சென்ற ஆண்டு ஆனந்த விகடன் விருது நிகழ்ச்சியில் அமரர் எஸ்.எஸ்.வாசன் அவர்களின் பெயரால் அறிவிக்கப்பட்ட விருதை கமல்ஹாசனுக்கு நடிகர் ரஜினிகாந்தும், கவிஞர் வைரமுத்துவும் வழங்கினார்கள். விழா முடிந்த பிறகு கிட்டத்தட்ட நள்ளிரவில் கமல் அண்ணாச்சி ஃபோனில் அழைத்தார். பெரியவர் எஸ் எஸ் வாசன் அவர்களைப் பற்றியே பேச்சு அமைந்தது. அவர் சொல்லி முடித்த பிறகு சொன்னேன்.

‘இன்னிக்கு நீங்க விருது வாங்கினதுல சந்தோஷம்தான். ஆனா . . .’

 

‘ஆனா?’

 

‘சினிமா விருதுகளுக்குப் பிறகு எழுத்தாளர்கள், சமூக ஆர்வலர்கள் , சிந்தனையாளர்களை கௌரவப் படுத்தற ‘நம்பிக்கை விருதுகள்’ நிகழ்ச்சி நடத்தப் போறாங்க’.

 

‘ஆமா. தெரியுமே!’

‘ஆனா அதை இந்த மாதிரி பெரிய மேடைகள்ல நடத்த மாட்டாங்க. கைல விருதைக் குடுத்து ஒரு ஃபோட்டோ எடுத்து அனுப்பி வச்சிருவாங்க. காமராவ முறச்சுப் பாத்துக்கிட்டு நிக்கற அந்த ஒரு ஃபோட்டோதான் ஆயுசுக்கும் எல்லா எழுத்தாளனும் வச்சிருப்பான். கமலஹாசன் விருது வாங்குன இந்த மாதிரியான பிரமாண்ட மேடைல கண்மணி குணசேகரன் வாங்குனா எப்படி இருக்கும்? யோசிச்சுப் பாருங்க.’

எதிர்முனையில் மௌனமாக இருந்தார்.

 

‘எழுத்தாளனை அவன் பக்கத்து வீட்டுக்காரனுக்கே தெரியாது. பொண்டாட்டி புள்ளைங்க கூட எல்லா எழுத்தாளனையும் கௌரவமா பாக்கறதில்ல. . . அதனால ‘

 

மேற்கொண்டு பேச விடவில்லை. ‘காலைல கூப்பிடறேன்’. ஃபோனை வைத்துவிட்டார்.

 

காலையில் அழைத்தார்.

 

‘விகடன் எம்.டி.க்கிட்ட பேசிட்டேங்க. அடுத்த வாரமே இதே கொண்டாட்டத்தோட எழுத்தாளர்களை கௌரவிக்கிறாங்க. என்ன ஒண்ணு? நான் ஊர்ல இல்ல’ என்றார்.

‘ரொம்ப சந்தோஷம். அடுத்த வருஷம் வந்திருங்க’ என்றேன்.


அடுத்த வாரத்தில் நடந்த நிகழ்ச்சியில் சிறந்த சிறார் இதழுக்கான விருதை ‘தும்பி’ ஆசிரியர் சிவராஜுக்கு  சமீபத்தில் சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற கவிஞர் யூமா வாசுகி வழங்கினார். முதலில் யூமா வாசுகி அவர்கள் வர, சிவராஜ் அழைக்கப்பட்டார். சலவை செய்து கரண்டை தெரிய உடுத்தியிருந்த ஒரு வேட்டியும், மங்கலான ஒரு சட்டையும் அணிந்த அந்த எளிய மனிதன், அழகேஸ்வரியுடன் கண்ணைக்கூசும் விளக்குகளுக்கு மத்தியில், பலத்த கரகோஷத்துடன் விருதைப் பெற்றுக் கொண்டார். சிவகார்த்திகேயன் ஸாரும், நயன்தாரா மேமும் தோன்றுகிற மேடையில் அப்படி ஒரு காட்சி. விருதைப் பெற்றுக் கொண்டு பேசிய சிவராஜ், ‘ஒரு மரத்தின் கீழிருந்து அவன் குரல் கொடுத்தால் இருவாட்சி மறுபுறத்திலிருந்து பதில் குரல் கொடுக்கிறது. அந்தச் சிறுவன் பறவையின் குரலைக் கொண்டே அது எந்தச் சூழலில் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்கிறான். இயற்கையோடு இணைந்து வாழும் அவனுக்கும், வண்ணதாசனுக்கும் இந்த விருதை அர்ப்பணிக்கிறேன்’ என்றார். பார்த்தவர்களின் கண்கள் சந்தோஷத்தில் நனைந்த தருணம் அது. இது போன்ற இன்னும் பல தருணங்களை தரிசிப்பதற்காக ஒரு வருடம் காத்திருந்து, அந்த நாள் நேற்று வந்தது. கமல் அண்ணாச்சி சொன்னார். ‘கல்யாண்ஜி, கலாப்ரியா இன்னும் பேர் தெரியாத எத்தனையோ எழுத்தாளர்களைப் பாக்கணுங்க. உங்களுக்குத் தெரிஞ்சவங்க, தெரியாதவங்க எல்லாரையும் அறிமுகம் செஞ்சு வைங்க. கை குலுக்கிக்கறேன்.’

சில நாட்களுக்கு முன் சினிமா விருது நிகழ்ச்சி நடந்த அதே இடம். வாசலிலேயே விகடன் ஆசிரியர் ரா. கண்ணன் வரவேற்றார். ‘வாங்க வாங்க சுகா! உள்ளே போங்க’. எப்போதும் மாறா சிநேகச் சிரிப்பு. எனது முதல் வாசகரும், எனது முதல் புத்தகம் ‘தாயார் சன்னதி’யை வடிவமைத்தவருமான மணிகண்டன் வந்து கைகுலுக்கினார். ‘சினிமா விருது நிகழ்ச்சிலயும் உங்களுக்கு வரவேற்பு. இதுலயும் அதே வரவேற்புதான்’ என்றார்.

‘பெறகு? நம்மளுக்கு டபுள் ரோலுல்லா!’ என்றேன். சிரித்தபடி வழியனுப்பினார், கோவில்பட்டிக்காரர்.

உள்ளே நுழையும் முன் நிறுத்தி, கையில் ஒரு பொட்டலத்தைக் கொடுத்தார்கள். ‘உள்ளே போயி சாப்பிடறதுக்கு’ என்றார்கள். புளியோதரை, எலுமிச்சை, தேங்காய், மாங்காய், தயிர் சாதங்கள் அடங்கிய சித்ரன்னங்களாக இருக்குமோ, என்னவோ என்று யோசித்தபடியே நகர்ந்தேன். மனதுக்குள், ‘இலக்கியவாதிகளை கௌரவிக்கிற வேலையை கேட்டரிங் காரங்கக்கிட்ட குடுத்திருக்காங்களே. சரியா வருமா?’ என்ற கேள்வி  தோன்றியது. விகடன் சரண்ராம் கண்டுகொண்டு அழைத்துச் சென்றார். ‘உங்க ஸ்டேட்டஸ்லாம் படிப்பேன் ஸார்’ என்றார். என்னை அவர் அழைத்துச் சென்ற விதமே என் மீது அவர் கொண்டிருந்த மதிப்பைச் சொல்லியது. உள்ளே கேட்டரிங் காரர் ஒருவர் கழுத்தில் ஒரு அட்டையைத் தொங்க விட்டிருந்தார். அவரைப் பார்ப்பதற்கே, ‘மாப்பிள வீட்டுக்காரங்கல்லாம் அந்த வரிசை. பொண்ணு வீட்டுக்காரங்கல்லாம் இந்த வரிசை. என்னப்பா? சாம்பார் ரெடி ஆயிடுச்சா?’ என்று கேட்பவர் போலவே இருந்தது. சரண்ராம் அந்த சாம்பாரிடம் என்னை அழைத்துச் சென்றதும், பின் வரிசையைக் காட்டி, ‘அங்கெ உக்கார வைங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு, அவியல் ரெடி ஆகிவிட்டதா என்பதைப் பார்க்கச் சென்றார். சரண்ராம் ஒரு பத்திரிக்கையாளர். வாசிப்பவர். அதுவும் என்னை வாசிப்பவர். முகமெல்லாம் இருண்டு, குரல் தளர்ந்து, ‘ஸார்! கோவிச்சுக்காம இங்கே உக்காந்துக்கறீங்களா?’ என்றார். என் முகம் நோக்கிப் பேச அவரால் இயலவில்லை. தலை தாழ்ந்திருந்தது. நான் நிதானமாக அவரிடம் சொன்னேன். ‘இங்க பாருங்க. இது விகடன் விழா. அதுவும் எழுத்தாளர்களை கௌரவிக்கிற விழா. நான் விகடன்ல 33 வாரம் ‘மூங்கில் மூச்சு’ன்னு ஒரு சக்ஸஸ்ஃபுல் தொடர் எழுதினவன். என்னை பின் வரிசைல உக்கார வைக்கிறீங்க. அதைக் கூட விடுங்க. கமல் ஸார் வந்த உடனே என்னைத் தேடுவார். இன்னிக்கு நெறய ரைட்டர்ஸப் பாக்க ஆசப்பட்டாரு. நான் இங்கே உக்காந்திருந்தேன்னா எனக்கு மேடையே சரியா தெரியாது. கொஞ்சமாவது கௌரவமா நடத்துங்க’ என்றேன். ஸாரி ஸார் என்றபடி சரண்ராம் ஓடிச் சென்று மறுபடியும் சாம்பாரிடம் கெஞ்சும் தொனியில் ஏதோ பேசுவதை தூரத்திலிருந்தே கவனித்தேன். என்னை அறிந்த ஒரு பத்திரிக்கையாளன் எனக்காக யாரிடமோ கெஞ்சிக் கொண்டு நிற்பதைப் பார்க்க சகிக்கவில்லை. புளியோதரைப் பொட்டலத்தை அங்கேயே வைத்து விட்டு வெளியேறி விட்டேன். பார்க்கிங் ஏரியாவுக்குள் செல்வதற்குள் தகவலறிந்து ம.கா. செந்தில்குமார் ஃபோன் பண்ணினார். ‘ஸாரி ஸார். நான் மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன். நீங்க வாங்க’ என்றார். ‘எனக்கான மரியாதையை நான் கேட்டு வாங்கற நிலைமைலதான் இன்னும் நான் இருக்கேன்னா அந்த மரியாதை எனக்கு வேண்டாம், செந்தில்’ என்று சொல்லி ஃபோனை வைத்து விட்டேன். இதற்குள் தகவல் கிடைத்து கமல் அண்ணாச்சி அழைத்தார். என்னைப் பேச விடவில்லை. ‘நீங்க உள்ளே போக வேண்டாம். நான் வந்து உங்களைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போறேன். என் கூட வந்து முன்னால உக்காருங்க. ஒருவேளை அது நடக்கலேன்னா நான் உங்க கூட வந்து பின்னாடி உக்காந்துக்கறேன்’ என்றார். நான் கமல்ஹாசனுக்கு நெருக்கமாக இருக்கிறேன் என்பதை எனது பல நண்பர்கள் குறையாக முணுமுணுப்பதுண்டு. இந்த மரியாதைக்காகத்தான் அவருக்கு நான் நெருக்கமாக இருக்கிறேன். இன்னும் சரியாகச் சொல்வதாக இருந்தால் ‘அவர்தான் எனக்கு நெருக்கமாக இருக்கிறார்’.

சொன்னபடி ‘சற்று தாமதமாகவே’க் கிளம்பி வந்து நிகழ்ச்சி நடைபெறும் இடத்துக்கு வெளியே காரை நிறுத்தி என்னை வரவழைத்து ஏற்றிக் கொண்டு நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துச் சென்றார். முன் வரிசையில் தனக்கருகில் உள்ள இருக்கையில் அமர வைத்தார். ஜெயமோகன், நாஞ்சில் நாடன், பாரதிராஜா ஆகியோர் முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தனர். பின்னால் யார் யார் அமர்ந்திருந்தார்களோ, தெரியவில்லை. மனம் ஒப்பாமலேயே கூசி அமர்ந்திருந்தேன். அதைக் கண்டு கொண்டவர் அருகில் இருந்தபடி என்னை சந்தோஷப்படுத்த ஏதேதோ என் காதில் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறார். ஒன்றும் மனதுக்குள் செல்லவில்லை. பின்னால் ஒரு பெண் குரல் தொடர்ச்சியாக ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. ‘அக்கா. ஃபோன எடுங்க. அக்கா ஃபோன எடுங்க’. இருவருமே திரும்பிப் பார்த்தோம். காலியாக இருந்த ஓர் இருக்கையிலிருந்த ஒரு கைப்பையிலிருந்து கைபேசி ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. ‘அந்தத் தங்கச்சியை கொஞ்சம் சும்மா இருக்கச் சொல்லுங்கய்யா’ என்றார். மேம்போக்காகச் சிரித்து வைத்தேன். வழக்கமான சுகாவுக்கு அந்த சமாச்சாரம் பெரும் தீனியாக இருந்திருக்கும்.

 

விழா முடிந்ததும் என்னையும் கூடவே அழைத்துச் சென்று விட்டார். இரவுணவு முனைவர் கு. ஞானசம்பந்தன் அவர்களுடன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது ஜெயமோகன் அழைத்தார். ‘ஸாரி மோகன். உங்கக்கிட்ட பேச முடியாமப் போச்சு. என்னைக் கொண்டு போயி பின்னாடி உக்கார வச்சுட்டாங்க.அப்புறம் அவர் கூட வந்து உக்காரும் போது நீங்க மேடையேறிட்டு அப்படியே கிளம்பிட்டீங்க’ என்றேன்.

‘என்ன சொல்றீங்க சுகா? ஒரு காலத்துல அவ்வளவு வருத்தமான விஷயங்களை எனக்கு ஏற்படுத்தின விகடன் என்னையே கௌரவமா நடத்தறாங்க! உங்களைப் போயி இப்படி சிறுமைப்படுத்தறதாவது? இதை முன்னாடியே சொல்லியிருந்தீங்கன்னா நான் மேடையிலயே சொல்லிக் காமிச்சிருப்பேன். ஒரு சின்ன கிராமத்துல கூட மூங்கில் மூச்சைப் படிச்சுட்டு உங்களை சிலாகிக்கிற எத்தனையோ மனுஷங்களை நானே நேர்ல பாத்திருக்கேனே!’ என்று ஒரு நண்பனுக்கேயுரிய அக்கறையிலும், ஒரு எழுத்தாளனுக்கேயுரிய தார்மீக கோபத்திலும் மனதுக்குள் பொரிந்துத் தள்ளினார். ஆனால் எனக்கு சமாதானம் சொல்லும் விதமாக ‘ஓகே. பாக்கலாம்’ என்று சொல்லி விட்டு ஃபோனை வைத்து விட்டார்.

வீட்டுக்கு வந்து படுக்கையில் விழும் போது நள்ளிரவாகிவிட்டது. கைபேசியை அணைக்க மறந்து விட்டேன். தூக்கம் கண்களைச் சுழலத் துவங்குகையில் ‘க்ளிங்’ என்ற மின்னஞ்சல் வரும் ஒலி. திறந்துப் பார்த்தேன். ஒரு வெளிநாட்டு வாசகர். மூங்கில் மூச்சை சிலாகித்து எழுதியிருந்தார். பொங்கல் விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வந்திருந்தவர், தனது தாயாரின் விருப்ப நூலான மூங்கில் மூச்சை வாசித்து மகிழ்ந்ததாகச் சொல்லி, வண்ணதாசன் அண்ணாச்சி வழக்கமாகச் சொல்வது போல ‘நல்லா இருங்க சுகா’ என்று முடித்திருந்தார். அதை எழுதியது கடவுள்தான். நான் நம்புகிறேன்.

 

2 thoughts on “பெற்றதும், கற்றதும் . . .

  1. உங்களின் மூங்கில் மூச்சு படித்த அந்த தருணம் அலாதியானது சகோதரரே…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *