர். இன்றைய சூரியைப் பற்றி ஜான் இப்படி சொல்கிறார்.

“இளமையின் துடிப்பு மிகுந்த குரலால் கேட்பவரைக் கட்டிப் போட்ட அந்த அப்பாவிக் கலைஞன், தனது இருபது வருடக் கனவை அவிழ்த்து எறிந்துவிட்டு வெற்றுடம்புடன் இடுப்பில் கட்டியிருந்த வேட்டியின் மேல், துண்டைக் கட்டிக் கொண்டு புரோகிதம் செய்யத் தயாரானான். வேதம் ஓதுவதில் எந்த விதமான கவுரவக் குறைச்சலும் இல்லை. நான் செய்யப் போவது கடவுள் தொண்டு. தனக்கு சேவை செய்ய பணிக்கிறான் சிவன். சரணடைந்து விடும் மனோபாவத்திற்கு வந்து விட்டான் இவன்.

“பாடிக் கொண்டே இரு சக்கர வாகனத்தை ஓட்டிச் செல்லும் நபர்களை நீங்கள் கடந்திருக்கக் கூடும். அழுது கொண்டே வண்டி ஓட்டும் எவரையாவது கவனித்திருக்கிறீர்களா? பிறக்கும் போதே உடன்பிறந்த இசையை, ஆன்மாவோடு ஒட்டியிருக்கிற கவச குண்டலத்தை பிய்த்து எடுப்பது எத்தனை வேதனை? வலிக்க வலிக்க வாளால் அறுத்து அதை உடம்பிலிருந்து உரித்து எடுக்கப் பார்க்கிறான் கர்ண மகாராஜன்! “

சூரியின் குரலில்

‘ஸ்ரஸ்வத்யா ஸ்ரிதோ கௌரீ நந்தந ஸ்ரீநிகேதந
குருகுப்த பதோ வாசா ஸித்தோ வாகீஸ்வரேஸ்வர’

கேட்பதில் எனக்கு விருப்பமில்லை. அதை ராஜாமணி மாமாவின் குரலில் பல நூறு முறை கேட்டாகிவிட்டது. சூரி பாடி ‘வா வா வசந்தமே, சுகம் தரும் சுகந்தமே’ கேட்க வேண்டும்.

நகலிசைக் கலைஞனில் ‘தண்ணீர் பிடித்து வைக்கிற சாக்கில் எதிர் வீட்டுப் பெண்ணை ’நோக்கலாம்’ என்று ஒளிவுமறைவில்லாமல் தன்னைத் திறந்துக் காட்டுகிற ஜானை, உருவம் கண்டு எள்ளாமையை அவருக்குச் சொல்லாமல் சொல்லிக் கொடுத்த மைக்கேலை, ‘இருதயத்துல வால்வு போச்சுன்னா வாழ்வே போச்சு சார்’ என்று சொல்கிற இளங்கோ மாஸ்டரை, நோட்ஸ் ஸ்டாண்டில் குமுதத்தின் நடுப்பக்கத்திலிருந்து நாகராஜை பார்த்து வெட்கப்படுகிற சிலுக்கு ஸ்மிதாவை . . . இப்படி பலரைப் பார்க்க முடிகிறது. ‘ஆத்து என்றால் டிமிக்கி. டிமிக்கி என்றால் எஸ்கேப். எஸ்கேப் என்றால் எஸ்கேப்புதான்’ என்பது மாதிரியான புது வார்த்தைகளும், விளக்கங்களும் கிடைக்கின்றன.

“நீங்கள் விடுப்பு எடுத்துக் கொண்ட ஒரு சில நாட்களில் வேறு வேறு பாவாக்கள் ’பாமாலை’யில் வந்தாலும் உண்மையில் எங்கள் பள்ளிப்பருவத்து விடியல்களை சாம்பிராணிப் புகைமுழக்கி ரட்சித்தவர் நீங்களல்லவா ஷாஹென்ஷா?”

“மாதாக்கட்சிக்காரன் ஒருத்தன் பால்யத்தின் பேதமையில் ரொம்ப நாளாக ’ஓடிவருகிறான் உதயசூரிய’னை அல்லாக்கட்சி பாட்டு என்றே நினைத்திருந்தான். லத்தீப்பின் வாப்பாதான் அவனை அப்படி நம்பச்செய்தார். அப்படி நம்பச்செய்தது அவரா அல்லது பாட்டுக்கு இஸ்லாமிய நிறஞ்சேர்க்கும் மேண்டலின், ஹார்மோனியம், புல்புல் தாரா, டெனர் பேஞ்ஜோ, ஷெனாய், டேப், டோலி, தப்லா முதலான வாத்தியங்களுள் உங்கள் குரல்வளையும் ஒன்று என அவன் நம்பக் காரணமாயிருந்த தாங்களா ஜனாப் ?”

“நாபியிலிருந்து எழும் நாதம் கேட்கும் உயிர்களைத் தொட்டே விடுகிறது என்கிறார்கள். அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக எங்களைக் கட்டி வைத்திருக்கும் ரகஸியமும் அதுவேதானா? அப்படியானால் நமக்குள் இருப்பதும் தொப்புள் கொடி உறவா? உங்கள் நாபிக்கமலம் மலர்த்தி நபிக்கமலம் சேர்ந்தீர்களா?”

அலை முழங்கிய கடல்’ என்ற நாகூர் ஹனீஃபாவுக்கான அஞ்சலிக் கட்டுரையில் இப்படியெல்லாம் எழுதியிருக்கிற ஜான், காட்டூர் கிறிஸ்து அரசர் ஆலயத்தின் பங்குத்தந்தை அந்தோணிமுத்து சொல்லிக் கொடுத்து ”என் ஆயர் ஆண்டவர் எனக்கென்ன குறைவு” என்று பாடி தன் பாட்டுப் பயணத்தைத் துவக்கியவர். இவர் ஏன் சங்கீதமே படித்திராமல் சங்கராபரணம் பாடுகிற கலைச்செல்வனைப் பார்த்து ‘சரஸ்வதி கடாக்‌ஷம்’ என நூர்தீன் பாய் சிலாகிப்பதைக் கேட்டு பரவசமடைகிறார் என்றுதான் புரியவேயில்லை.

இந்தக் கட்டுரை முடியாமல் நீண்டுகொண்டே போகுமோ என்று அஞ்சினேன். அப்போதுதான் நகலிசைக் கலைஞனில் உள்ள ஒரு வரி நினைவுக்கு வந்தது.

“தனித்த கருவியொன்றை தேர்ந்தெடுக்கும் வளர்கலைஞன், கொஞ்சம் இலக்கணப் பிழைகளோடு வாசிக்கிறான் என்றாலும் மேடையையும், ரசிகனின் விழிகளையும் நிரப்பிவிடுகிறான்.”

இந்தக் கட்டுரையின் கடைசிவரி, இதுதான்.

பழைய பாடல்

img_9588

தொண்டர் சன்னதி திருப்பத்திலேயே ‘மலரே மலரே தெரியாதோ மனதின் நிலைமை புரியாதோ’ என்று சுப்பம்மாக்காவின் குரல் சோமு மாமாவின் வீட்டிலிருந்து கசிந்து வரும். மதியச் சாப்பாட்டுக்குப் பிந்தைய உறக்கத்தில் இருக்கும் பர்வத சிங்க ராஜ தெருவை மேலும் ஆழ்ந்த உறக்கத்துக்குள் அனுப்பும் விதமாக சுப்பம்மாக்கா பாடிக் கொண்டிருப்பாள். வாசல் அழியை மட்டும் பொத்தினாற் போல சாத்திவிட்டு, பட்டாசல் நடையில் தலை வைத்து சோமு மாமா தூங்கிக் கொண்டிருப்பார். அவர் கால்களை மெல்ல அமுக்கியவாறே சுப்பம்மாக்கா பாடிக் கொண்டிருப்பாள். மாமாவின் தலைமாட்டில் வெற்றிலை தட்டும், பித்தளைச் செம்பில் தண்ணீரும் இருக்கும். தொந்தி தரையில் சரிய, ஒருச்சாய்த்து உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் சோமு மாமாவின் மெல்லிய குறட்டையொலி, சுப்பம்மாக்காவின் பாட்டுக்கு ஏற்ப, தம்பூரா சுதி போல சன்னமாக ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும். பொதுவாக கச்சேரி இல்லாத நாட்களில்தான் இப்படி நடக்கும். கச்சேரி இருந்தால் அன்றைக்கு மதியம் வயிறு நிறைய சாப்பிட மாட்டாள், சுப்பம்மாக்கா. சோமு மாமாவுக்கும் இட்லி, தோசை, உப்புமா என பலகாரம்தான் செய்து கொடுப்பாள். எப்போதுமே உப்பும், புளிப்பும் குறைவாகச் சேர்த்த சமையல்தான். சோமு மாமா கொஞ்சம் காரசாரமாக சாப்பிடுபவர்.

‘கூட ரெண்டு மெளகாவ நுள்ளிப் போட்டா என்னட்டி?’ என்று அலுத்துக் கொள்வார். சுப்பம்மாக்காவின் தம்பி ‘தபலா குமாரும்’ அந்த வீட்டில்தான் இருந்தான். அவனுக்கு காரம் ஆகாது. இத்தனைக்கும் குமாருக்கென்று தனியாகத்தான் சட்னியோ, குழம்போ எடுத்து வைப்பாள் சுப்பம்மாக்கா. அப்படியிருந்தும் சாப்பிடும் போது கண்களில் நீர் வழிய, ‘உஸ் உஸ்’ என்றபடி சாப்பிடுவான்.

‘ஏன் மூதி உஸ் உஸ்ஸுங்கெ? அப்படியா எரிக்கி? ஒனக்கு தனியாத்தானே செஞ்சு வச்சேன்?’

அக்காவின் கேள்விக்கு பதிலேதும் சொல்லாமல் தலையை இல்லை என்று ஆட்டியபடி அவசர அவசரமாக சாப்பிட்டுவிட்டு எழுந்திருப்பான், ‘தபலா குமார்’.

கச்சேரிகளில் தபலா வாசிக்கும் குமார், சோமு மாமாவை நேருக்கு நேர் பார்த்துப் பேசுவதே இல்லை. என்ன கேள்வி கேட்டாலும் தலை குனிந்தபடிதான் பதில் சொல்லுவான். ‘அவன் வாய் பேசாதத்தான் வெரல் பேசுதுல்லா! பாரதி கண்ணம்மா பாட்டுக்கு அவன் உருட்டுத உருட்டுல நம்ம சேவியரு அடுத்த வரிய எடுக்காம எத்தன மட்டம் இவன் வாசிக்கதயே பாத்துட்டு நின்னிருக்கான்!’ அதிகம் பேசாத தபலா குமாரின் சுபாவத்தை வயலினிஸ்ட் சந்திரன் இப்படித்தான் சிலாகிப்பார்.

சோமு மாமாவின் ‘சோமு டோன்ஸ்’ கச்சேரியின் முதல் பாடலாக ‘இறைவன் வருவான் அவன் என்றும் நல்வழி தருவான்’ என்கிற ‘சாந்தி நிலையம்’ பாடலைப் பாடி சுப்பம்மாக்காதான் துவங்குவாள். பாடலின் துவக்கமாக ‘இறைவன் இறைவன் இறைவன்’ என்று சுப்பம்மாக்கா பாடும் போது, ‘ஏட்டி! சோமு கச்சேரி ஆரம்பிச்சுட்டு. சீக்கிரம் சாப்பிட்டுட்டு வா’ என்று பெண்கள் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக் கொண்டு கச்சேரிக்குக் கிளம்புவார்கள்.

மெல்லிசை குழு வைத்து நடத்துபவர்களுக்கு அதன் மூலம் அப்படி என்னதான் வருமானம் கிடைத்து விடுமோ தெரியவில்லை. ஆனால் சோமு மாமா போட்ஸாகத்தான் இருந்தார். தினம் இரண்டு உடுப்பு, மைனர் சங்கிலியுடன் தங்க ருத்திராட்சம், ஹீரோ ஹோண்டா மோட்டார் சைக்கிள், கட் ஷூ என அலங்காரத்துக்கு ஒரு குறைச்சலுமில்லை. சோமு மாமாவுக்கு கொஞ்சம் பூர்வீக சொத்து இருந்தது. அவரது அம்மா ஒரு பழைய பாடகி என்றும், அவருக்கு புளியங்குடியைச் சேர்ந்த ஒரு பண்ணையார் சில சொத்துக்களை எழுதி வைத்ததாகவும் அரசல் புரசலாகச் சொல்லுவார்கள்.

‘நம்ம சோமு டோன்ஸ் சோமோட அப்பா நம்ம புளியங்குடி பண்ணையார்தாம், தெரியும்லா! ஒனக்கு சந்தேகமா இருந்தா ஒருநா என்கூட புளியங்குடிக்கு வா. பண்ணையார் வீட்டு வாசல்ல அவாள் போட்டோ ஒண்ணு மாட்டியிருக்கும். சாடை அப்படியே அச்சு அசல் நம்ம சோமுதான்’.

‘சோமு டோன்ஸ்’ சோமுவை வயதில் மூத்தோர் சோமு என்றும், இளையோர் ஏனோ சோமு மாமா என்றுமே அழைத்தனர். யாருமே அவரை அண்ணே என்றோ அண்ணாச்சி என்றோ அழைத்ததில்லை. சுப்பம்மாக்கா மட்டும் அவரை அத்தான் என்றுதான் அழைப்பாள். அதில் சோமு மாமாவுக்கு சங்கடம் உண்டு. எத்தனை பேர் கூடியிருக்கும் சபையிலும் சோமு மாமாவை ‘அத்தான்’ என்று சத்தம் போட்டே கூப்பிடுவாள் சுப்பம்மாக்கா. அவள் இப்படி கூப்பிடுவது தெரிந்ததும் வேக வேகமாக அவளருகில் வந்து, ‘எத்தன மட்டம் சொல்லியிருக்கென், இப்படி நாலு பேர் மத்தில அத்தான் நொத்தான்காதென்னு? என்ன விஷயம் சொல்லித் தொல’ என்று ரகசியமாகக் கடிந்து கொள்வார்.

‘நல்ல கதயா இருக்கெ! அத்தான அத்தான்னுக் கூப்பிடாம வேற எப்படி கூப்பிட?’ விகற்பமில்லாமல் சுப்பம்மாக்கா கேட்பாள். ‘என் தலைலெளுத்து’ என்று தலையில் அடித்துக் கொள்வார் சோமு மாமா.

சுப்பம்மாக்காவை சோமு மாமா ‘ச்சுப்ப்பு’ என்றழைப்பார். கச்சேரிகளில் அவள் பெயரை சுப்பம்மா என்றே அறிவிப்பார்கள். ஆனால் சோமு மாமாவைத் தவிர மற்ற எல்லோருக்கும் அவள் சுப்பம்மாக்காதான். அவளை விட வயதில் மூத்தவரான ஃப்ளூட்டு கோபாலும் அவளை சுப்பம்மாக்கா என்றழைப்பதை அவளால் ஜீரணிக்கவே முடியாது. ‘கோவாலண்ணாச்சி! ஒங்க கடைசி தங்கச்சி விஜயாவும், நானும் அப்பர் கிளாப்டன்ல ஒரே செட்டு. என்னைப் போயி அக்காங்கேளே! கேக்கதுக்கு நல்லாவா இருக்கு!’. ஃப்ளூட்டு கோபால் அதற்கும், ‘இருக்கட்டும்க்கா’ என்பார். தன் முதலாளி சோமுவின் மீது இருக்கும் மரியாதை காரணமாகவே கோபால் தன்னை அக்கா என்றழைக்கிறார் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு மேலும் பேச்சை வளர்க்க மாட்டாள் சுப்பம்மாக்கா.

img_9589

கச்சேரிகளில் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் பாடிய பாடல்களை மட்டும் பாடுவார் சோமு மாமா. ‘அல்லா அல்லா, சம்போ சிவசம்போ, இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை, எதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு’ போன்ற பாடல்களுக்கு மத்தியில் சுப்பம்மாக்காவுடன் இணைந்து சோமு மாமா பாடும் ‘சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்’ பாடல் அவரது கச்சேரியின் ஸ்பெஷல் பாட்டு. சோமு மாமாவுடன் ஒன்றாக மேடையில் நின்று பாடும் போது சுப்பம்மாக்கா அநியாயத்துக்கு வெட்கப்படுவாள்.

‘பால் போலவே பாட்டெல்லாம் அஸால்ட்டா பாடீருதே! ஆனா சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன் பாடும் போது மட்டும் அந்த பதறு பதறுதே! ஏன்?’ என்று கேட்டால், ‘பொறவு! அவ்வொ கூட ஒண்ணா நின்னுப் பாடணும்னா வெக்கமா இருக்காதா?’ என்று பதில் சொல்வாள்.

விஸ்வநாதனின் குரலில் பாடுவதைத் தவிர மற்ற சமயங்களில் ஹார்மோனியத்தில் நின்று கொள்வார் சோமு மாமா. மற்ற படி சுசீலா, ஜானகி பாடிய பாடல்கள் அனைத்தும் சுப்பம்மாக்காதான் பாடுவாள். ஈஸ்வரி, வாணி ஜெயராம் பாடல்களை பாடுவதற்கென்றே சோமு டோன்ஸில் உள்ள பாடகிதான் நாஞ்சில் பிரேமா. சக பாடகியான பிரேமா பாடும் பாடல்களில், ‘தீர்க்க சுமங்கலி’யின் ‘மல்லிகை என் மன்னன் மயங்கும்’ பாடல், சுப்பம்மாக்காவுக்குப் பிடித்தமான ஒன்று. ‘சின்னப்பிள்ளைல அரசு பொருள்காச்சில வாணி ஜெயராமே பாடி கேட்டிருக்கென். ஆனா நீ பாடுததுதான் எனக்குப் புடிச்சிருக்கு, பாத்துக்கொ’ என்று பிரேமாவின் கைகளைப் பிடித்தபடி சொல்வாள், சுப்பம்மாக்கா.

சோமு மாமாவுக்கென்றே ‘நெல்லை லாட்ஜில்’ ஒரு அறை இருந்தது. மாலை நேரங்களில் சோமு மாமா நெல்லை லாட்ஜ் அறையில்தான் இருப்பார். சாயங்காலக் குளியல் முடித்து, சுப்பம்மாக்கா கையால் காபி வாங்கிக் குடித்து விட்டு, சாலைக்குமார சாமி கோயிலுக்குப் போய் சாமி கும்பிட்டுவிட்டு நெல்லை லாட்ஜுக்கு சென்றாரானால் செகண்ட் ஷோ விடும் நேரம்தான் வீடு திரும்புவார். என்றைக்காவது வீடு திரும்பவில்லையென்றால் அன்று சோமு மாமா மருந்து சாப்பிட்டிருக்கிறார் என்பதை சுப்பம்மாக்கா புரிந்து கொள்வாள். ஆனால் நாளடைவில் மருந்து சாப்பிடாமலேயே சோமு மாமா வீட்டுக்கு வருவது குறைய ஆரம்பித்தது. கச்சேரியும் குறைய ஆரம்பித்தது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். சுப்பம்மாக்கா இல்லாமல் கச்சேரிகள் நடக்க ஆரம்பித்தது. அதற்கு ஒரு வகையில் சுப்பம்மாக்காவும் காரணம்தான். ‘இந்த மாரி அஸ்கு புஸ்கு பாட்டெல்லாம் என்னய பாடச் சொல்லாதிய’ என்று சோமு மாமா நல்ல மூடில் இருக்கும் போது ஒருநாள் சொல்லி விட்டாள். அதற்குப் பிறகு சோமு மாமா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுப்பம்மாக்காவை கச்சேரிக்கு அழைப்பதைக் குறைத்து பின் சுத்தமாக நிறுத்திக் கொண்டார்.
‘அவ்வொளும் என்ன செய்வா? கல்யாணக் கச்சேரி புக் பண்ணும் போதே பாட்டு லிஸ்ட் அவங்களே குடுக்காங்க. ஒரு பளைய பாட்டு இல்ல. எல்லாம் இப்பம் உள்ள இங்கிலீஸ் பாட்டுங்க. எனக்கு அதுல்லாம் வாய்லயெ நொளயாது. அதான் என்னய சங்கடப்படுத்த வேண்டாம்னு அவ்வொ கூப்பிட மாட்டங்கா. . . . ஆனா அதுக்காக இப்படி ஒரேயடியா வீட்டுக்கு வராம இருக்கதத்தான் தாங்க முடியல’.

ரகசியமாக தன் தம்பி ‘தபலா குமாரிடம்’ சொல்லி கண்ணீர் சிந்துவாளே தவிர வேற்றாள்களிடம் சோமு மாமாவை சுப்பம்மாக்கா விட்டுக் கொடுத்ததே இல்லை.

‘நைட்டு லேட்டாத்தான் வந்தாக. ஒதயேத்துலயே எந்திரிச்சு சங்கரன்கோயில் கச்சேரிக்குக் கிளம்பிட்டாக’ என்று சொல்லி சமாளிப்பாள். ஆனால் இந்த சமாளிப்பெல்லாம் கொஞ்ச நாட்களுக்குத்தான் செல்லுபடியானது. சோமு மாமா வீட்டுக்கு வருவதே இல்லை என்பதை ஊரும், சுப்பம்மாக்காவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தனர். அதன் பிறகு அந்த விஷயம் இயல்பான ஒன்றாக ஆகிப் போனது.

‘சோமு மாமாவைப் பாக்கணும்னா நெல்லை லாட்ஜ்லதான் பாக்கலாம். இல்லேன்னா பெருமாள்புரத்துக்குத்தான் போகணும். ஆனா அட்ரஸ் சரியாத் தெரியல. அவாள் யாருக்கும் பெருமாள்புரம் அட்ரஸ குடுக்கலெல்லா!’

ஹார்மோனியத்திலிருந்து கீ போர்டுக்கு மாறிய சோமு மாமா காலத்துக்கேற்றார் போல தானும் மாறி, தன் குழுவையும் மாற்றி அமைத்துக் கொண்டார்.

‘முந்தில்லாம் சோமு டோன்ஸ்லதான் அத்தன வயலினைக் கேக்கலாம். சங்கீத சபால ‘ராஜபார்வை’ டைட்டில் மியூஸிக்லாம் சோமு டோன்ஸ் வாசிச்சுக் கேட்டது இன்னும் ஞாவம் இருக்கு. இப்பம் அவாளும்லா வாத்தியத்தைக் கொறச்சுட்டா. எல்லாம் கீ போர்டுலயே வாசிக்கானுவொ. நல்லாவால இருக்கு?’

சோமு மாமாவின் குழுவில் இப்போது சுப்பம்மாக்காவும் இல்லை. நாஞ்சில் பிரேமாவும் இல்லை. ஃப்ளூட் கோபால் எப்போதாவது வருகிறார். அவரது பீஸ்களையும் கீ போர்டிலேயே கிஷோர் வாசித்து விடுகிறான். வயலின், ஷெனாய், கிளாரினெட்டும் கிஷோர் கைகளுக்குள் அடைபட்டுவிட்டன. குழுவும் சுருங்கிப் போனது. புதிய பாடகி சவீதா குழுவுக்கும் சோமு மாமாவுக்கும் இணக்கமாகி விட்டாள்.

‘பெருமாள்புரம் வீட்டுக்குப் போயிருந்தேன். கூட அந்த சவீதா இருக்கா’. குனிந்த தலை நிமிர்ந்து தன் அக்காவின் முகத்தைப் பார்க்க முடியாமல் சாப்பிட்டபடியே  ‘தபலா குமார்’ சொல்லும் போது சுப்பம்மாக்கா அதற்காக பெரிதாக ஒன்றும் வருத்தப்பட்டு விடவில்லை. ‘இதுல என்னலெ இருக்கு? அவ புது பாட்டுல்லாம் பாடுதாள்லா. சாம்பார் ஊத்தட்டுமா?’ என்றாள் சுப்பம்மாக்கா.

நன்றி : வலம்

விளி

1655161_10153822749095089_1416723869_o
பள்ளித்தோழன் கோமதிநாயகம் மேல்நிலைப்பள்ளிக்குச் சென்றவுடன் பிற பையன்கள் தங்களின் தகப்பர்களை பன்மையில் விளிப்பதைப் பார்த்து தன் வீட்டில் அதைப் பிரயோகித்துப் பார்த்தான். விளைவாக கன்னம் வீங்கி என்னைப் பார்க்க வந்தான்.

 

‘எங்கப்பாவ எப்பமும் நான் ‘நீ நான்’ன்னுதான் பேசுவேன். இன்னைக்கு மத்த பயலுவள மாரி ‘நீங்க’ன்னு சொன்னதுக்கு ‘நான் என்ன மூணாம் மனுசனாலெ? நீங்க நாங்கங்கென்னு அறை விளுந்துட்டு, மக்கா’ என்றான். எந்த உறவையும் ஒருமையில் விளித்து பேசும்போதுதான் இணக்கம் கூடுகிறது. அப்பாவை ஒருமையில் விளிக்கும் பிள்ளைகளை விட அம்மாவை ஒருமையில் விளிக்கும் பிள்ளைகளே அதிகம். அம்மாவை, அப்பாவைப் பெற்ற ஆச்சிகளை ஒருமையில் அழைத்தால்தான் அந்நியோன்யமாக இருக்கும். தாத்தாக்களையும்தான். எனது தாய்மாமன்களை நான் ஒருமையில்தான் விளிக்கிறேன். மாமன்களைப் பற்றிய பேச்சு வரும்போதும் கூட ‘பெரிய மாமா சொன்னான். சின்ன மாமா வந்தான்’ என்றுதான் வாயில் வரும். அப்படி சொல்லும் போது மாமன்களின் முகங்கள் புன்னகை பூத்து மகிழும். எங்கள் குடும்பத்தில் எங்கள் தலைமுறையின் மூத்த மகனான, எனது ஒன்று விட்ட சகோதரனுக்கும் எனக்கும் குறைந்தது பதினைந்து வருட இடைவெளி. ஓய்வு பெற்ற வங்கி அதிகாரியான பெரியண்ணனை ஒருமையில்தான் விளிக்கிறேன். சபைநாகரிகம் கருதி எங்காவது பொது இடத்தில் நான் அவனை பன்மையில் மரியாதையுடன் விளித்தால் தபலா வாசிக்கும் தன் கரங்களால் என் உடம்பில் ‘தனி’ வாசித்து விடுவான்.

கேரளத்தில் அடுத்த தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்களைப் பார்க்கும் போது பெரியவர்கள் இயல்பாக உறவு சொல்லியே விளிக்கின்றனர். பெண்பிள்ளையாக இருந்தால் ‘மோளே’. ஆண்பிள்ளையாக இருந்தால் ‘மோனே’. அந்த உச்சரிப்பில் அத்தனை வாஞ்சையைப் பார்க்க முடியும். திருநெல்வேலியில் வயதில் மூத்த மனிதர்கள் எல்லோருமே அண்ணாச்சிதான். ஆனால் சென்னையில் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த திருநவேலிக்காரர்கள் மட்டும்தான் ‘அண்ணாச்சி’ என்பதாக ஒரு புரிதல் இருக்கிறது. அதுபோல ‘அவாள்’ என்கிற விளிசொல் ஏதோ சாதியக் குறியீடு என்பதான புரிதலும் எனக்கு ஆச்சரியமளிக்கும் ஒன்று. ஏனென்றால் பிற மனிதர்களை மரியாதையுடன் சொல்லும் போது ‘அவாள்’ என்ற விளிசொல்லை பாஷாபாய் அண்ணன், ஆல்பர்ட் வல்தாரீஸ் சித்தப்பா, புலவர் கிரகோரி பெரியப்பா, ‘தலையாரி’ வண்ணத்துரை அண்ணன், களக்காட்டு பத்தையைச் சேர்ந்த ராமச்சந்திரன் அண்ணன் இப்படி பலரும் சொல்லி நான் கேட்டிருக்கிறேன். ஒளிப்பதிவாளரும், கவிஞருமான நண்பர் செழியன் என்னுடன் அம்பாசமுத்திரம், பாபநாசம், செங்கோட்டை, தென்காசி, குற்றாலம் உள்ளிட்ட திருநவேலி பகுதிகளில் சுற்றி விட்டு சொன்னார்.

 

‘ஒங்க ஊர்ல அல்வாவும் அவாள்தான். ஆட்டுக்குட்டியும் அவாள்தான். ஆச்சரியம்யா!’.

 

திருநவேலி பகுதிகளில் அதிக காலம் இருந்து படப்பிடிப்புகளில் கலந்து கொண்ட அனுபவத்தில் நடிகர் இளவரசுவும் செழியனின் அபிப்ராயத்தை ஆமோதித்தார்.

 

தெற்கே, குறிப்பாக திருநவேலியில் ஒரு பெரிய மனிதரை ‘அவர்’ என்று சொல்வதே முன்பெல்லாம் அவமரியாதை. இன்றைய ஃபேஸ்புக் காலத்தில் இதைச் சொன்னால் நம்மை கேலி செய்து அரை நொடியில் மீம்ஸ் தயார் செய்து நமக்கே வாட்ஸ் அப்பில் அனுப்பி வைப்பார்கள். இன்றைக்கும் எங்கள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த, பழகிய, தெரிந்த பெரியவர்களைப் பற்றிப் பேச வரும் போது ‘அவர்’ என்ற சொல்லை நான் பயன்படுத்துவதில்லை. பெரியவர்கள் எல்லோரும் எனக்கு அவாள்தான். சென்ற நவம்பர் மாதம் புதுவையில் உள்ள கி.ராஜநாராயணன் பாட்டையாவின் இல்லத்துக்குச் சென்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, ‘ஒங்களால அலைய முடியாதுன்னு சொன்ன உடனயே ‘அப்பம் நாம கெளம்பிப் போயிருவோம்னு’ இவாள் சொல்லிட்டா’ என்று அருகில் இருந்த கமல்ஹாசன் அவர்களைக் காட்டி பாட்டையாவிடம் சொன்னேன். கி.ரா பாட்டையாவிடம் பேசும் போது இயல்பாக எங்கள் பகுதி பேச்சுதான் எனக்கு வந்தது. மற்றவர்களுக்கு அது அந்நியமாகவும், கேலியாகவும் கூட தோன்றலாம்.

 

மதுரையில் எல்லோரும் ‘அண்ணே’தான். ‘நள்ளிருளில் நட்டம் பயின்றாடும் நாதண்ணே’ என்று சொக்கநாதனையே மதுரைக்காரர்கள் ‘அண்ணே’ என்றுதான் விளிப்பார்கள்.

 

தமிழகத்திலேயே சகமனிதர்களை மரியாதையுடன் விளிப்போர் கொங்கு நாட்டுக்காரர்கள்தாம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. வளர்ப்பு பிராணிகளைக் கூட அவர்கள் மரியாதையுடன் தான் விளிப்போர்களோ என்ற சந்தேகம் எனக்குண்டு.

 

‘ஏனுங்க டைகர்? வாசல்ல ஏதோ சத்தம் கேக்குதுங்க. போயிக் கொஞ்சம் குலைக்கறீங்களா?’

 

 

தமிழகத்தில் மரியாதை மிகுந்த பகுதி கொங்கு பகுதி என்றால், சகமனிதர்களை மரியாதை இல்லாமல் விளிக்கும் ஊர் சென்னை என்ற நம்பிக்கை பரவலாக உள்ளது. அதுவும் தென்மாவட்டக்காரர்களுக்கு சென்னையைப் பற்றிய மனச்சித்திரம் அதுதான். சென்னைவாசிகள் சகமனிதரை கொங்கு நாட்டைச் சேர்ந்தவரைக் காட்டிலும் பிரியமும், வாஞ்சையுமாக விளிப்பவர்கள் என்பதே என் புரிதல். குறிப்பாக ஆட்டோ, கார் ஓட்டுநர்களிடம் நான் இதை உணர்ந்திருக்கிறேன்.

 

‘பத்து ரூபாக்குல்லாம் யோசிக்காதே ஸார். ஏறி ஒக்காரு. ஷார்ட் கட்ல பூந்து போயிரலாம். வா ஸார்’!

 

சமீபத்தில் ஒருநாள் கைபேசியிலுள்ள செயலி மூலம் காருக்கு பதிவு செய்து விட்டுக் காத்திருந்த போது ஓட்டுநர் அழைத்தார்.

 

‘ண்ணா! மேப்ல ஒன் அட்ரஸ தப்பாக் காட்டுதுண்ணா! டென் மினிட்ஸா ஒரே எடத்துல சுத்திக்கினே இருக்கேன்’!

 

‘இல்லியே பிரதர்! கரெக்டா டைப் பண்ணியிருக்கேன். நேத்து கூட ஒங்க ஆள் வந்து பிக் அப் பண்ணினாரே! நான் வெளியேதான் வந்து நின்னுக்கிட்டிருக்கேன். பொறுமையா வாங்க’!

 

‘ஐயோ என்னண்ணா இது? நீ ஏண்ணா ரோட்டாண்ட வந்து நிக்கறே? நீ வீட்ல இருண்ணா! நான் எப்படியாவது கண்டிபுடிச்சு வந்து கால் பண்றேன்’.

 

உற்ற உறவின் குரலாக ஒலித்தது, எடுத்த எடுப்பிலேயே ‘ண்ணா’ என்றழைத்துப் பேசிய, முகமறியா அந்த இளைஞனின் வாஞ்சையான வார்த்தைகள்.

 

மாநிலம் தாண்டிய அனுபவத்தில் வாரணாசியில் கேட்க நேரும் தமிழ் விளிசொற்கள் வித்தியாசமானவை. வாரணாசியில் படகு ஓட்டுபவர்கள் , ‘குகா’ வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள். (குகனொடு ஐவரானோம்) வாரணாசியிலுள்ள பிரமோத், ‘குகா’ வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். பிரமோத்துக்கு தமிழ் பேச வரும். வட இந்திய ஊடகவியலாளர்களைப் போலவே பிரமோத்துக்கும் தமிழ் என்றாலே ‘பிராமண பாஷை’தான். தமிழ்நாட்டிலிருந்து வரும் எல்லா ஆண்களையும் ‘மாமா’ என்றே விளிப்பார், பிரமோத். வயது வித்தியாசமில்லாமல் எல்லா தமிழ்நாட்டு பெண்களும் பிரமோத்துக்கு ‘மாமி’தான். வாரணாசி ரயில் நிலையத்தில் என்னை வரவேற்ற பிரமோத், ‘வாங்கோ மாமா!’ என்றபடி கையிலிருந்த பெட்டியை வாங்கியபடி, ‘என்ன மாமி டல்லா இருக்கா? காஃபி வாங்கிக் குடுக்கலயா, மாமா?’ என்று சகபய ணியான யாரோ ஒரு மாமியைக் காண்பித்துக் கேட்டார். பிரமோத்துக்குத் தெரிந்த தமிழ் பாஷை புரியாத காரணத்தால், என் மூதாதையர்களை வடநாட்டு பாஷையில் ஏசாமல் விநோதப் புன்சிரிப்புடன் கடந்து சென்றார், அந்த ‘யாரோ’ மாமி.

 

ஆஷா

 

சில மாதங்களுக்கு முன் தெரியாத எண்ணிலிருந்து என் கைபேசிக்கு ஓர் அழைப்பு வந்தது. எண்ணைப் பார்த்தவுடனேயே ஏதோ வெளிநாட்டு எண் என்பது புரிந்தது. தயக்கத்துடன் எடுத்து, ‘ஹலோ’ என்றேன்.

 

‘எந்தா ஆஷானே! சுகந்தன்னே! இவிட ஆஷாவானு!’

 

‘பாபநாசம்’ திரைப்படத்தில் ஐ ஜி கீதா பிரபாகராக நடித்த ஆஷா சரத்.

 

சுதாரித்துக் கொண்டு, ‘ஆங் . . . ஆங் . . . ஆஷா! சௌக்கியமா?’ என்றேன்.

 

‘என்ன சுகா ஸார்! எந்து குழப்பம்? நீங்க என்னை மறந்துட்டியா?’ என்று ஆஷா கேட்டதை மரியாதையான விளித்தலில் வைக்கவா, தோழமையாக எடுத்துக் கொள்ளவா என்று புரியவில்லை.